Prog ντεμπούτα του 2012

Από τους: Γιάννη Βούλγαρη, Γιάννη Ζαβραδινό, Δημήτρη Καλτσά, Χρήστο Μήνο, Κώστα Μπάρμπα, Πέτρο Παπαδογιάννη, Πάνο Παπάζογλου, Goran Petrić, Θωμά Σαρακίντση, Λευτέρη Σταθάρα, Αλέξανδρο Τοπιντζή

 

Οι μπάντες που εμφανίστηκαν κατά την προηγούμενη δεκαετία στον προοδευτικό χώρο ήταν πολλές και αρκετές από αυτές θεωρούνται σήμερα ως άκρως ελπιδοφόρες ή ήδη σπουδαίες. Αυτό είναι το τρίτο από μια σειρά άρθρων αφιερωμένων στα σημαντικότερα prog ντεμπούτα από το 2010 μέχρι σήμερα (διαβάστε για τα prog ντεμπούτα του 2010 και του 2011). Η σειρά παρουσίασης γίνεται με βάση την ακριβή ημερομηνία κυκλοφορίας και σκοπός είναι όχι απλά να θυμηθούμε τις πρώτες κυκλοφορίες κάθε μπάντας, αλλά να βαθμολογήσουμε κάθε ντεμπούτο καθώς και την προοπτική της κάθε μπάντας με σημερινά δεδομένα (στο τέλος της σελίδας). Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τα σημαντικότερα prog ντεμπούτα του 2012 και τι έχει κάνει η κάθε μπάντα από τότε.


 

El Doom & The Born Electric – El Doom & The Born Electric

Ένα νέο συγκρότημα αποτελούμενο από «γνωστούς μύστες» της νορβηγικής προοδευτικής σχολής κυκλοφορεί ένα εκπληκτικό ντεμπούτο άλμπουμ, με συνθέσεις που οδηγούνται από τον τραγουδιστή, συνθέτη και παραγωγό Ole Petter Andreassen (El Doom) και αναπτύσσονται χάρη στον πρωταγωνιστικό ρόλο των εξαιρετικών κιθαριστικών εμπνεύσεων της Hedvig Mollestad. Με συμμετοχές διάφορων εκλεκτών από τους Elephant9 κ.α., οι El Doom & The Born Electric προσφέρουν ένα μοναδικής έμπνευσης και εκτέλεσης μουσικό έργο, με έντονο ενδιαφέρον που οδηγεί στον εντυπωσιασμό του ανυποψίαστου ακροατή. Γιατί, καθώς το heavy prog που καθοδηγεί την προσπάθεια, αναπτύσσει στο πέρασμά του υπέροχες μελωδίες, ατμοσφαιρικές παρακάμψεις και δαιδαλώδεις διαδρομές που αναδεικνύουν τις επτά συνθέσεις, μια προσπάθεια, η οποία επιζητά με επιμονή τη συνέχεια της εντυπωσιακής της ολοκλήρωσης.

 

Από τότε…

Κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, συμμετοχές σε φεστιβάλ, αλλά καμία ένδειξη για νέο άλμπουμ. Από ‘κει και πέρα, επιστροφή στη δισκογραφία με Thulsa Doom, Elephant9 και Hedvig Mollestad Trio και solo album μεταξύ άλλων.

 

Soen – Cognitive

Το Cognitive συγκεντρώνει τις αρετές σπουδαίων μουσικών (ανάμεσα τους ο αποχωρήσας από τους Opeth drummer Martin Lopez, o γνωστός και μη εξαιρετέος μπασίστας Steve DiGiorgio) και έχει το προνόμιο να έχει στα φωνητικά τον Joel Ekelöf. Ωραίες συνθέσεις, που αφενός αποπνέουν μια υψηλή αίσθηση τεχνικής και αφετέρου μια δραματικότητα που τις διαπερνά. Δυστυχώς, δίπλα σε όλα αυτά τα θετικά υπάρχει μια μεγάλη σκιά: oι Tool. Η επιρροή τους υπερβαίνει τα θεμιτά εσκαμμένα και πολλές φορές έχεις την απορία αν πρόκειται για αυτούσια μεταφορά του έργο τους στον δίσκο των Soen… Ως εκ τούτου ο πρώτος δίσκος των Soen αφήνει ανάμεικτες εντυπώσεις: μια υπόσχεση που υπονομεύεται από τους ίδιους.

Από τότε…

Έχουν καταφέρει να ξορκίσουν σε μεγάλο βαθμό την επιρροή των Tool για να μπορέσει να αναδειχτεί η προσωπικότητα της μπάντας. Στα σύγχρονα συμφραζόμενα του προοδευτικού metal το όνομα τους ξεπροβάλλει ανάμεσα στα πρώτα. Και έχουν το προνόμιο να συνεχίζει στα φωνητικά ο Joel Ekelöf…

 

T.R.A.M. – Lingua Franca

Στις αρχές της απελθούσης δεκαετίας συγκροτήθηκε το side project των T.R.A.M. (τα αρχικά του ονόματος παραπέμπουν στα επώνυμα των μουσικών) απαρτιζόμενο από μέλη των Animals as Leaders, των Suicidal Tendencies και των θεών The Mars Volta. Το Lingua Franca κυκλοφόρησε το 2012, και πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυσπρόσιτο μα συνάμα δελεαστικό και εν τέλει ελκυστικό τεχνούργημα. Εδώ τα πάντα καθορίζονται και ορίζονται από πλήρη αντισυμβατικότητα, παρέχοντας αφειδώς ορχηστρικά jazz-fusion σεμινάρια, πατώντας και σε avant-prog χαρτογραφημένα ύδατα. Οι κιθάρες σπαράζουν παίζοντας τα πάντα, το drumming είναι εκνευριστικά ακριβές, ευφάνταστο, proggy και sexy, ενώ το σαξόφωνο εμπλουτίζει πανέμορφα την κάθε σύνθεση. Η λέξη που συνοψίζει το τελικό αποτέλεσμα είναι ενθουσιασμός και ευελπιστούμε να δοθεί ένα τέλος στην παρατεταμένη απραγμοσύνη.

Από τότε…

Δεν επανήλθαν επίσημα, αν και είναι ενεργοί. Δεν απαιτούμε από το τρομερό αυτό project να διεκδικεί δάφνες παραγωγικότητας, αλλά το καλλιτεχνικό τους εκτόπισμα είναι βάλσαμο για το πνεύμα και τον νου. Η μουσική έχει ανάγκη τον ουσιώδη τεχνοκρατισμό τους και τα 30 λεπτά  δεν είναι ποτέ αρκετά.

 

Flying Colors – Flying Colors

Το ντεμπούτο των Flying Colors θα μπορούσε να είναι ένα ακόμα βαρετός δίσκος από ένα supergroup. Παρόλα αυτά, οι βασικοί συντελεστές Steve Morse, Neal Morse και Mike Portnoy μπήκαν με πολλή όρεξη στο studio, δημιουργώντας έναν progressive rock δίσκο μεν, που ροκάρει χωρίς τύψεις. O hard rock αέρας που φέρνει ο Steve Morse, αλλά και το εξαιρετικό παίξιμό του, κάνουν τη διαφορά. Εδώ επίσης συναντούμε την pop πλευρά του Neal Morse στα καλύτερά της. Το μόνο αρνητικό είναι η μεγάλη διάρκεια, αφού δεν είναι όλα τα κομμάτια το ίδιο καλά, με τα Shoulda Coulda Woulda και Kayla να ξεχωρίζουν.

Από τότε…

Δυστυχώς, η συνέχεια των Flying Colors δεν ήταν και τόσο καλή. Τα Second Nature (2014) και Third Degree (2019) δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την ύπαρξή τους και αποτελούν υποσημειώσεις στα γεμάτα βιογραφικά των συντελεστών τους.

 

AtomA – Skylight

To ντεμπούτο των Σουηδών AtomA είναι για πολλούς ένα λατρεμένο μυστήριο, καθώς ισορροπεί σε ένα δομικά πολυεπίπεδο, βαθιά ατμοσφαιρικό, επικών διαστάσεων sci fi concept ύφος, αναμειγνύοντας με περισσή τόλμη μουσικά είδη που σπάνια ακούμε μαζί. Στο post-rock καλούπι, τα κύρια εκφραστικά μέσα είναι το prog (και post-) metal, το ambient και η ηλεκτρονική μουσική (σε σημεία ατόφια trance). Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που ρέει αβίαστα, προκαλώντας ερωτηματικά που απαντώνται (ή και όχι) σε κάθε νέα ακρόαση. Μπορεί το  Skylight να μην είναι το κορυφαίο ντεμπούτο του 2012, αλλά σίγουρα είναι από τα πιο τολμηρά και πιο φιλόδοξα με μερικές μεγαλειώδεις στιγμές.

 

Από τότε…

Το Skylight παραμένει η μοναδική κυκλοφορία των AtomA μέχρι σήμερα. Τα ευχάριστα νέα ήρθαν πριν λίγες ημέρες, όταν ο ηγέτης Ehsan Kalantarpour ανακοίνωσε πως το 2021 οι AtomA θα επιστρέψουν.

 

iamthemorning – ~

H Marjana Semkina (φωνητικά) και ο Gleb Kolyadin (πιάνο) από την Αγία Πετρούπολη μας συστήθηκαν το 2012 με το αυτοχρηματοδοτούμενο ~. Η κεντρική ιδέα του πλαισιωμένου από διάφορους μουσικούς project ήταν ο συνδυασμός της μουσικής δωματίου με επιρροές από το προοδευτικό rock, την folk, υπό μία pop/rock προσέγγιση στο στυλ της Tori Amos. Οι συνθέσεις βασίζονται στις υπέροχες μελωδίες του κλασικού πιάνου, στη μελαγχολική χροιά του τσέλου/βιολιού, με τα ηλεκτρικά όργανα να βοηθούν στα μικρά τεχνικά περάσματα, ενώ τα φωνητικά διηγούνται φανταστικές ιστορίες Βικτωριανής εποχής. Το ~ υπήρξε μία ενδιαφέρουσα πρόταση για τους οπαδούς του art-rock, αλλά θαρρώ κυρίως για αυτούς που τους αρέσουν τα κέλτικα και κλασικά στοιχεία στη μουσική.

Από τότε…

Κυκλοφόρησαν 4 στούντιο άλμπουμ με το Lighthouse (2016) να στέκει ως αγαπημένο μεταξύ των οπαδών τους. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν εξελίχτηκαν όπως ίσως μπορούσαν, τελμάτωσαν στο ίδιο ύφος και τελικά χάθηκε το όποιο στοιχείο της έκπληξης είχε το ντεμπούτο τους.

 

Ne Obliviscaris – Portal of I

Το Portal of I το είναι ένας καταπληκτικός δίσκος ακραίου metal και αυτό διότι οι Αυστραλοί καταφέρνουν να συνδυάσουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής στο ντεμπούτο τους, παίρνοντας το αρχετυπικό black metal και χρωματίζοντάς το με μελωδίες κλασσικής μουσικής (χρησιμοποιώντας βιολί και κλασσική κιθάρα), flamenco και latin ρυθμικό παίξιμο στα τύμπανα, καθαρά φωνητικά, τεχνικά κιθαριστικά solos και μια διάχυτη prog metal διάθεση. Όλα αυτά είναι ακούγονται σε κομμάτια όπως τα Portal of I και And Plague Flowers the Kaleidoscope. Η τρομερή εκτελεστική δεινότητα των μουσικών σε συνδυασμό με την πεντακάθαρη παραγωγή κάνει αυτό το μωσαϊκό ιδεών και ιδιωμάτων να ακούγεται ενιαίο, με ταυτότητα και να μην πατά την μπανανόφλουδα του μουσικού αχταρμά, δημιουργώντας προσδοκίες για το μέλλον.

 

Από τότε…

Τις οποίες προσδοκίες, τις ικανοποίησαν μέχρι κεραίας, αφού σε μια δεκαετία κατάφεραν να κυκλοφορήσουν ακόμη δυο δίσκους εφάμιλλης ποιότητας (Citadel – 2014 και Urn – 2017) και πλέον να λογίζονται ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της αυστραλιανής progressive metal σκηνής, δημιουργώντας πλέον απαιτήσεις για ανάλογου επιπέδου κυκλοφορίες.

 

Headspace – I Am Anonymous

Οι Headspace είναι δημιούργημα του Adam Wakeman (γιου του θρύλου Rick Wakeman), με βασικό συνοδοιπόρο τον Damian Wilson (ex-Threshold, Arena) στα φωνητικά. Στο ντεμπούτο τους καταφέρνουν να παρουσιάσουν ένα progressive metal δίσκο, στον οποίο η τεχνική συμβαδίζει με τη σύνθεση. Το ύφος στέκεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον του είδους, με τους Haken τους Dream Theater και φυσικά τους Threshold να έρχονται στο μυαλό, χωρίς όμως κάποια επιρροή να ενοχλεί. Ο Wilson σίγουρα λάμπει με την ερμηνεία του, όπως και οι υπόλοιποι μουσικοί, ενώ η μεγάλη διάρκεια και το concept κάθε άλλο παρά κουράζουν τον ακροατή.

Από τότε…

Η συνέχεια με το All That You Fear Is Gone του 2016 ήταν σίγουρα κατώτερη του I Am Anonymous, χωρίς όμως να στερείται μερικών πολύ καλών στιγμών.

 

Trioscapes – Separate Realities

Το Separate Realities ήταν το πρώτο album των Trioscapes, ενός jazz/rock fusion trio που ίδρυσε ο Dan Briggs (Between the Buried and Me). Η μουσική τους ήταν ένα τρόπον τινά heavy jamming με το σαξόφωνο να έχει πιο κεντρικό ρόλο λόγω του ήχου του. Οι πλησιέστερες ηχητικά μπάντες είναι πιο σκληρά fusion σχήματα των 70s, όπως οι Mahavishnu Orchestra (οι Trioscapes ξεκίνησαν διασκευάζοντας τραγούδια των Mahavishnu Orchestra) ή το Bitches Brew του Miles Davis.  Για τους μη μυημένους στην jazz, ο ήχος τους μπορεί να φανεί κάπως χαοτικός, ειδικά επειδή τα περισσότερα κομμάτια είναι αρκετά γρήγορα. Συστήνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά στους φίλους της μουσικής υψηλής τεχνικής και της ορχηστρικής jazz fusion.

 

Από τότε…

Δύο χρόνια μετά η μπάντα κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο της, το υπέροχο και αρκετά spacey/trippy Digital Dream Sequence. Από τότε, ο Briggs έχει αφοσιωθεί στους Between the Buried and Me. Οι φίλοι των Trioscapes περιμένουν το επόμενο album που πιθανώς θα είναι μία μίξη όλων όσων έχουν πετύχει μέχρι σήμερα.

 

In the Silence – A Fair Dream Gone Mad

Το δισκογραφικό ντεμπούτο των In the Silence από το Sacramento κέντρισε απόλυτα δικαιολογημένα την προσοχή όσων είχαν τη χαρά να το ανακαλύψουν. Κι αυτό, γιατί αναμφισβήτητα αποτέλεσε μία υπέροχη εκδοχή του progressive metal που αναπτύχθηκε αρκετά κατά την προηγούμενη δεκαετία. Η βάση του ήχου τους είναι αυστηρά ατμοσφαιρική και αιθέρια, χωρίς να λείπουν οι εκρήξεις και η συνθετική λεπτομέρεια που εντυπωσιάζει. Η μίξη στοιχείων που παραπέμπουν στους Riverside, Katatonia, Opeth και Alcect υπό ένα μελωδικό prog metal πρίσμα με εξαιρετικό επίπεδο τεχνικής αναδεικνύουν το A Fair Dream Gone Mad σε μία από τις πιο αδικημένες πρόσφατες κυκλοφορίες.

 

Από τότε…

Μετά από αρκετά χρόνια σιωπής, το δεύτερο album της μπάντας αναμένεται σύντομα. Μακάρι το 2021 να είναι η χρονιά επιστροφής των In the Silence.

 

Thank You Scientist – Maps of Non-Existent Places

Οι Thank You Scientist από το new Jersey ανήκουν στα σχήματα που έδωσαν έναν καθαρά ανανεωτικό χαρακτήρα στον progressive rock ήχο, βασιζόμενοι στο πρόσφατο παρελθόν και συγκροτήματα όπως οι Coheed and Cambria, Dear Hunter και Mars Volta επενδύοντας πολύ στα πνευστά όργανα και την εντελώς προσωπική μίξη στοιχείων από το jazz/fusion έως το math rock και από το post-hardcore έως το pop-rock. Το αποτέλεσμα στο Maps of Non-Existent Places ήταν ασύλληπτα τεχνικό, πλουραλιστικό και άκρως προσωπικό prog με το βλέμμα αποκλειστικά στο μέλλον. Η παρακαταθήκη του ντεμπούτου αυτού ήταν η αποθέωση του απρόβλεπτου στοιχείου και η αβίαστη πειθώ ότι όσο κι αν αστειεύονται με τα πάντα, δεν μπορείς παρά να πάρεις το αστείρευτο ταλέντο τους στα σοβαρά.

Από τότε…

Τα Stranger Heads Prevail (2014) και Terraformer (2019) επιβεβαίωσαν τις υψηλές προσδοκίες και πλέον συγκαταλέγονται επάξια μεταξύ των κορυφαίων prog rock σχημάτων της εποχής μας.

 

Breaking Orbit – The Time Traveller

Οι Breaking Orbit ήταν ένα από τα πολλά ταλαντούχα σχήματα που ξεπήδησαν στα 00s στην Αυστραλία διαμορφώνοντας εκείνη την εντυπωσιακή alt-prog σκηνή που μέχρι σήμερα δίνει διαμάντια στην γκρίζα ζώνη μεταξύ rock και metal, με χαρακτηριστικό post-rock groove, heavy riffing, μονά μέτρα και αστείρευτα μελωδικές φωνητικές γραμμές. Το The Time Traveller δικαιούται μία περίοπτη θέση στο πάνθεον της σκηνής αυτής, κερδίζοντας τις εντυπώσεις με τον απόλυτα εύστοχο συνδυασμό με πιο παραδοσιακές φόρμες (π.χ. συμφωνικά στοιχεία, trippy ψυχεδέλεια). Το περιεχόμενο δικαιώνει απόλυτα τον τίτλο και ακόμα και μετά το πέρας κάθε ολοκληρωμένης ακρόασης, η αίσθηση απόλαυσης είναι πάντα η ίδια. Αυτό είναι σπουδαίο επίτευγμα.

 

Από τότε…

Δυστυχώς, το Transcension (2015), αν και είχε δυνατές στιγμές, δεν ήταν στο επίπεδο του ντεμπούτου. Ας ελπίσουμε ότι το τρίτο τους album, που ίσως κυκλοφορήσει  εντός του 2021, αναδείξει τις αδιαμφισβήτητες ικανότητες των Breaking Orbit.

 

Tusmørke – Underjordisk Tusmørke

Το ντεμπούτο των Νορβηγών ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για τους φίλους του prog folk ήχου, με την μουσική τους να θυμίζει μια μίξη της folk προσέγγισης των Jethro Tull με την up-tempo διάθεση των Focus. Τα τραγούδια στην Αγγλική και Νορβηγική γλώσσα αφαιρούν αρκετά από την ομοιογένεια του δίσκου, όμως συνθέσεις όπως το εναρκτήριο Fimbul ή το The Quintessence of Elements είναι χαρακτηριστικές του στυλ τους, με το γκρουπ να στηρίζεται για να λάμψει κυρίως στο φλάουτο και φωνητικά του Lars Fredrik Frøislie και βέβαια στον πλουραλισμό των πλήκτρων που χαρίζει στο album ο πολυπράγμων Frøislie (White Willow, Wobbler).

 

Από τότε…

Οι Tusmørke θεωρούνται από τα παραγωγικά σχήματα της Νορβηγικής σκηνής, με κυκλοφορίες δίσκων σχεδόν κάθε χρόνο από τότε, άλλοτε με μεγαλύτερη (Fjernsyn i farver) και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία (Hinsides). Στις 26 Φεβρουαρίου αναμένουμε την όγδοη κατά σειρά studio δουλειά τους, με τίτλο Nordisk Krim.

 

Playgrounded – Athens

Η αποδόμηση των εμπειριών της νεολαίας στην πρωτεύουσα της Ελλάδας. Αυτό κατάφεραν οι Playgrounded με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, Athens. Μουντό, σκοτεινό και στακάτο progressive metal εμφανώς επηρεασμένο από μπάντες σαν τους Mastodon και τους Tool. Με την μίξη του heavy και ηλεκτρονικού ήχου καταφέρνουν πολύ έξυπνα να μεταφέρουν της εμπειρίες τους, ωριμάζοντας κατά την διάρκεια του peak της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Τα πλήκτρα προσφέρουν μια ακόμη διάσταση στην μουσική όντας μπλεγμένα πολύ όμορφα με το στιβαρό rhythm section. Τα φωνητικά, ήρεμα μας καθοδηγούν στη μουσική, ενώ η κιθάρα εστιάζεται κυρίως στα riffs με το μοναδικό σόλο το EP να μας αφήνει να θέλουμε λίγο ακόμα…

Από τότε…

Η μπάντα μεταφέρθηκε στην Ολλανδία για να εξελίξει την μουσική της. Ο δίσκος που ακολούθησε (In Time with Gravity – 2017) τους βρίσκει να ψάχνουν να βρουν τα πατήματά τους ενώ μεγαλώνουν σε ένα πολύ διαφορετικό περιβάλλον.

 

Ángel Ontalva – Mundo Flotante

Έχοντας ήδη τρεις κυκλοφορίες με τους October Equus στο ενεργητικό του, ο Ángel Ontalva ανοίγει προσωπικό λογαριασμό με το Mundo Flotante το 2012. Οι RIO /avant-prog καταβολές του πλέον παρουσιάζονται εμπλουτισμένες με αρμονικό λυρισμό, ethnic στοιχεία μέσα σε πλαίσια ισορροπημένης αναλογίας πειραματισμού και  δομημένης σύνθεσης. Η ευστροφία του ως δημιουργός και σολίστ αποτυπώνεται πληθωρικά στις φιλόδοξες ενορχηστρώσεις  που επιμελείται με τρόπο μοναδικό. Ευρηματικά κιθαριστικά riffs όπως αυτό του Leilya και μια ατμοσφαιρικότητα εμποτισμένη με ανατολίτικο άρωμα, εξωτικές πτυχές  που συναντούν prog-fusion κομψοτεχνήματα όπως η σουίτα Sendas de Ofir παρουσιάζονται ως κυρίαρχα χαρακτηριστικά, ως κοινή συνισταμένη όλων του των πονημάτων μέχρι και σήμερα. Το Mundo Flotante είναι ένα ελκυστικό ντεμπούτο με μεστή και συγκροτημένη κατεύθυνση.

 

Από τότε…

Διατηρεί παράλληλη δισκογραφική δραστηριότητα με October Equus απαράμιλλης ομορφιάς  με κορυφαίες στιγμές τα La Isla Purgatorio (2013), Tierra Quemada (προσωπικό album – 2015),  ενώ μετράει και δύο επιτυχημένες συνεργασίες με τους υπέροχους Vespero.

 


 

Αυτά ήταν τα 15 prog ντεμπούτα του 2012 που επιλέξαμε ως σημαντικότερα. Οι συντάκτες του Progrocks.gr (όχι μόνο όσοι συμμετείχαν στη συγγραφή του άρθρου) βαθμολόγησαν τους δίσκους και την προοπτική της κάθε μπάντας με βάση τη μέχρι σήμερα δραστηριότητά τους. Οι μέσοι όροι των βαθμολογιών έδωσαν τα παρακάτω αποτελέσματα.

 

Όπως φαίνεται στο ραβδόγραμμα, το ντεμπούτο των Trioscapes είχε τον υψηλότερο μέσο όρο (8.29/10), ακολουθούμενο από αυτό του Ángel Ontalva (8.2/10) και εκείνο των El Doom & The Born Electric (8.15/10). Οι Trioscapes είναι το πιο υποσχόμενο σχήμα (8.46/10), ακολουθούμενοι από τους T.R.A.M. (8.3/10) και τους Soen (8.25/10).

Επιστρέφουμε σύντομα με το τέταρτο μέρος και τα prog ντεμπούτα που κυκλοφόρησαν το 2013!