Gaute Storsve Trio – El Gran Gotzilla

[Apollon Records, 2022]

Εισαγωγή: Γιάννης Ζαβραδινός

Η Νορβηγική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει πως αποτελεί μια υπολογίσιμη δύναμη στην καλλιτεχνική αναγέννηση  του progressive rock. Κατέχει την συνταγή επιτυχίας στο να παράγει και να προωθεί ποιοτικές κυκλοφορίες, με μουσικούς που αποκτούν με τα πρώτα κιόλας δείγματα δουλειάς τους φήμη και υπόσταση, πείθοντας ακροατές και κριτικούς να τους ακολουθούν σε κάθε εγχείρημα. Το πιο αξιοσημείωτο και αξιοθαύμαστο είναι πώς ο κατά κύριο λόγο αυτοσχεδιαστικός χαρακτήρας της εν λόγω σκηνής δεν επηρεάζει την δημοτικότητά της, αντίθετα την ενισχύει ενθαρρύνοντας μάλιστα παράλληλα σχήματα και συνδυασμούς των μουσικών που την αποτελούν. Ένα τέτοιο σχήμα λοιπόν είναι κι οι Gaute Storsve Trio κι ήρθε η ώρα να ασχοληθούμε την δεύτερη δουλειά τους, τέσσερα χρόνια μετά το εξαιρετικό Attention: This Is Not A Toy, For Adult Collectors Only.


 

Σκανδιναβικό latin jazz jusion groove

Τον Gaute Storsve τον πρωτογνωρίσαμε στους Weserbergland δίπλα στον αεικίνητο Ketil Vestrum Einarsen, όπου και ξεχώρισε μέσα από μια πλειάδα καλλιτεχνών που συμμετείχαν. Οι jazz ευαισθησίες του δεν άργησαν να  εκδηλωθούν δημιουργώντας δικό του τρίο. Το εξαιρετικό ντεμπούτο Attention: This Is Not A Toy, For Adult Collectors Only (2018) κέρδισε τις εντυπώσεις και αποτέλεσε υπόσχεση για καλύτερη συνέχεια. Φέτος την τήρησε με το El Gran Gotzilla, μια δουλειά με το latin άρωμα του να έχει τον πρώτο λόγο μέσα από ενδιαφέρουσες συμμετοχές αξιόλογων καλλιτεχνών, με πρώτη και κύρια αυτή του Angel Terry Domech, όνομα του κοσμεί αρκετές κυκλοφορίες των Buena Vista Social Club.

Το El Gran Gotzilla ξεκινάει με το μελαγχολικό Las dos Fridas εμπνευσμένο από τον ομώνυμο πίνακα της Frida Kahlo, ένα κομμάτι με γλαφυρές κιθαριστικές φράσεις του Storsve να αποδίδει καθαρό και στρογγυλό τόνο κάτι που θα συναντήσουμε σε όλη την διάρκεια του έργου. Η ενορχήστρωση στο ¿Nada? ¡Nunca! επεκτείνεται με σαξόφωνο και βιολί με γλυκές  μεταξύ τους διαδράσεις, όπου το δεύτερο να θυμίζει Stephane Grappelli, latin με swing απολήξεις με μπρίο και συναίσθημα. Πέρα από τα ατμοσφαιρικά Εinar και Beta Batá Beat με χαλαρή ρυθμική δομή όπου τα κρουστά λειτουργούν ενισχυτικά ακόμα στην μελωδική ανάπτυξη τους, υπάρχουν και οι έντονες jazz-rock στιγμές με ηλεκτρισμό και τις δυναμικές που προσφέρει απλόχερα ο σαξοφωνίστας Jørgen Mathisen – γνώριμός μας κυρίως από τους θαυμάσιους Krokofant – και το ρυθμικό δίδυμο Petter Barg στο μπάσο να κρατάει το όλο σύνολο σε συνοχή και να πατάει γερά στην Γη, όσο ο Henning Carlsen εκτροχιάζεται στα τύμπανα με τεχνική αλλά και ταμπεραμέντο. Αίσθηση προκαλεί το πώς ο Storsve καταφέρνει να προσαρμόζει το παιξιμό του ανάλογα τις ανάγκες κάθε κομματιού, από την αισθαντικότητα, τον λυρισμό, στην εκρηκτικότητα και την τραχύτητα. Μέσα σε όλα αυτά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την πιστότητα στον ήχο και την υποδειγματική παραγωγή, τυπικό γνώρισμα μιας νορβηγικής κυκλοφορίας.

Το El Gran Gotzilla τηρεί χρυσή τομή μεταξύ latin ιδιοσυγκρασίας και σκανδιναβικής πειθαρχίας. Ακόμα κι όταν αλλάζουν οι δυναμικές κι οι ισορροπίες είτε προς την μία είτε προς την άλλη πλευρά, γίνεται ελεγχόμενα με αποτέλεσμα να ακούγεται προσβάσιμο σε σημεία χωρίς να απουσιάζει η αυτοσχεδιαστική διάθεση. Η ουσία έχει τον πρώτο λόγο, αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο για το «αλλιώτικο», το εξωτικό. Το όλο έργο σφύζει από εσωτερικότητα, αλλά δεν παύει να εντυπωσιάζει μέσα από την αλληλεπίδραση αξιόλογων μουσικών που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για τον κοινό σκοπό. Δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι μιας και το καθένα φανερώνει την δική του προσωπικότητα και αυτονομία μέσα από την ομοιογένεια, μουσικά και ενορχηστρωτικά. Δεν απαιτούνται λοιπόν πολλές ακροάσεις για να συμπεράνουμε πως είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις της χρονιά.

8 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός

 

2η γνώμη

 

Ο Gaute Storsve συνεπικουρούμενος από τον μπασίστα Petter Barg και τον drummer Henning Carlsen, κυκλοφορεί το δεύτερό του album, ως Gaute Storsve Trio και συνεχίζει από εκεί ακριβώς που σταμάτησε στο πολύ αξιόλογο ντεμπούτο. Στην ηχογράφηση, βέβαια, συμμετέχουν και επιπλέον καλεσμένοι μουσικοί, οι πινελιές των οποίων καθίστανται απαραίτητες. Όσοι παρακολουθούν τον ταλαντούχο κιθαρίστα και συνθέτη γνωρίζουν τι δε θα πρέπει να περιμένουν: η experimental φύση και φάση των Weserbergland δεν αποτελεί το αισθητικό πρόσημο του Trio. Η επί τη βάσει προτεραιότητα στο El Gran Gotzilla δίνεται στην παραγωγή λατινοπρεπούς jazz, εκτελεσμένης και παραδιδομένης όπως της πρέπει. Έτσι έχουμε για μία ακόμη φορά τραγούδια, το συνθετικό κάλλος των οποίων στέκει απερίσπαστο δίχως την ανάγκη στιχουργικής εκχώρησης, τραγούδια στα οποία ενοποιούνται πτυχές του μουσικού γίγνεσθαι της αμερικανικής ηπείρου, από την Afro- Cuban jazz του 19ου αιώνα μέχρι τη νεωτερική jazz. Οι συνθέσεις εμφορούνται από το κουβανέζικο καλλιτεχνικό πνεύμα, απότοκο της χρόνιας παραμονής του Storsve στην Κούβα. Τεχνικά και εκτελεστικά τα πάντα είναι άρτια δοσμένα, ενώ συνθετικά το πρόσημο παραείναι θετικό, τόσο που πρέπει να επικαλεστείς καλά κρυμμένες λεπτομέρειες για να προσάψεις κάτι. Από τα γκρουβάτα εύρυθμα jazz άσματα The Lucha Libre Lullaby και El Gran Gotzilla έως το μελαγχολικό αριστούργημα Einar και από τη θεατράλε αισθητική του ¿Nada? ¡Nunca! μέχρι το δυτικοαφρικανικό tempo του Beta Batá Beat και το Las dos Fridas, ο δίσκος ρέει υποδειγματικά.

8 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης