Mother Turtle – MT V

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2013 ήταν ένα υπέροχο heavy prog album με στοιχεία συμφωνικού progressive. Τρία χρόνια μετά, το II μας εντυπωσίασε με το μεγαλεπήβολο vintage ήχο του και τις ευθείες αναφορές στη χρυσή περίοδο του progressive rock στα 70s. Το Zea Mice (2018) σήμανε μία ακόμα αλλαγή στο ύφος της μπάντας, με instrumental κομμάτια και αναφορές στους πιο περιπετειώδεις ήχους των 90s, ενώ το Three Sides to Every Story αποτέλεσε την πιο πειραματική στιγμή του συγκροτήματος μέχρι σήμερα, με στοιχεία jazz-rock και avant-prog να προστίθενται με απόλυτη επιτυχία.

Οι Mother Turtle δεν είναι απλά μία ακόμα progressive rock μπάντα, αλλά αποτελούν ένα τέλειο παράδειγμα προοδευτισμού. Το σχήμα από τη Θεσσαλονίκη ακολουθεί τη δική της πορεία που σίγουρα δεν είναι μία ευθεία γραμμή, βάζοντας σε κάθε βήμα τους νέες προκλήσεις στους ακροατές, αλλά και τους ίδιους. Το MT V δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντιθέτως, αποτελείτο πιο τολμηρό εγχείρημά τους μέχρι σήμερα, καθώς αυτή τη φορά φέρνουν το εναλλακτικό rock στο προσκήνιο.


 

Όταν η απόρριψη κάθε συμβιβασμού φαντάζει ως το μυστικό της επιτυχίας

Από το 2019 όταν και κυκλοφόρησε το Three Sides of Every Story μπορεί να έχουν μεσολαβήσει μόλις τρία χρόνια, όμως για τη συντριπτική πλειοψηφία ήταν τόσο πυκνά που οριακά αντιστοιχούν με δεκαετία. Ένα από τα πράγματα πάντως που δεν άλλαξαν καθόλου ήταν η κουβέντα που μου είχε πει ο Κώστας Κωνσταντινίδης στην τελευταία εν Αθήναις συναυλία των Mother Turtle, ότι δηλαδή στην επόμενη δισκογραφική δουλειά θέλει οι «χελώνες» να πάρουν μια πιο grunge / alternative στροφή σε σχέση με το εντελώς μέχρι τότε prog rock προφίλ τους.

Και η αλήθεια είναι ότι από τις πρώτες νότες του εξαιρετικού Suicidal Hornets (με τον Mars Blackbird στα φωνητικά), είναι πασιφανής η ενσωμάτωση στοιχείων από το τελευταίο μέχρι και σήμερα σπουδαίο rock κίνημα που αφορούσε ολόκληρο τον πλανήτη (το grunge φυσικά) και η επιρροή που έχει σε ολόκληρο το MT V, πέμπτη πλέον κυκλοφορία των Mother Turtle. Από τα πρώτα πράγματα που κάνουν εντύπωση είναι ότι ο Κώστας Κωνσταντινίδης επικεντρώνεται 100% στην κιθάρα αφήνοντας τα φωνητικά σε οκτώ εντυπωσιακές guest εμφανίσεις, όσα είναι και τα κομμάτια του δίσκου.

Η συνέχεια είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή με το The Great Unknown, με τις Alice In Chains επιρροές να είναι πιο έντονες από ποτέ και τον Τρύφωνα Μπάλτση να επιδίδεται σε μια παθιασμένη ερμηνεία. Το σαξόφωνο του Μπάμπη Προδρομίδη, τα φωνητικά του Moss Doe και οι ρυθμοί που κινούνται κάπου μεταξύ trip hop και της Perdition City περιόδου των Ulver κάνουν σαφή την αλλαγή μουσικού σκηνικού, σε ένα ακόμη κερδισμένο στοίχημα για τους Mother Turtle. Τα Aura και Bystander Effect όπου συναντούμε τις πανέμορφες φωνές της Μελιάνας Κάρτα και Χρύσας Τσαλταμπάση αντίστοιχα, συνεχίζουν σχεδόν στο ίδιο μουσικό μοτίβο με το πρώτο να έχει μια πιο radio friendly προσέγγιση και το δεύτερο μια πιο κινηματογραφική.

Οι ξεκάθαρα πιο heavy στιγμές του MT V που σε σημεία προσεγγίζουν το progressive metal είναι τα Reasons και Open Vein. Διόλου τυχαία η συμμετοχή των αγαπημένων Jon Voyager (Need) και Cons Marg (Until Rain, Hail Spirit Noir) αντίστοιχα. Το εννιάλεπτο Last Reverie με τον Πάνο Δούκα ως guest που κλείνει την αυλαία, αν και πολλές φορές ακούγεται κλισέ, συνδυάζει όλα τα επιμέρους προαναφερθέντα στοιχεία και πιθανότατα αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη σύνθεση του δίσκου. Αξίζει να αναφερθεί ότι περιλαμβάνεται και μια σύντομη έκδοση του Last Reverie.

Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μία εξαιρετική κυκλοφορία, όπου για ακόμη μία φορά οι Mother Turtle δεν συμβιβάζονται και φυσικά δεν φοβούνται να πειραματιστούν με νέα στοιχεία. Εξάλλου, για πέμπτη συνεχόμενη φορά αλλάζουν ύφος και ηχοχρώματα με αξιοζήλευτη καλλιτεχνική επιτυχία. Το στιβαρό rhythm section, η καταπληκτική δουλειά στις κιθάρες και, το σημαντικότερο, το υψηλού επιπέδου songwriting αποτελούν και πάλι τα μυστικά της Μαμάς Χελώνας. Ας ελπίσουμε σύντομα να απολαύσουμε το νέο υλικό και ζωντανά. In Mother Turtle we trust!

8.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη

 

Οι Mother Turtle κατά τη διάρκεια της δισκογραφικής τους πορείας, δεν φοβήθηκαν ποτέ να αλλάξουν το ύφος τους. Από τη μία η μείωση των φωνητικών και η εισαγωγή jazz-rock στοιχειών στους δύο προηγούμενους δίσκους και από την άλλη το σταδιακό flirt με πιο alternative ήχους, συνηγορούσαν σε μια διαρκή τους τάση για αλλαγές. Παρόλα αυτά, η επιλογή τους να έχουν guest τραγουδιστές σε όλα τα νέα τους κομμάτια, αλλά και το μακροβούτι που επιχειρούν στο alternative rock, σίγουρα ξαφνιάζει.

Το MT V είναι ένα πολύ καλό heavy prog album, με το heavy στοιχείο να προέρχεται από το alternative hard rock των 90s (κυρίως τη σκηνή του Seattle) και το prog άγγιγμα να κοιτάει και αυτό προς τις πιο σύγχρονες εκδοχές του είδους. Η απόφαση να ηχογραφήσουν και με τα έξι μέλη τους βοηθά πολύ στο ηχητικό βάθος και την ποικιλία στην ενορχήστρωση, παρά τη λογική πρωτοκαθεδρία της κιθάρας στο μεγαλύτερο μέρος. Οι οχτώ διαφορετικοί τραγουδιστές βοηθούν το μέγιστο στην ανάδειξη των συνθέσεων και την πολυμορφία του δίσκου, αλλά παράλληλα είναι αδύνατον να μην αλλοιώσουν την συνοχή του τελικού αποτελέσματος.

Το MT V μοιάζει αρχικά με μια παρένθεση στη δισκογραφία των χελωνών, αλλά δεν θα είναι καθόλου παράξενο αν επηρεάσει αρκετά τη συνέχεια τους. Ό.τι και αν συμβεί, αποτελεί από μόνο τους μια συλλογή οκτώ πολύ καλών έως φοβερών συνθέσεων, τραγουδιστικού alternative rock με prog υπόβαθρο, κάτι πολύ σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα. Όσοι θα ήθελαν να ακούσουν πως θα ηχούσαν οι Alice in Chains αν το γύριζαν στο progressive, οφείλουν να σπεύσουν.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας