Elephant9 – Arrival of the New Elders

[Rune Grammofon, 2021]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας

Οι Elephant9 έχουν ξεπεράσει ήδη τα 10 χρόνια δισκογραφίας (μέσω της Rune Grammofon) και για τους φίλους της σύγχρονης Νορβηγικής σκηνής αποτελούν ήδη ένα από τα κορυφαία δείγματά της. Ένα από τα βασικά τους πλεονεκτήματα είναι πως έχουν στρέψει προς το μέρος τους την προσοχή του progressive (και γενικότερα) rock ακροατηρίου σχεδόν εξίσου με αυτή του jazz ακροατηρίου. Οι δύο πρώτοι τους δίσκοι (Dodovoodoo – 2008, Walk the Nile – 2010) κυκλοφόρησαν με τη βασική τους σύνθεση (Thorstein Lofthus / Ståle Storløkken / Nicolai Hængsle Eilertsen) και ακούγονται ως μια ιδανική μίξη jazz/fusion με progressive rock. Στους επόμενους δύο δίσκους (Atlantis – 2012, Silver Mountain – 2015) ηχογράφησαν ως τετράδα, με τον Reine Fiske να ξεδιπλώνει το ταλέντο του στη κιθάρα και το τελικό αποτέλεσμα να τους δικαιώνει πλήρως. Με το Greatest Show on Earth (2018) ξαναγύρισαν στο βασικό τους format ως τρίο, αλλάζοντας εν μέρει το ύφος τους και ρίχνοντας τους τόνους, παρουσιάζοντας ένα πιο smooth αποτέλεσμα, χωρίς όμως να απουσιάζουν οι πιο «επιθετικές» στιγμές τους παρελθόντος. Παράλληλα κυκλοφόρησαν και δύο live δίσκους (Psychedelic Backfire I & ΙΙ) αποδεικνύοντας πως είναι μια φοβερή live μπάντα.


 

Θεσπέσια μίξη ήχων, αλλά…

Τα πρώτα δείγματα του Arrival of the New Elders δείχνουν ότι οι Elephant9 θα εξερευνήσουν το ύφος των πιο χαμηλών τόνων κομματιών του προηγούμενού τους δίσκου, πιστοποιώντας πως – μέχρι στιγμής – κάθε μουσική τους περίοδος διαρκεί για δύο albums. Είναι προφανές βέβαια πως έχουν αποκτήσει έναν δικό τους trademark ήχο, ο οποίος οφείλεται και στους τρεις μουσικούς μεν, αλλά πηγάζει κυρίως μέσα από τους ήχους και τα παιξίματα του Ståle Storløkken δε, ο οποίος για μία ακόμα φορά χρησιμοποιεί όλο του το οπλοστάσιο (Fender Rhodes, Hammond, Mellotron κ.τ.λ.).

Jazz-rock λοιπόν για μία ακόμα φορά μας προσφέρουν οι Νορβηγοί, δίνοντας μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρεια του ήχου και στις δυναμικές. Είναι ξεκάθαρο ότι έχουν θυσιαστεί τα prog ξεσπάσματα και οι θυελλώδεις αυτοσχεδιασμοί, οι οποίοι προσομοίωναν τα εκρηκτικά τους live. Το ψυχεδελικό στοιχείο υπάρχει ακόμα στην ατμόσφαιρα, αλλά σε μια πιο low-key εκδοχή του. Θα έλεγε κανείς ότι τα δύο μοναδικά κομμάτια στα οποία υπάρχει κάποια από την αιχμηρότητα του παρελθόντος, είναι τα Rite of Accession και Chemical Boogie, με το δεύτερο να funk-ίζει ανελέητα και να μας κάνει ξεκάθαρο για το πόσο φοβερό rhythm section έχουν δημιουργήσει ο Lofthus με τον Eilertsen. Ακούγοντας και το Chasing the Hidden είναι ξεκάθαρο πως το jazz-funk έχει μπει ξεκάθαρα στην εξίσωση, ενώ το γενικότερο smoothness που βγαίνει από το άκουσμα ακουμπάει τα όρια του nu-jazz.

Ο ήχος που βγάζουν ως μπάντα εδώ οι Elephant9, είναι ίσως ο καλύτερος που έχουν πετύχει ως τώρα. Ηχητικά και παικτικά, το Arrival of the New Elders αποτελεί βάλσαμο για το αυτί κάθε λάτρη της jazz-fusion. Γενικότερα ο δίσκος είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την μπάντα να αποκτήσει ένα μεγαλύτερο status στο jazz γίγνεσθαι και να ευρύνει το ακροατήριό της. Οι πιθανότητες κάτι τέτοιο να συμβεί ως έναν βαθμό είναι υπέρ τους. Παρόλο αυτά, με αυτόν τον δίσκο χάνεται ένα άλλο στοίχημα. Ενώ το έδαφος ήταν στρωμένο για τους Elephant9 να κυκλοφορήσουν το αδιαφιλονίκητο αριστούργημα τους, συνθετικά δεν μπόρεσαν να ακολουθήσουν το άψογο ηχητικό και αισθητικό στήσιμο. Οι συνθέσεις στερούνται στιγμών μεγαλείου, χωρίς παρόλα αυτά να υπάρχει και κάποιο ξεκάθαρο ψεγάδι πάνω τους.

Για την ώρα το Silver Mountain παραμένει η κορυφαία στιγμή της μπάντας. Παρόλα αυτά οι Elephant9 έχουν καταφέρει να εξελίξουν τον ήχο τους και μοιάζουν να είναι ένα κλικ μακριά από ένα ακόμα φοβερό album. Λέτε αυτό το κλικ να είναι ο Reine Fiske;

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Δεν θα το αρνηθώ ότι οι Elephant9 μέχρι και το Silver Mountain ήταν ένα γκρουπ άκρως συναρπαστικό, ακριβώς αυτό που θα ζητούσε κάθε φίλος του blend της jazz με το prog rock. Σιγά σιγά, το Νορβηγικό τρίο άρχιζε να ρίχνει τους τόνους (το Greatest Show on Earth του 2018 ήταν ένας αξιοπρεπέστατος δίσκος μεν, χωρίς τον δυναμισμό που θέλαμε ίσως) και φέτος επιστρέφει με τον πιο synth-oriented δίσκο τους, γραμμένο εξολοκλήρου από τον keyboardist Ståle Storløkken, που ενώ ξενίζει αρχικά, στο τέλος ευτυχώς φαίνεται να δημιουργεί συνθήκες και νέες βάσεις για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Αν και το ταλέντο και η τέλεια συνεργασία των τριών βιρτουόζων αναδεικνύεται ξεκάθαρα στην δυναμική σύνθεση του δίσκου (Rite of Accession), το νέο τους στυλ καταφέρνει να ξεδιπλώσει τις αρετές του στο δεύτερο μισό του δίσκου, με τα synths να αναλαμβάνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και τους αυτοσχεδιασμούς να περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό. Οι θετικές εντυπώσεις προκύπτουν από την παλέτα ρυθμών (βασικός παράγοντας το  παίξιμο του Torstein Lofthus στα drums) που περιλαμβάνονται σε αυτές τις συνθέσεις καθώς και το γεγονός ότι το σχήμα παρά τις φιλόδοξες αποφάσεις που πήρε, διατήρησε την προσέγγιση στα παιξίματα που έχουν γενικά στους δίσκους τους, παρότι έριξαν το βάρος στο ένα από τα τρία όργανα.

7 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής