Wobbler – From Silence to Somewhere

[Karisma Records, 2017]

Εισαγωγή: Πάρης Γραβουνιώτης
Μετάφραση: A. Mαντάς, Θ. Πάτσος
08 / 11 / 2017

Μπορεί πλέον η Νορβηγία να αποτελεί μία από τις πιο υπολογίσιμες και ποιοτικότερες σκηνές των καιρών μας, ωστόσο τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι μέχρι και τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Τότε ήταν που οι Wobbler μας παρέδωσαν το βουτηγμένο στα 70s ντεμπούτο τους ονόματι Hinterland, και μαζί με τους ήδη βετεράνους Motorpsycho και αρκετές ακόμη αξιόλογες μπάντες όπως οι Gazpacho, White Willow, Magic Pie και Gargamel συνέβαλαν τα μάλα στη γιγάντωση της σκανδιναβικής prog σκηνής και δη της νορβηγικής. Η συνέχεια των Wobbler παρέμεινε στα ίδια υψηλά επίπεδα με δύο πολύ δυνατούς δίσκους όπως τα Afterglow και Rites At Dawn. Φέτος λοιπόν και μετά από 6 ολόκληρα χρόνια, οι progsters από το Honefoss επιστρέφουν με την τέταρτη δουλειά τους με σκοπό να ξανακερδίσουν τις καρδιές όλων των φίλων του προοδευτικού ήχου.


 

Πέρα από κάθε προσδοκία

Το αρκετά μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία φορά που είχαμε νέα από το στρατόπεδο των Wobbler μας έβαλε σε υποψίες μήπως μπήκαν στον πάγο ή ακόμα χειρότερα μήπως διαλύθηκαν. Όμως μετά από επανειλημμένες ακροάσεις του φετινού From Silence To Somewhere, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγεις είναι πως πιθανότατα δούλευαν αργά και μεθοδικά. Και αυτό γιατί οι συνθέσεις είναι τόσο καλοδουλεμένες και απαιτητικές ως προς τον ακροατή που σίγουρα απαιτούν σκληρή δουλειά για να δομηθούν και να φτάσουν σε ένα τόσο υψηλό επίπεδο.

Η μοναδική αλλαγή στη σύνθεση αφορά τη θέση του κιθαρίστα, καθώς ο Morten Andreas Eriksen, ιδρυτικό μέλος και μία από τις σταθερές του ήχου των Νορβηγών, αντικαταστάθηκε από τον Geir Marius Bergom Halleland. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ο ερχομός του νέου εξαιρετικού κιθαρίστα έφερε μία φρεσκάδα και έναν αέρα ανανέωσης στην μπάντα. Από τις πρώτες κιόλας νότες του ομώνυμου 20λεπτου epic αντιλαμβάνεσαι πως κάτι σπουδαίο διαδραματίζεται. Η συνέχεια είναι εξίσου εντυπωσιακή, αποτελούμενη από όλα εκείνα τα επιμέρους στοιχεία που καθιστούν συναρπαστική και συνάμα καθόλου βαρετή την ακρόαση μίας μεγάλης διάρκειας σύνθεση: πλούσια ενορχήστρωση, ασύλληπτο τεχνικό επίπεδο, πολύπλοκες και δυναμικές prog στιγμές ακολουθούμενες από μελωδικά ακουστικά σημεία βγαλμένα από τις καλύτερες στιγμές των Yes, Genesis, Anthony Philips, σκοτεινό στοιχείο που τόσο ταιριάζει στο symphonic prog, και πάνω απ’όλα έμπνευση. Το δίλεπτο Rendered In Shades of Green που ακολουθεί, παρόλη τη γλυκύτητα και τη μελαγχολία του έχει πιο πολύ τον ρόλο ανάσας για την εξίσου αποστομωτική δεύτερη πλευρά.

Σε πλήρη αντιδιαστολή με το προηγούμενο κομμάτι, το Fermented Hours ξεκινάει δυναμικά με ένα κιθαριστικό heavy riff που σε αρπάζει από τον λαιμό. Η δομή ωστόσο παραμένει 100% prog με ωραίες εναλλαγές στην ατμόσφαιρα και επανάληψη του αρχικού θέματος στο φινάλε. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να δοθεί στις ελαφρά ανατολίτικες πινελιές των φωνητικών. Για κλείσιμο, το νορβηγικό κουϊντέτο επέλεξε μία σύνθεση που θα τη ζήλευαν πολλοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες του χώρου. Ναι, το Foxlight ανήκει σε εκείνη την κατηγορία κομματιών που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και θέλεις αυτόματα να ξαναπατήσεις play. Με την ακουστική εισαγωγή του διπόλου κιθάρας / φλάουτου να εισάγει τον ακροατή σε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα και τα υπόλοιπα λεπτά να είναι γεμάτα από εκρήξεις ηχοχρωμάτων, ο δίσκος φτάνει στο τέλος του με μεγαλειώδη τρόπο.

Μερικά ακόμη στοιχεία που θα ήθελα να επισημάνω είναι η εξαιρετική παραγωγή που αναδεικνύει όλο το μουσικό οπλοστάσιο των Νορβηγών, όπως και ο μερικός απογαλακτισμός από το Yes στοιχείο σε σχέση με το προηγηθέν Rites At Dawn, επενδύοντας αρκετά περισσότερο στην κληρονομιά των King Crimson και Gentle Giant. Παρόλο που όλη η μπάντα παίζει στο φουλ των δυνατοτήτων της, θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο στον μπασίστα τους Kristian Karl Hultgren και στο γεμάτο, ala Chris Squire παίξιμό του. Οι  Wobbler μας παρέδωσαν όχι απλά τον κορυφαίο τους δίσκο, αλλά και μία από τις prog κορυφές της δεκαετίας που διανύουμε. Από ότι φαίνεται η διεκδίκηση της φετινής πρωτιάς είναι καθαρά νορβηγική υπόθεση και δίκαια.

9.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη

 

Από την μεγαλοσύνη των πρώιμων Genesis και Gryphon, με φιλτραρισμένες σκανδιναβικές μελωδίες τύπου Arcturus, οι Wobbler παρουσιάζουν ένα εξαιρετικό κλασσικό συμφωνικό άλμπουμ. Συνδυάζουν όλα αυτά τα  στοιχεία που ξεχώρισαν στο 70’s prog rock με μια άκρως μελωδική αλλά και σκοτεινή διάθεση. Άλμπουμ όπως το Dark Matter των IQ έρχεται στο μυαλό, εικόνες ξωτικών που χορεύουν στο δάσος και το δωμάτιο γεμίζει με ήχους moog, κλαρινέτου και ξυλόφωνου σε ρυθμούς ELP και Änglagård.

Ο ενθουσιασμός δε λείπει σε κανένα από τα 48 λεπτά του άλμπουμ, που απαρτίζεται από μεγαλειώδεις συνθέσεις και ρεσιτάλ συμφωνικού prog. Οι Wobbler βρίσκουν ισορροπία μεταξύ μελωδίας και δεξιοτεχνίας, χωρίς να πέφτουν στην παγίδα των περιττών αυτοσχεδιασμών, πραγματικά ένα άλμπουμ με αρχή και τέλος, από την ησυχία στην μουσική ολοκλήρωση και από εκεί στο τοπ-10 της φετινής prog: παλιγγενεσία μετά από Yes, Genesis και Änglagård. Ξεχωριστή στιγμή: Fermented Hours.

8.5 / 10

Θάνος Πάτσος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης