Hedvig Mollestad & Trondheim Jazz Orchestra – Maternity Beat

[Rune Grammofon, 2022]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Τα πρώτα δύο προσωπικά albums της Hedvig Mollestad είναι αρκετά διαφορετικά μουσικά, αλλά σπουδαία για πολλούς λόγους και με μία κοινή συνιστώσα: είναι κατ’ ουσία concept albums και αν και αυτό φαντάζει όχι τόσο αυστηρό ή πιο εύκολο για δύο instrumental δίσκους, μία ακρόαση είναι αρκετή όχι απλά για να πειστεί κανείς, αλλά και να βυθιστεί σε ένα ιδιαίτερο και φιλόξενο ηχητικό περιβάλλον. Το Ekhidna (2020) ήταν μία εκπληκτική εισαγωγή σε ένα πολυεπίπεδο μουσικό κόσμο, με την κιθάρα σε ρόλο ξεναγού χωρίς καμία ευκολία jazz ασάφειας και πολύ περισσότερο με φανερή αποστροφή προς οποιασδήποτε μορφής ακαδημαϊσμό. Το Tempest Revisited (2021) αποτέλεσε μία καθόλου ασφαλή επένδυση σε αυτή τη μίξη jazz-rock και prog rock συχνά στα όρια του avant-prog, με πιο έντονο το ατμοσφαιρικό στοιχείο και η τελική επιτυχία του ήταν εξίσου εντυπωσιακή.

Η ακούραστη Hedvig επιστρέφει φέτος με το πιο φιλόδοξο εγχείρημά της μέχρι σήμερα. Μετά τις εμπνεύσεις της βασισμένες στην αρχαία ελληνική μυθολογία και τις ακραίες καιρικές συνθήκες στην Σκανδιναβία, το Maternity Beat είναι βασισμένο στην οικογενειακή ζωή και την κοινωνική δικαιοσύνη σε μία εποχή μεταναστευτικής κρίσης. Και αυτή τη φορά δεν έχει μαζί της μόνο την μπάντα της, αλλά την σπουδαία Trondheim Jazz Orchestra. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη και τη συμμετοχή του Ståle Storløkken, ο συνειρμός με το The Death Defying Unicorn των Motorpsycho είναι αναπόφευκτος. Αλλά τελικά, άστοχος…


 

Ένα προσωπικό όραμα, ένα συνεργατικό θαύμα

Is there a boat on the horizon? Η επιβλητική έναρξη με τις γυναικείες φωνές και την αγωνιώδη κατάληξη (On the Horizon Part 1) αποτελεί την ιδανική εισαγωγή στον δίσκο και τη θεματολογία του, με την cliffhanging κατάληξή του να δικαιώνεται με ένα καταπληκτικό riff και την jazz fusion / prog rock ανάπτυξη με τα πνευστά και τα κρουστά να ξεδιπλώνουν μία πλευρά της άψογης ενορχήστρωσης που αποκαλύπτεται στη συνέχεια (On the Horizon Part 2).

Μετά από αυτή τη διττή εισαγωγή, το ενδιαφέρον εντείνεται περαιτέρω με το μυστηριώδες Do Re Mi Ma Ma. Η αργόσυρτη noir jazz βασισμένη στο κοντραμπάσο της Ellen Brekken αποτελεί το ιδανικό υπόβαθρο για τις αφηγηματικές φράσεις βιολιού και πνευστών, πριν γίνει η μετάβαση σε πιο σκοτεινό περιβάλλον με τη δραματική ανάπτυξη του κιθαριστικού solo της Mollestad που σβήνει πάνω στην ίδια μπασογραμμή.

Η εισαγωγή με τα τύμπανα του εξαιρετικού Torstein Lofthus γνωστοποιεί μία νέα μεταφορά, αυτή τη φορά σε σχεδόν funk jazz και εν συνεχεία αμιγές jazz fusion, με το βιολί του Adrian Løseth Waade να παραπέμπει στην αντίστοιχη περίοδο της μπάντας του Zappa και τα πλήκτρα του τεράστιου Ståle Storløkken να προοικονομούν την επιβλητική είσοδο της Mollestad σε ένα θριαμβευτικό δεύτερο μισό. Η chamber music έναρξη του Little Lucid Demons/Alfons συνεχίζει στο ίδιο ύφος. Look for swing, look for flow, look for beat, then take it away…, με την κιθάρα και τα πνευστά να δημιουργούν ένα υπέροχο δίπολο που καταλήγει σε ένα υπέροχο vocalese κλείσιμο.

Οι εκπλήξεις συνεχίζονται, αυτή τη φορά από το παρελθόν. Η εκδοχή του υπέροχου All Flights Cancelled από το Ding Dong. You’re Dead. (2021) του Hedvig Mollestad Trio δίνει μία ένεση groovy rock αμεσότητας και αυτή η εκτέλεση «απογειώνεται» (no pun intended) με το συγκλονιστικό keyboard solo του Storløkken και στο κοινωνικό πλαίσιο του concept προστίθεται η υπενθύμιση ενός μεταπανδημικού κόσμου.

H επακόλουθη επαναφορά σε μυστηριώδες, noir περιβάλλον με μουσική αφηγηματικότητα αποκτά λέξεις με την φαινομενικά ψυχεδελική αφήγηση που ολοκληρώνεται με απόλυτη σαφήνεια. Like a bird I will give her wings, like a tree I will give her roots, like a mother I will let her grow into her own shape. Το γλυκό κλείσιμο αποτελεί τον τέλειο προπομπό για το τελευταίο τμήμα με τα δύο εννιάλεπτα κομμάτια.

Το ατμοσφαιρικό πρώτο μισό του ομώνυμου κομματιού αποτελεί ένα από τα κορυφαία σημεία του δίσκου, δημιουργώντας το βάθος και καλλιεργώντας την προσμονή για την ανάπτυξη της ορχήστρας. Η σπάνια εικονοπλαστική δύναμη, το αριστουργηματικό ambient χτίσιμο και το καταπραϋντικό τέλος συνιστούν πιθανότατα μία από τις κορυφαίες ορχηστρικές συνθέσεις των τελευταίων πολλών ετών και δικαιωματικά ένα μελλοντικό κλασικό κομμάτι. Αναμενόμενα ίσως (;), το Maternity Suite είναι ακριβώς το αντίθετο του Maternity Beat, μια ολοκληρωτική ηλεκτρική jazz fusion / prog επίθεση, με όλους τους συμμετέχοντες να συμβάλλουν σε ένα φρενήρες, τεχνικό, groovy, επικό μεγαλοπρεπές κλείσιμο. Τα δύο Maternity ακούγονται τρόπον τινά ως το yin και το yang της Hedvig, δύο ισότιμες, αντιθετικές, αλλά συμπληρωματικές όψεις και ίσως οι δύο κορυφαίες της συνθέσεις μέχρι σήμερα.

Συνολικά, το Maternity Beat είναι αναμφισβήτητα άλλο ένα παραδόξως κερδισμένο στοίχημα για μία εντυπωσιακά τολμηρή καλλιτέχνιδα. Το μόνο αρνητικό στον τρίτο προσωπικό της δίσκο είναι η μη ομαλή ροή των κομματιών που δεν βοηθά στην αφομοίωση του υλικού. Ωστόσο, το στοιχείο αυτό δρα ακριβώς αντίστροφα στην απόλαυση του δίσκου μετά την πρώτη ακρόαση. Η συμβολή της Mollestad στην ανάδειξη της κιθάρας ως lead οργάνου και συνθετικού εργαλείου με εντελώς δικούς της όρους είναι εξόχως εντυπωσιακή. Το πολυδιάστατο παίξιμό της κολακεύει εξίσου την jazz, το progressive rock και το hard rock και ο κύριος λόγος αυτού είναι η ελευθερία που αποπνέει κάθε της φράση. Αυτό, όμως, που την καθιστά μοναδική είναι ο τρόπος που προσεγγίζει την ενορχήστρωση. Το κοινό στοιχείο του Maternity Beat, του Ekhidna και του Tempest Revisited είναι η πρωτοτυπία στο ενορχηστρωτικό κομμάτι και η απόρριψη συμβιβασμών και πεπατημένων. Στο φετινό της album, η σύμπραξη με την Trondheim Jazz Orchestra και τους κορυφαίους μουσικούς της μπάντας της αποτελεί έναν θρίαμβο της ίδιας, όλων των συμμετεχόντων και συνολικά της καταπληκτικής σύγχρονης jazz / rock νορβηγικής σκηνής.

9 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Πάνω που λέγαμε (ή έστω έλεγα) πως το 2022 ήταν “απλά ΟΚ” από άποψη νέων κυκλοφοριών, ήρθε η Hedvig Mollestad να αλλάξει κάπως τα δεδομένα με το Maternity Beat και την συνεργασία της με την Trondheim Jazz Orchestra. Και εάν δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη το πόσο καλός είναι ο δίσκος (δεδομένης της ιστορίας της Mollestad), το Maternity Beat καταφέρνει να εκπλήξει και συναρπάσει με την μουσικότητα του, την ποικιλομορφία του και τη δυνατότητα να δημιουργήσει διαφορετικά ηχοτοπία χρησιμοποιώντας το πλήρες ταλέντο της ορχήστρας. Είτε μιλάμε για το σαξόφωνο και τα τύμπανα στο Donna Ovis Peppa, το funky μπάσο και το θεατρικό βιολί στο Do Re Mi Ma Ma, είτε για τα πνευστά στα On The Horizon, η Hedvig Mollestad διαπρέπει συνθετικά.

Και ενώ δημιουργεί αρκετό χρόνο για όλη την ορχήστρα, οι κιθαριστικές της επιδόσεις είναι δυνατές με ωραία grooves και εμπνευσμένα leads, που δείχνουν γιατί θα πρέπει να συγκαταλέγεται με τους κορυφαίους του είδους. Η ευρηματικότητα, το χιούμορ και το συναίσθημα που υπάρχει στον δίσκο, συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό concept. To Maternity Beat είναι η κατάθεση ψυχής της Mollestad για την εμπειρία ως μητέρα (το Her Own Shape είναι μια συγκινητική ωδή προς την μητρότητα), αλλά και με τις εμπειρίες οικογενειών μεταναστών εν έτει 2022. Ένας εξαιρετικός δίσκος.

9.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας