Threshold, The Silent Wedding @ Kύτταρο, 12-11-2017

από τον Τάσο Ποιμενίδη

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Πέρασαν εννέα ολόκληρα και κάτι χρόνια από την πρώτη και μοναδική εμφάνιση των Βρετανών prog metallers Threshold στη χώρα μας. Το ημερολόγιο τότε έγραφε 31 Αυγούστου του 2008, το festival ήταν το No Budget Festival, το μέρος ήταν το κηποθέατρο στη Λάρισα. Πολλά άλλαξαν από τότε. Ο Damian Wilson, που τότε έκανε τη δεύτερη επιστροφή του στο μικρόφωνο αντικαθιστώντας τον εκλιπόντα Mac, δε βρίσκεται πια στην μπάντα. Από τότε ακολούθησαν το εξαιρετικό March of Progress (2012), το αξιοπρεπέστατο For the Journey (2014), η τρίτη φυγή του Wilson, η επιστροφή του Glynn Morgan στο μικρόφωνο και το φετινό πανέμορφο album τους Legends of the Shires. Κοινοί παρανομαστές από τότε οι Groom, West, Anderson, James που συνεχίζουν ενωμένοι σαν γροθιά και σε πείσμα των καιρών παραμένουν μια από τις σημαντικότερες prog metal σταθερές από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε για να μας επισκεφθούν και στην Αθήνα, στο πάντα ζεστό συναυλιακά Κύτταρο. Το πρόγραμμα τηρήθηκε με τεράστια συνέπεια και λίγο μετά τις 20:30 οι Αθηναίοι The Silent Wedding ανέλαβαν να ζεστάνουν το κοινό. To μελωδικό τους heavy / power με στοιχεία από Evergrey και Royal Hunt φάνταζε ταιριαστό για τη βραδιά. Σημειωτέον ότι το 2014 είχαν ακολουθήσει τους Threshold στην περιοδεία τους European Journey 2014, οπότε το σκηνικό φάνταζε γνώριμο για τους Αθηναίους. Κάποια προβλήματα στον ήχο τους δεν έλειψαν, προβλήματα που είχαν και οι Threshold, που όμως δεν φάνηκε να τους επηρεάζουν στην απόδοση τους. Ειδικότερα σε σημεία η στάθμη της φωνής ήταν χαμηλά. Παρόλα αυτά φάνηκε το δέσιμο που έχουν σαν μπάντα και η απόδοσή τους κυμάνθηκε σε αρκετά καλά επίπεδα. Τα περισσότερα κομμάτια που έπαιξαν ήταν από το φετινό τους album Enigma Eternal.

Λίγο μετά τις 21:30 οι Τhreshold πάτησαν το πόδι τους επί σκηνής ξεκινώντας με το Slipstream από το The Dead Reckoning. Το κοινό τους υποδέχθηκε ζεστά, αν και τα προβλήματα στον ήχο ήταν εμφανή με το μπάσο και τα τύμπανα να είναι πολύ ψηλά και την κιθάρα και τα πλήκτρα πίσω. Στο δεύτερο κομμάτι ο ήχος ισορρόπησε και ευτυχώς, γιατί ήταν ένα από τα highlights της βραδιάς.

Περί του epic The Man Who Saw Through Time ο λόγος με έναν Glynn Morgan όχι μόνο απλά σε μεγάλη φόρμα φωνητικά, αλλά να παίρνει κιθάρα για να αναπαραχθούν πιστά οι στουντιακές δισολίες του κομματιού. Ακολούθησε το Sunseeker από το θεϊκό  Psychedelicatessen, το οποίο αν και πολύ καλό, έδειξε να του λείπει ο όγκος από τη δεύτερη ρυθμική κιθάρα. Ο ήχος εν τω μεταξύ έχει φτιάξει αρκετά, ενώ κοινό και μουσικοί φάνηκε ότι ζεστάθηκαν για τα καλά.

Η εκπροσώπηση του Hypothetical (2001) έγινε με το Long Way home, για να ακολουθήσουν τα The Shire Pt 2 και Snowblind από το πρόσφατο πόνημα τους που το κοινό έδειχνε να τα απολαμβάνει και να είναι εξοικειωμένο ηχητικά μαζί τους. Ακολούθησε χαμός καθώς το πολυαγαπημένο Mission Profile από το Subsurface (2005) αποτέλεσε την κορυφαία ίσως στιγμή της βραδιάς. Όλοι τραγουδούσαν δυνατά και ο Morgan απέδωσε εξαιρετικά το κομμάτι λες και ήταν γραμμένο για αυτόν.

Τα Pilot in the Sky of dreams και Hollow ακολούθησαν, για να επιστρέψουμε στο Psychedelicatessen και στη σύνθεση του Morgan, το Innocent. Ο τραγουδιστής τους εδώ αν και φάνηκε να κουράζεται, ήταν αρκετά καλός και το κοινό απόλαυσε ένας ούτως ή άλλως πολύ αγαπημένο κομμάτι στον μακρύ κατάλογό τους. Aκολούθησε το Stars and Satellites, το οποίο ομολογώ ότι σαν ακροατής το είχα αδικήσει στις πρώτες μου επαφές από το φετινό album. Συναυλιακά  λειτούργησε πανέμορφα, και βοήθησε τον Μorgan που φάνηκε να ξαναπαίρνει δυνάμεις για να ακολουθήσει το άψογα εκτελεσμένο Ashes από το March of Progress, το έτερο epic του φετινού τους album, Lost in Translation και κλείσιμο με το Small Dark Lines (το οποίο είναι να απορεί κανείς γιατί δεν είναι το εναρκτήριο κομμάτι στο set, με την ενέργεια που βγάζει).

Οι Anderson / James ήταν υπέροχοι και γεμάτοι ενέργεια επί σκηνής , όπως και ο αειθαλής Groom με το πεντακάθαρο και μελωδικό / τεχνικό παίξιμό του. Ο West απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι είναι από τους σημαντικότερους κημπορντίστες στο prog metal. Για το τέλος κάνω ειδική μνεία στον Morgan, καθώς όχι μόνο υποστήριξε το υλικό του ιδανικά, αλλά ερμήνευσε πιστά κομμάτια ξένα με την φωνή του, καθώς οι Wilson και Mac είναι πολύ διαφορετικού τύπου τραγουδιστές.

Δε θέλω να σταθώ στην έλλειψη κόσμου, φαινόμενο σχεδόν μόνιμο στις ελληνικές συναυλίες. Τέτοια συγκροτήματα, με τέτοια απόδοση, αξίζουν να έχουν sold out. Αυτό δεν φάνηκε να τους επηρεάζει καθώς ήταν ευδιάθετοι και φάνηκε να το διασκεδάζουν πάρα πολύ. Ήταν μια υπέροχη συναυλιακή βραδιά και προσωπικά εύχομαι, όπως και αρκετοί φίλοι που παραβρέθηκαν και τίμησαν το group, να ξαναδώ αυτό το σπουδαίο όνομα σύντομα επί σκηνής.

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Κυριακίδης

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης