Threshold – Dividing Lines

[Nuclear Blast, 2022]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Oι Βρετανοί Threshold έχουν διανύσει μια μακρά διαδρομή στην ιστορία του προοδευτικού metal. Με μόνο σπάνιες αλλαγές στο δυναμικό τους από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 μέχρι και σήμερα, παραμένουν ακμαιότατοι υπηρετώντας τη μουσική που αγαπούν. Από το εξαιρετικό τους ντεμπούτο Wounded Land του 1993, το κλασσικό Psychedelicatessen μέχρι το Legends of the Shires του 2017 συνεχίζουν μια σειρά εξαιρετικών κυκλοφοριών. Ίσως το όνομα τους δεν κατάφερε ποτέ να εισχωρήσει μέσα στα πιο γνωστά και αρχετυπικά του ιδιώματος. Οι Threshold όμως παραμένουν μια εμβληματική μπάντα για τα συμφραζόμενα του Ευρωπαϊκού προοδευτικού metal και όχι μόνο.


 

Όταν οι προσδοκίες είναι πολύ υψηλές

To Dividing Lines εμφανίζεται πέντε χρόνια μετά τη κυκλοφορία του Legends of the Shires και κατά λεγόμενα της μπάντας είναι ο σκοτεινός και λιγότερο αισιόδοξος αδελφός του. Ο δίσκος του 2017 ήταν εκείνος που σηματοδότησε την επιστροφή του Glynn Morgan μετά από το Psychedelicatessen του 1994. Η φωνή του είναι παρούσα και στο φετινό δίσκο προκειμένου να σκιαγραφεί με τη δυναμική της τα μελανά χρώματα που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη καθημερινότητα μας και στα οποία η μπάντα θέτει στο στόχαστρο της.

Μια συντριπτική διάθεση για την εικόνα του κόσμου και το μέλλον του βουτηγμένο στις αδελφοκτόνες πολεμικές συγκρούσεις και την οικολογική καταστροφή διαπνέει με την ένταση της τα πρώτα τραγούδια του δίσκου. Όντας μικρά σε διάρκεια, η αμεσότητα τους δεν υπονομεύει τη τεχνική τους αρτιότητα τους και συνιστούν ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα. Τα σκληρά και ουσιαστικά riffs του Karl Groom συνδυαζόμενα με τον ευφάνταστο ήχο των πλήκτρων του Richard West συμπλέκονται στη δημιουργία ευκολομνημόνευτων κομματιών. Ο Glynn Morgan ακούγεται εξαιρετικός αναδεικνύοντας το νόημα των στίχων τους οποίους περιβάλλει με το πάθος του.

Το πρόβλημα του δίσκου εντοπίζεται στο γεγονός πως ίσως αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των προσδοκιών που ο ίδιος δημιουργεί. Τα πρώτα κομμάτια, τοποθετημένα με έξυπνο τρόπο, ανεβάζουν τον ενθουσιασμό με τις μελωδίες τους και την ικανότητα τους να αφουγκράζονται την εύπεπτη πτυχή του προοδευτικού metal.

Το πρώτο μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι, The Domino Effect, εμφανίζεται στη μέση του δίσκου συνιστώντας μια άτυπη τομή του. Το κομμάτι, χωρίς να συνιστά κάτι το μεγαλοφυές, παρουσιάζει τις πρώτες ρωγμές του οικοδομήματος του Dividing lines. Η έμπνευση του δίσκου αρχίζει να δείχνει μια μικρή κόπωση που γίνεται έκδηλη στα κομμάτια του όπως το Complex. Μέχρι το Defence Condition, το έτερο μεγάλο κομμάτι του δίσκου, το οποίο σηκώνει και πάλι το πήχη των προσδοκιών με τo απρόσμενα σκληρό ύφος του εμφανίζοντας όμως μια αίσθηση τετριμμένου.

Τα προηγούμενα δεν αναιρούν τη ποιότητα των Threshold και την ικανότητα τους να συναγωνιστούν μπάντες νεότερες και πιο διάσημες από αυτούς μόνο που γίνεται εμφανές πως η προσπάθεια έμεινε κάπου ημιτελής. Ίσως ακούγεται σαν αυστηρή κρίση, αναλογιζόμενοι και της εικόνας του σύγχρονου παραδοσιακού metal, αλλά το όνομα τους εγείρει και μεγάλες απαιτήσεις. Στη διάρκειά του το Dividing Lines ακούγεται κάπως άνισος και ίσως θα εξυπηρετούσε την απήχηση του μια συγκρατημένη διάθεση για το μήκος των συνθέσεων του.

Εν κατακλείδι, ο νεός δίσκος των Threshold δεν απάδει από αυτά που μας έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια με τη παρουσία τους. Η αλήθεια είναι πως οι αλλαγές είναι μικρές και όλα κρίνονται στις συνθέσεις. Η μπάντα τα καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως σε τέτοιο σημείο που να θεωρηθεί το Dividing Lines ως μία από τις κορυφαίες τους κυκλοφορίες.

7 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Ένα από τα ελάχιστα prog metal συγκροτήματα που έχουν έναν χαρακτηριστικό ήχο και έναν πολύ συνεπή κατάλογο άλμπουμ, κυκλοφόρησε ένα νέο δίσκο με τίτλο Dividing Lines. Πρόκειται για πολύ στιβαρά και σφιχτά παιγμένο progressive metal. Δεν υπάρχει τίποτα το πρωτοποριακό, αλλά όλα είναι τόσο καλά φτιαγμένα, που δεν γίνεται να περιμένεις πειράματα. Οι Threshold παρουσιάζουν εδώ μια συλλογή δυνατών τραγουδιών, τα περισσότερα από τα οποία είναι πολύ μελωδικά και πιασάρικα. Περίμενα λίγο περισσότερα από τα δύο μεγάλα κομμάτια, αλλά από αυτά τα τραγούδια λείπουν κάποια αξιομνημόνευτα hooks, ενώ η φωνή του Glynn Morgan δεν έχει την ομορφιά που γέμιζε το προηγούμενο άλμπουμ. Υπάρχουν πολλοί ήχοι συνθεσάιζερ και μερικές όμορφες ενορχηστρώσεις, χαρακτηριστικές του ήχου των Threshold. Ο ήχος της κιθάρας του Karl Groom είναι άψογος και σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα όργανα δημιουργεί μια πολύ καλή ατμόσφαιρα. Ίσως σε κάποιους οπαδούς της μπάντας ο δίσκος να μην αρέσει, αλλά δεν μπορεί να απαιτεί κανείς άλλο ένα μεγαλειώδες έργο όπως το Legends of the Shires. Το Dividing Lines είναι μια καλή και πολύ ευχάριστη κυκλοφορία. Ακόμη και μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια, οι Threshold απέχουν πολύ από το να ακούγονται παλιομοδίτικοι.

7.5 / 10

Goran Petrič