MEER – Playing House

[Karisma Records, 2021]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης

Η γέννηση αυτής της Νορβηγικής μπάντας το 2008 τους βρήκε ως ντουέτο υπό το όνομα Ted Glen Extended, οι οποίοι κυκλοφόρησαν ένα ep το 2012. Στην πορεία και με την προσθήκη έξι ακόμα μελών μετονομάστηκαν σε MEER για να δημιουργήσουν στην κυριολεξία μία κολεκτίβα μουσικών. Το 2016 κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους για να δοθεί η συνέχεια με το φετινό Playing House. Το οκταμελές σχήμα αποτελούν οι: Johanne Margrethe Kippersund Nesdal (φωνητικά), Knut Kippersund Nesdal (φωνητικά), Eivind Strømstad (κιθάρα), Åsa Ree (βιολί), Ingvild Nordstoga Eide (βιόλα), Ole Gjøstøl (πιάνο), Morten Strypet (μπάσο) και Mats Lillehaug (ντραμς).


 

Οι νέοι ήρωες του prog pop;

Στο Picking Up the Pieces που ξεκινά στη ροή του άλμπουμ είναι ολοφάνερη και η πρόοδος που έχουν διανύσει από τις δύο πρώτες, τίμιες πλην άγουρες προσπάθειες. Πρόκειται για μία  art-rock σύνθεση με εξαιρετική φωνητική ερμηνεία και ρεφρέν, με συνοδεία εγχόρδων. Άλλωστε η μπάντα έχει δύο μέλη στο βιολί. Μάλιστα η μια εκ των οποίων έχει συμμετοχές στο βιολί αλλά και στα φωνητικά σε άλλες μπάντες της εταιρείας τους Karisma (Wobbler, Caliganaut, Tusmørke, Jordsjø).

To Beehive συνεχίζει ακόμα πιο εντυπωσιακά, ισομερώς πομπώδες και ρυθμικό, με το γρέζι στην φωνή της Johanne να προσφέρει ένταση στο βασικό χορωδιακό θέμα. Στο All at Sea αναλαμβάνουν τα ανδρικά φωνητικά του Knut,που συμπλέουν τόσο όμορφα με το βιολί σε αυτή τη mid-tempo ήπια σύνθεση.

Οι MEER θυμίζουν σε κάποιο βαθμό την προσέγγιση των Bent Knee.Ενώ όμως οι τελευταίοι με άγουσα το Indie / alternative / pop μπλέκουν τις prog κλίμακες, οι Μeer επιλέγουν να φλερτάρουν ακόμα περισσότερο με το indie pop και δημιουργούν ευκολομνημόνευτες συνθέσεις που μπορεί κάποιος να της τραγουδήσει. Στην ίδια πρόταση χωράνε ως επιρροές και ηχητικές αναφορές οι A.C.T., οι Dear Hunter και οι Leprous των τελευταίων δύο άλμπουμ, κυρίως ως προς την πομπώδη ορχηστρική πλευρά τους.

Το Songs of Us είναι μία κατηγορία από μόνο του. Είναι τόσο πιασάρικο που χωρίς υπερβολή θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στα αντίστοιχα mainstream charts. Ξεχωριστό είναι και το You Were a Drum με τους υπέροχους στίχους που αλληλοσυγκρούονται και αυτοαναιρούνται εντός της ίδιας πρότασης, μια στιχομυθία υπό τη θεσπέσια φωνή της Johanne και τον ήχο του βιολιού.

Από την τριάδα Child, Honey και Across the Ocean ξεχωρίζει το πρώτο με τα δύο να είναι τα πιο αδύναμα στη ροή του άλμπουμ. Το She Goes είναι το πιο επιθετικό τραγούδι του 55λεπτου άλμπουμ, με όμορφα χορωδιακά φωνητικά στα οποία συμμετέχουν όλα τα μέλη του γκρουπ.

“Where do we go from here” αναρωτιέται το συγκρότημα σε μία ατμοσφαιρική σύνθεση, μόνο με κιθάρα και την φωνή του Knut, στην αγαπημένη μου ερμηνεία του στο άλμπουμ. Ειλικρινά, αν έπρεπε να διαλέξω μεταξύ των ανδρικών και γυναικείων φωνητικών, δεν θα μπορούσα, αλλά θα έλεγα ότι και τα δύο προσθέτουν ισάξια ποιότητα στο Playing Ηouse. Το Lay Down θα συνδέσει την αρχή με το τέλος, το art-rock στοιχείο θα επιστρέψει για να κλείσει ένα αξιόλογο άλμπουμ.

Σημείωση: η κυκλοφορία του άλμπουμ σε βινύλιο περιέχει και μία εκτέλεση του Here I go Again των Whitesnake σε μία ίσως παράδοξη επιλογή.

Το Playing House έχει τις ιδιαίτερες στιγμές του, ακούγεται στη ροή ευχάριστα και προσωπικά με ενθουσιάζει η μουσικότητα που αναβλύζουν οι συνθέσεις τους, έστω και αν δεν στέκουν όλες στο σύνολό τους στο ίδιο επίπεδο. Κάποιες στιγμές πιάνουν κορυφές, κάποιες άλλες ιδέες είναι απλά καλές, αλλά πρέπει να τους πιστωθεί το γεγονός ότι πρόκειται για μία ορχήστρα άρτια κουρδισμένη, με γνώση και πάθος της μουσικής. Αν δε, υπάρξει η αλματώδης εξέλιξη που συναντάμε μεταξύ των κυκλοφοριών τους, τότε ίσως το παρθένο prog pop βρει τους ήρωές του.

7 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Συνήθως όταν τα συγκροτήματα επιθυμούν να προσθέσουν πολλά διαφορετικά στοιχεία στην μουσική, κάπου χάνουν τον δρόμο τους στην διαχείριση της ποικιλίας των ήχων με τους οποίους ντύνουν τις ιδέες τους. Η ενορχήστρωση είναι μια κατηγορία από μόνη της στην διαδικασία παραγωγής ενός δίσκου και σε αυτόν τον τομέα οι MEER δίνουν τα διαπιστευτήρια τους για φέτος. Το μόλις δεύτερο album τους, με τίτλο Playing House τους βρίσκει να κάνουν απλά πράγματα στις μελωδικές γραμμές τους, με βατές ρυθμικές εναλλαγές και 2 φωνές που εναλλάσσονται με ευκολία ανάμεσα στα δεκάδες, πανέξυπνα κουπλέ και ρεφραίν. Εκεί που όμως ακτινοβολούν είναι στο πως ηχογραφούν τον δίσκο. Πέρα από την απαράμιλλη τεχνική (hats off στο υπέροχο drumming του Mats Lillehaug) το group έχει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες ήχους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, αφού πατάνε πάνω στην ζεστασιά της neo soul αλλά ουσιαστικά παίζουν με prog rock σκεπτικό που ίσως να προσεγγίζει αρκετά το στυλ των Bent Knee αλλά με πιο radio friendly τρόπο. Ορχηστρικά μέρη, alternative metal ξεσπάσματα (ελπίζω να σας αρέσουν οι Guano Apes), μελαγχολικές indie rock μελωδίες και άλλα πολλά θα σας κρατήσουν παρέα μέσα από ένα χορταστικότατο σύνολο 11 συνθέσεων. Μια από τις εκπλήξεις τις χρονιάς σίγουρα.

8 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής