Karcius – Grey White Silver Yellow & Gold

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Goran Petrić

Οι Karcius είναι ένα καναδικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 2001 στο Μόντρεαλ. Το Grey White Silver Yellow & Gold είναι η έκτη δουλειά τους στο στούντιο. Το συγκρότημα ξεκίνησε ως instrumental κολεκτίβα και κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ πριν συμπεριλάβει φωνητικά στη σύνθεση του. Από τα πρώτα τους βήματα, οι Karcius αρνούνταν να μείνουν εντός των ορίων του κλασικού prog και ο ήχος τους επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την jazz, το RIO, ακόμη και το metal.


 

Σκληράδα και ευαισθησία

 

Πρέπει να πω ότι πριν ακούσω το νέο άλμπουμ, μου άρεσε περισσότερο η πρώιμη ορχηστρική περίοδος των Karcius, ειδικά το άλμπουμ Episodes που ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Το Grey White Silver Yellow & Gold συνεχίζουν την ίδια διαδρομή που ξεκίνησε με τους δύο προηγούμενους δίσκους με έμφαση στα καλά instrumental στοιχεία, στους καλούς στίχους και στις εξαιρετικές μελωδίες. Ο συνολικός ήχος είναι μια επιτυχημένη μίξη διαφόρων στυλ και διαθέσεων. Ίσως το στυλ τους να μην είναι πάντα το πιο πρωτότυπο, γιατί η μουσική τους μερικές φορές φέρνει αυτόματα στο μυαλό κάποιους άλλους καλλιτέχνες, αλλά πραγματικά απέχει πολύ από την απλή αντιγραφή. Οι Porcupine Tree εξακολουθούν να είναι η μεγαλύτερη επιρροή για τους Karcius, αλλά το συγκρότημα έχει επίσης προσεκτικά αναπτύξει το δικό του σήμα κατατεθέν.

Το περιεχόμενο του άλμπουμ αξίζει μόνο καλά λόγια. Οι συνθέσεις είναι εκφραστικές και πλούσιες, πραγματικά γεμάτες με όλα όσα συνιστούν το progressive rock ως μουσικό είδος. Η κύρια αλλαγή είναι ότι τώρα το συγκρότημα έχει δώσει πολύ περισσότερη προσοχή στη δυναμική και την ενέργεια από πριν. Τα βαριά κιθαριστικά riffs είναι πολύ πιο εμφανή σε αυτή τη δουλειά. Υπάρχουν λιγότερα μέρη ακουστικής κιθάρας ή χαλαρής ατμόσφαιρας. Αυτό γίνεται αντιληπτό από το πρώτο τραγούδι Parasite, ένα πολύ βαρύ και σκοτεινό κομμάτι, όπου η μπάντα περπατά σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ rock και metal.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς η μπάντα δημιουργεί πολλή πίεση κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, την ίδια στιγμή χωρίς να χάνει τη συναισθηματική συνιστώσα που ήταν πάντα σημαντική για τη μουσική τους. Ο τραγουδιστής Sylvain Auclair λάμπει πραγματικά σε αυτό το άλμπουμ. Οι ερμηνείες του άξιζαν ιδιαίτερους επαίνους για την ευελιξία και τη φρεσκάδα τους. Τα δύο epics (The Ladder, A Needle Tree) είναι καλογραμμένακαι εκτελεσμένα. Δεν λείπουν μερικά πιο πομπώδη ορχηστρικά τμήματα, αν και πολύ πιο περιορισμένα, με κάποια πιο αιχμηρά σόλο κιθάρας και έντονο ρόλο για τα πλήκτρα. Από την άλλη, το Distance Kills έχει μια αίσθηση της δεκαετίας του ’80 και φέρνει στο μυαλό μερικά από τα έργα των Kansas και των Marillion από εκείνη την εποχή. Το επίπεδο του άλμπουμ είναι εξαιρετικό και είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις ένα αγαπημένο τραγούδι από αυτό το άλμπουμ, αλλά θα επιλέξω το The Ladder που είναι μία κορυφαία στιγμή κατά τη γνώμη μου, ειδικά λόγω της στιλιστικής του ευελιξίας.

Συνοψίζοντας, σε αυτό το άλμπουμ ακούω μια μπάντα που έχει αναπτυχθεί και ωριμάσει, είναι πιο ευαίσθητοι και ακριβείς στον τρόπο που προσφέρουν τη μουσική τους. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό και ιδιαίτερα προτεινόμενο σύγχρονο prog άλμπουμ με πρωτότυπο τρόπο παρουσίασης.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Για χρόνια τώρα οι Karcius έχουν δείξει ότι δεν φοβούνται τις αλλαγές, με γενναιότερη αυτών την εισαγωγή φωνητικών από τον τέταρτο δίσκο τους και μετά. Η απόσταση λοιπόν από το jazzy progressive rock των απαρχών τους, μέχρι το Grey White Silver Yellow & Gold είναι μεγάλη. Ο ήχος τους είναι πιο σκληρός από ποτέ, αγκαλιάζοντας πλέον το progressive metal. Η εμπειρία τους σε διαφορετικές εκφάνσεις της προοδευτικής μουσικής, τους επιτρέπει να χτίσουν μια υπέροχη ισορροπία ανάμεσα στο rock και στο metal πρόσωπο τους. Στην ουσία έχουν καταφέρει να αλιεύσουν τα καλύτερα στοιχεία, από την πορεία του progressive metal ανά τα χρόνια. Όλα αυτά τα συνδυάζουν με μια εξαιρετική απόδοση ως μπάντα, εστιάζοντας παραπάνω στο δέσιμο και τη συνοχή τους τελικού αποτελέσματος. Ο δίσκος ανοίγει με το καλύτερο τους κομμάτι ως σήμερα, το έντονα συναισθηματικό Parasite. Η συνέχεια δεν απογοητεύει αν και δεν ξαναπιάνουν τέτοια συνθετική κορυφή, ενώ σε κάποιες στιγμές οι διάρκειες κάποιων κομματιών μοιάζουν υπερβολικές. Αυτό φυσικά δεν αποτρέπει τον ακροατή να απολαύσει έναν πολύ καλό heavy prog δίσκο, φτιαγμένο με καλαισθησία και γνώση του είδους.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας