Verbal Delirium – Conundrum

[Bad Elephant Music, 2022]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Το τέταρτο album των Verbal Delirium είναι γεγονός και η αλήθεια είναι πως περιμέναμε αυτή την κυκλοφορία με μεγάλο ενδιαφέρον. Αφενός έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από το εξαιρετικό The Imprisoned Words of Fear, αλλά γνωρίζοντας πως έχει μεσολαβήσει και το εκπληκτικό πρώτο προσωπικό album του Jargon,  συνθέτη, κημπορντίστα και τραγουδιστή της μπάντας (The Fading Thought), το επόμενο βήμα για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα progressive rock συγκροτήματα των τελευταίων 15 ετών αποτελούσε ένα ερώτημα προς απάντηση, κυρίως όσον αφορά την κατεύθυνση που θα ακολουθούνταν.

Με νέα μέλη τον Στράτο Μοριάνο στα πλήκτρα και τον Βασίλη “Will Bow” Αρμάο στα ντραμς και φυσικά τους Jargon, Γιώργο “La Trappe” Παγίδα (μπάσο) και Γιώργο “K” Κυριακίδη (κιθάρα), καθώς και πολλούς guest μουσικούς, το κουιντέτο από την Αθήνα επιστρέφει πιο φιλόδοξο από ποτέ.


 

A brighter step into Delirium

Έχουν περάσει 12 χρόνια από το δισκογραφικό ντεμπούτο των συμπατριωτών μας Verbal Delirium. Και με όλα τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας, δεν νομίζω ότι κάποιος θα το κρατούσε εναντίον τους αν οι Verbal Delirium κρατούσαν μια επιτυχημένη συνταγή και την επαναλάμβανε ξανά και ξανά. Ωστόσο, υπάρχουν δημιουργικά επίπεδα, και οι Verbal Delirium έχει ωριμάσει και δείξει διαφορετικές πτυχές της δημιουργικότητάς τους με την πάροδο των ετών. Και για να είμαι ειλικρινής, όταν ο Jargon κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ του The Fading Thought το 2020, αμφισβήτησα το μέλλον των Verbal Delirium αφού είναι η κύρια δημιουργική δύναμη πίσω από το συγκρότημα. Ευτυχώς, έκανα λάθος και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενος.

Το Conundrum για άλλη μια φορά μας παρέχει ένα περαιτέρω βήμα προόδου για τους Verbal Delirium. Αν και με στην πρώτη ακρόαση ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον γνώριμο ήχο από το The Imprisoned Words of Fear, απλά πιο ώριμος. Και ενώ αυτό είναι αλήθεια, αυτή η ωριμότητα έρχεται με πιο περίπλοκη σύνθεση τραγουδιών, νέα στοιχεία στη μουσική της μπάντας, αλλά και στοιχεία από τις πρώτες ημέρες τους.

Τα Falling και οι In Pieces συνδυάζονται άψογα ως εισαγωγή στο άλμπουμ. Το Falling είναι ένα ατμοσφαιρικό opener (όπως και το Words στον προηγούμενο δίσκο), αλλά αυτή τη φορά ανατρέπει τις προσδοκίες αφού είναι πολύ πιο σκοτεινό συγκριτικά με τον υπόλοιπο δίσκο. Είτε πρόκειται για την ενορχήστρωση με τα έγχορδα και τη χορωδία, είτε για τους αρκετά σκοτεινούς στίχους, το κομμάτι σε προετοιμάζει για ένα πολύ βαρύ και σκοτεινό άλμπουμ. Όμως, ο υπόλοιπος δίσκος είναι στην πραγματικότητα αρκετά πιο φωτεινός από οτιδήποτε έχει κάνει το συγκρότημα μέχρι τώρα.

Καθώς το άλμπουμ εξελίσσεται, αυτή η φωτεινότερη πλευρά δίνει μια διαφορετική αίσθηση στο άκουσμα του. Κάνει τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις ολόκληρου του δίσκου ευκολότερες και πιο ευχάριστες. Όχι ότι τα προηγούμενα άλμπουμ ήταν δυσκολότερα στην ακρόαση, αλλά το συναισθηματικό βάρος στο From The Small Hours of Weakness ή το The Imprisoned Words of Fear κατανάλωνε πολλή ενέργεια. Στο Conundrum, οι Verbal Delirium έχουν βρει μια πολύ καλή ισορροπία μεταξύ έντονων, συναισθηματικών τραγουδιών και μελωδικών σχεδόν εύκολων στην ακρόαση pop-rock κομματιών.

Η μπάντα έχει περισσότερους από έναν τρόπους για να κρατήσει έναν ακροατή και να τον κάνει να θέλει να εξερευνήσει περισσότερες πτυχές του άλμπουμ. Είτε πρόκειται για πιο pop, σχεδόν post-punk πτυχές στο Intruders με στοιχεία στον ήχο τους που είχαν να εμφανιστούν από το ντεμπούτο τους, είτε με την έντονη θεατρικότητα του The Children of Water. Φυσικά, όλα τα παραπάνω είναι ντυμένα με τα γνώριμα symphonic prog στοιχεία που έκανε τόσο καλά το συγκρότημα στο The Imprisoned Words of Fear και με τα εξαιρετικά φωνητικά του Jargon που (κατά κάποιο τρόπο) είναι ακόμα καλύτερος από πριν και λειτουργεί ως οδηγός σε όλο το δίσκο.

Το ορχηστρικό Conundrum φαινομενικά χωρίζει το άλμπουμ στη μέση, χωρίς να σπάει καθόλου τη συνοχή του. Το αντίθετο μάλιστα, το κομμάτι μοιάζει σαν να μας προετοιμάζει για την κορύφωση του άλμπουμ που έρχεται σε αυτό το δεύτερο μισό με σπουδαία τραγούδια όπως το Neon Eye Cage και το Fall From Grace που κλείνει τον δίσκο. Το πρώτο με τις υπέροχες ενορχηστρώσεις που θυμίζουν τις καλές ημέρες συγκροτημάτων όπως οι Transatlantic, με ένα πολύ καλό ρεφρέν, εξαιρετικά κιθαριστικά leads και τα πλήκτρα με το rhythm section να πλαισιώνουν όλη την ατμόσφαιρα του τραγουδιού. Το Fall From Grace είναι μια μπαλάντα ισάξια με (αν όχι καλύτερη από) το Sudden Winter από το From The Small Hours of Weakness. Εξαιρετική φωνητική απόδοση από τον Jargon και ένα υπέροχο σόλο κιθάρας από τον Γιώργο Κυριακίδη που κλείνει τον δίσκο.

Οι Verbal Delirium με κάποιο τρόπο καταφέρνουν να είναι ακόμα καλύτεροι στο Conondrum. Είτε με την πιο ώριμη σύνθεση και ενορχήστρωση των τραγουδιών, μια περαιτέρω βελτίωση στις δεξιότητές τους ή απλά την ελεύθερη έκφραση της άγριας φαντασίας τους. Είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για την τοπική σκηνή να έχει μια μπάντα όπως οι Verbal Delirium. Είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για το prog rock είδος να έχει μπάντα όπως οι Verbal Delirium.

9 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Έξι χρόνια μετά το The Imprisoned Words of Fear οι Verbal Delirium επανήλθαν και ηχούν όπως θα τους περίμενε κανείς, έχοντας παράλληλα πολλές φρέσκες ιδέες και μια αρκετά πιο φωτεινή προσέγγιση. Φαίνεται πως το The Fading Thought, ο πολύ σκοτεινός σε ύφος προσωπικός δίσκος του Jargon, έδωσε την ανάγκη για αχτίδες φωτός στα νέα τραγούδια που υπογράφει. Στο Conundrum ο ακροατής συναντά όλα τα στοιχεία που έκαναν τόσο ιδιαίτερους τους τρεις προηγούμενους δίσκους τους, ενώ η προαναφερθείσα τάση για ένα πιο φωτεινό αποτέλεσμα βάζει στην εξίσωση μια πιο ματζόρε προσέγγιση μέσω των Beatles και όχι μόνο. To Intruders θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα χαρούμενο prog-punk κομμάτι, όσο αδόκιμος και να μοιάζει ο όρος. Το alternative DNA των Verbal Delirium περνάει πιο έκδηλα στις συνθέσεις αυτή τη φορά, χωρίς όμως να φαντάζει αυτό ως επιστροφή στο ντεμπούτο τους, αφού οι κλασικές prog στιγμές δεν λείπουν. Ο Jargon τραγουδάει πιο ώριμα και καλύτερα από ποτέ. Χαρακτηριστική είναι η ερμηνεία του στο Children of Water, ένα πανέμορφο κομμάτι, το οποίο οι Muse θα σκότωναν για να το είχαν στους τελευταίους δίσκους τους. Απαρατήρητο δεν περνάει και το καίριο παίξιμο του Γιώργου Κυριακίδη (ο οποίος παίζει για πρώτη φορά όλες τις κιθάρες σε δίσκο της μπάντας), αλλά και το γενικότερο δέσιμο του συγκροτήματος, το οποίο αναδεικνύεται και από τον εξαιρετικό ήχο. Χωρίς να παρεκκλίνουν από το αναγνωρίσιμο ύφος τους, με το Conundrum οι Verbal Delirium κάνουν ένα άτυπο μουσικό restart. Φυσικά αυτό που έχει σημασία είναι η συνθετική δεινότητα, που για μία ακόμα φορά δεν δείχνει να τους εγκαταλείπει.

9 / 10

Κώστας Μπάρμπας