Suburban Savages – Demagogue Days

[Apollon Records, 2021]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης

Το Kore Wa! υπό το όνομα Suburban Savages αποτέλεσε ένα αξιομνημόνευτο και ευφάνταστο πόνημα, όπου δια της αρτιότητας συμμείγνυε το προσιτό με το εγκεφαλικό, τις αποχρωσιακές avant-prog στρώσεις με pop περικάλυμμα, αρδεύοντας στοιχεία ακόμη και από τη σύγχρονη electronica. Ήδη παρήλθαν τέσσερα έτη από τότε και το σχήμα του ταλαντούχου Trond Gjellum επανήλθε. Εν πρώτοις, παρατηρούνται προσθαφαιρέσεις στο line up του σχήματος, με την παρουσία του πέμπτου μέλους να εξαντλείται στην έκτακτη παρουσία της Aleksandra Morozova. Ουσιαστικά, το κουιντέτο μετετράπη σε κουαρτέτο με την προσθήκη της Mari Lesteberg στα πλήκτρα – φωνητικά και τη φυγή του Ketil Einarsen (ex Jaga Jazzist), με τα μέλη να αναλαμβάνουν περαιτέρω αρμοδιότητες χειριζόμενοι επιπλέον όργανα (π.χ. ο Trond Gjellum πέραν των τυμπάνων και του programming παίζει και πλήκτρα, ενώ ο Anders Kristian Krabberød εκτός του μπάσου / chapman stick, επιδίδεται και στο παίξιμο του e-bow στην κιθάρα αλλά και μέρους των πλήκτρων).


 

Το prog ως μέσο ορθής επικοινωνίας

Το σχήμα σύμφωνα με τα όσα ανέφερε περί του εν θέματι δίσκου, έχει σημαντικά πράγματα να εξαγορεύσει. Εξετάζουν διόλου ακροθιγώς το ζήτημα της επικοινωνίας και το κατά πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν τον φάρο της κοινωνικής διάδρασης. Η λέξη Demagogue είναι κομβική για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Το πρόσημο είναι αρνητικό με το σχήμα να θεωρεί πως η κωδικοποίηση των κοινωνικών σχέσεων δύναται να αποτελέσει γεγονός παραπληροφόρησης και κοινωνικής διαίρεσης τηρουμένου του ατέρμονου αυτοαναφορικού elephant talk που προβάλλεται από αυτό το μετανεωτερικό μοντέλο «κοινωνικού» προτύπου. Η επικοινωνία είναι ένα συλλογικό κι όχι ατομικό κεκτημένο, όχι όμως για αυτό τον τρόπο αλληλεπίδρασης. Το θέμα είναι άκρως επίκαιρο, ενδιαφέρει το καθέναν από εμάς και το σχήμα κερδίζει πολλούς πόντους από την επιλογή αυτής της θεματικής. Παρόλο που το Demagogue Days δεν είναι concept album, οι στίχοι των συνθέσεων ανεξαιρέτως καταπιάνονται με τον εν λόγω προβληματισμό.

Συνθέσεις όπως τα φοβερά και τρομερά Iconoclast, Taciturnity και Aroused and Confused θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος και του Kore Wa!, αν το σχήμα επέτρεπε να εισδύσουν οι πλούσιες symphonic αναφορές που με τόση επιτυχία συνυπάρχουν εδώ με την Gentle Giant art-pop βάση. Το Iconoclast υπομνηματίζει σε λιγότερο από πέντε λεπτά ό,τι αποκαλείται από το 1969 progressive rock: αφορμώμενο τεχνοτροπικά και αισθητικά από τα ‘70s, μεταβολίζει στο σήμερα όλη τη διαχρονία του prog, στην τεχνική, στις έρρυθμές του βάσεις, στις πολυφωνίες και σ’ αυτά τα εμβληματικά πλήκτρα. Εξαιρετικό. Εύφημος μνεία και σ’ αυτό το διαστημικό / συμφωνικό έπος Krystle Fox. Εδώ αρκεί μονάχα η μουσική να αποκαλύψει τα φανερά και κρυφά δελέατά της, εν τη απουσία των στίχων. Το κομμάτι αντηχεί μία δραματική συμφωνικότητα και υπογραμμίζει ότι η ποιότητα κρύβεται αφενός στις λεπτομέρειες, αφετέρου στην ουσία. Κομβικό κομμάτι που υποδηλοί την ηχητική διαφορετικότητα του δίσκου σε σχέση με το προηγούμενό τους έργο. Το Lets Talk αναδεικνύει μέσα σε ενάμιση λεπτό την αδυναμία για το avant-garde ύφος και τη σύγχρονη οπτική των Jaga Jazzist. Το ομώνυμο συνενώνει επιτυχώς τους Gentle Giant με τον Frank Zappa, ενώ τα Under Mirrored Skies και The Silence Afterwards απογυμνώνουν κλιμακωτά πανέμορφους ήχους και μελωδίες.

Σχηματικά προσδιορίζεται και ως avant-symphonic prog / art-pop, αν και τα avant-prog στοιχεία έχουν μειωθεί αισθητά σε σχέση με το Kore Wa!. Τα synths, που θα τολμούσαμε σε πλείστα σημεία να τα παραλληλίσουμε με τον διαστημικό μυστικισμό του Edgar Froese, κυριαρχούν και καθοδηγούν το μουσικό άρμα του Trond Gjellum. Δεν είναι τυχαίο που τρία εκ των μελών αποδύονται στην ενασχόληση με τα πλήκτρα, Ίσως, αν χρήζει κάτι κάποιας βελτίωσης, αυτά είναι τα φωνητικά του Trond Gjellum αν και δεν φθάνουμε στο σημείο να τα αποκαλέσουμε ενοχλητικά. 

Αναμφισβήτητα οι Suburban Savages δεν δρέπουν δάφνες πρωτοπορίας, δεν πλέουν δηλαδή εκουσίως σε αχαρτογράφητα νερά, αλλά έχουν το βλέμμα τους στραμμένο στο διηνεκές και όχι σε ένα αναμασημένο παρελθόν. Δίχως να επιδιώκουν να ανακαλύψουν τον τροχό, διαφοροποιούνται πρωτίστως από τους συντοπίτες ομογάλακτούς τους, αισθητικώς αλλά και σε ύφος. Οι Νορβηγοί κυκλοφόρησαν ένα δεύτερο στη σειρά πάρα πολύ καλό album με άκρως ενδιαφέρουσα άποψη, μουσική και στιχουργική. Ένας δίσκος που αναδεικνύει τις πολλές αρετές του, αλλά και τα λίγα μειονεκτήματά του. Σοφός όποιος έχει αντιληφθεί πως για να ενστερνιστείς την καθολικότητα και την αλήθεια της τέχνης, την βιώνεις και με τα λάθη της.

8 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Το Demagogue Days φαντάζει ως το τρίτο εξελικτικό βήμα των Suburban Savages με εμφανείς αλλαγές στην σύνθεση όσο και την κατεύθυνση της μπάντας. Μεστές συνθέσεις, συγκροτημένη απόδοση χωρίς υπερβολές στην ανάπτυξη και ηχητική ομοιογένεια. Τα όποια avant-prog στοιχεία που ήδη είχαν ατονήσει από το Kore Wa!, τώρα είναι εντελώς απόντα δίνοντας την θέση τους σε μελωδικά περάσματα που φέρνουν στο μυαλό τους Gentle Giant και Genesis. Αυτή τη φορά οι Suburban Savages κινούνται στο πεδίου του prog όπως αυτό παιζόταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 , όπου προέκυψε η ανάγκη οικονομίας στον αυτοσχεδιασμό και τη σύντομη ολοκλήρωση ιδεών, παράγοντας μικρότερα σε διάρκεια κομμάτια. Παρόλα αυτά,  η ποιότητα παραμένει στην παραγωγή που στηρίζει το προσιτό ύφος του συνολικού έργου με την μοντέρνα προσέγγιση που τους χαρακτηρίζει έτσι κι αλλιώς. Η απουσία του στοιχείου της έκπληξης υπερκαλύπτεται από αρμονικές δυναμικές που ιντριγκάρουν, αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο ότι οι Suburban Savages δεν είναι απλά ένα side-project των εξαιρετικών Panzerpappa, αλλά μια αυτόφωτη περίπτωση μουσικού συνόλου που προσπαθεί να γράψει την δική του ιστορία. Ακόμα και η αναγνωρίσιμη φιλοτέχνηση του εξωφύλλου ως σταθερή αξία από την ίδιο καλλιτέχνη αποτυπώνει αισθητικά στο απόλυτο το μουσικό περιεχόμενο. Τα κομμάτια Iconoclast και Under Mirrored Skies ξεχωρίζουν για την υφολογική τους ποικιλία και ευελιξία. Αξιόλογη κυκλοφορία που αξίζει την προσοχή μας.

7.5 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός