Arabs in Aspic – Madness and Magic

[Karisma Records, 2020]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης

Είναι πλέον εμπεδωμένη και δεδομένη η τρέχουσα και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κατάσταση που επικρατεί στη Νορβηγική σκηνή και στις διάφορες πτυχές του prog rock. Οι Arabs in Aspic από το Trondheim, μέσω των πρόσφατων κυκλοφοριών τους ταλαντεύονται εμπορικά μεταξύ μίας ευρύτερης αποδοχής και του underground χώρου, δίχως να ακολουθούν πιστά το χνάρι της σπουδαίας Νορβηγικής prog παράδοσης. Το αισθητικό τους πρόσημο ήταν ξεκάθαρα βρετανικό με χτυπητές επιδράσεις από τα 70s prog rock και heavy rock μεγαθήρια. Απόλυτα συνεπείς την τελευταία δεκαετία και πιστοί στο καλλιτεχνικό τους πλάνο, επιστρέφουν έπειτα από μια τριετία και το έξοχο Syndenes Magi (οι κριτικές μας εδώ), με το έκτο τους έργο, με τον τίτλο Madness and Magic. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσουμε αν παραμένουν εξίσου πιστοί στο ύφος των προηγούμενων δίσκων.


 

Καλλιτεχνικό αποθετήριο μουσικής μαγείας

Τα εξώφυλλα των Νορβηγών κεντρίζουν εξ υπαρχής το ενδιαφέρον. Στα μισά εξ αυτών, επίκεντρο του εικαστικού σκέλους αποτελεί η γυναικεία φιγούρα, όπου μέσω ενός ιδιότυπου μείγματος μανιερισμού και νατουραλισμού απεικονίζονται πλευρές της γυναικείας φύσης, άλλοτε με μεταφυσικές άλλοτε με περισσότερο ιμπρεσιονιστικές απολήξεις. Το αυτό ισχύει και για το Madness and Magic, τίτλος που παραπέμπει ευθέως στο ομότιτλο πονηματίδιο του Philip Dossick για τον περιώνυμο Ολλανδό ζωγράφο Vincent Van Gogh. Στο πολύ ενδιαφέρον και ανοιχτό για διάφορες ερμηνείες εξώφυλλο του καινούριου τους album, μια θηλυκή ύπαρξη υποστασιάζει την εξέλιξη της ψηφιακής κενότητας και των selfies, ενώ η φύση παραμένει καρτερικά αρωγός αυτής της ναρκισσικής μορφής.

Βάσει τίτλων των δύο τελευταίων τους δίσκων, οι Arabs in Aspic πραγματεύονται το θέμα της παραφροσύνης και της μαγείας ιδωμένο μέσα από το πρίσμα του ανθρώπινου γίγνεσθαι, δίχως να περιεργάζονται υπό μία κοινή συνισταμένη το θέμα. Στιχουργικά το Madness and Magic αναδεικνύει θέματα όπως η παιδική αθωότητα και ο τεχνολογικός ντετερμινισμός και στο πώς η τεχνολογία απορροφά πλέον τον άνθρωπο παιδιόθεν έως τη δύση του βίου του.

Η σύνθεση των Νορβηγών αριθμεί ένα ακόμη μέλος σε σχέση με το παρελθόν, μετατρέποντας το κουαρτέτο σε κουιντέτο. Πλέον, μαζί με το σταθερό μέλος και drummer Eskil Nyhus, προστέθηκε και ο περκασιονίστας Alessandro Ellide, παρέχοντας εκ προοιμίου το στοιχείο του απρόοπτου στο ρυθμικό σκέλος.

Πριν καν ξεκινήσει το εναρκτήριο κομμάτι με τον μερικώς παραφρασμένο αλλά οξυδερκές τίτλο I Vow to Thee, My Screen (παράφραση του βρετανικού πατριωτικού ύμνου I Vow to Thee, My Country· εδώ οι Arabs in Aspic ακολουθούν στιχουργικά με αμυδρές αλλαγές το πρωτότυπο), υπήρχε μία σθεναρή επιφύλαξη για το ποιόν της νέας τους δημιουργίας. Αίφνης, κυριεύεσαι από ένα σχεδόν ηδονικό σκίρτημα. Μία βαρύθυμη διάθεση συνοδείας ακουστικών κιθάρων και μία αποδομημένη heavy prog υπόκρουση. Ένα σκοτεινό κομμάτι με υποψία ψυχεδέλειας, δια του οποίου σταχυολογείται ένας συγκερασμός από Genesis, Gentle Giant, King Crimson και Pink Floyd. Ειδικά οι καινοφανείς προσεγγίσεις σε αρκετά σημεία του δίσκου στους Gentle Giant είναι εξαιρετικά εύστοχες και ουσιαστικές.

Οι διαθέσεις αλλάζουν άρδην στο Lullaby for Modern Kids, Part 1, όπου τα breaks και οι στίχοι προκαλούν πνευματικές και συναισθηματικές εκρήξεις. Πολυφωνίες, κλασικίζοντα θέματα, hammond organ μαζί με τις γλυκόπικρες κιθαριστικές παρεμβάσεις του Jostein Smeby, συνθέτουν ένα συγκλονιστικό κομμάτι ευφυούς heavy prog. Οι στίχοι του Lullaby for Modern Kids, Part 2 στοιχειώνουν τον ακροατή: πρόκειται για ένα ομιχλώδες ιντερλούδιο με συνοδεία ακουστικών κιθάρων, κρουστών και ήχους από φλάουτο παιγμένους από τα keyboards. Το ευδιάθετο funky beat του High Tech Parent υποδηλοί μπάντα σφιχτοδεμένου prog στη νιοστή. 

Εύφημος μνεία στα δύο τελευταία υπεραριστουργηματικά Madness and Magic και Heaven in Your Eye. Οι δύο αυτές συνθέσεις προσφέρουν ένα πολυεπίπεδο πακέτο ελκυστικών prog εκφάνσεων. Συνοψίζουν πηγαία και με απόλυτη φυσικότητα το ανανεωτικό ύφος της μπάντας. Στο πρώτο ακούμε εκ νέου στην εισαγωγή ακουστικές κιθάρες και μία αδιόρατα χορευτική κιθαριστική μελωδία του Smeby, κατάλληλη να σιγομουρμουρίζεται αδιαλείπτως. Το πληρέστερο και καλύτερο κομμάτι του δίσκου, και ίσως και της μπάντας εν γένει, είναι το Heaven in Your Eye. Ένα μωσαϊκό από ηδονιστικά arpeggios, ανατολίζουσες αναφορές, απόλυτα ταιριαστές πρώτες και δεύτερες φωνές, ανεπανάληπτη δουλειά από τον Stig Jørgensen στα πλήκτρα και ελάχιστα αλλά αντιληπτά 70s Bowie στοιχεία. Υποδειγματικό πολύμορφο prog δοσμένο με πάθος, αλλάζοντας συνεχώς ύφος και διαθέσεις.

Δεύτερο στη σειρά εκπληκτικό album, μόνο που το καινούριο απαθανατίζει το προσωπείο ενός ακόμη πιο καλαίσθητου και επικαιροποιημένου vintage prog. Οι Νορβηγοί εξετράπησαν από την πεπατημένη, λοξοκοιτώντας και προς άλλες εκδοχές του prog rock. Αφεθείτε στο Madness and Magic. Είναι ένας δίσκος που ακροβατεί ανάμεσα στο συναρπαστικό και στο ουσιώδες.

9 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Στο έκτο studio album των Arabs in Aspic, η δομή των κομματιών είναι πιο ώριμη από ποτέ και το επίπεδο των συνθέσεων εντυπωσιάζει ακόμα και τους πιο μετριοπαθείς prog ακροατές. Σε αυτό συνέβαλε φανερά το άνοιγμα της μπάντας σε νέους ήχους. Το πάλαι ποτέ heavy prog στυλ των Νορβηγών εδώ μοιράζεται το χώρο με εκτενέστατα ακουστικά μέρη μέχρι και funk /soul σημεία (High Τech Parent), σε ένα μυστηριώδες, smooth, επικό, heavy και μελωδικότατο αποτέλεσμα με άψογη παραγωγή και ενορχήστρωση (τα κρουστά του Alessandro G. Elide ήταν μία σοφή προσθήκη). Μέσα στο απίστευτα ισορροπημένο album, το σχεδόν 17-λεπτο Heaven in Your Eye κλέβει την παράσταση και προστίθεται στη λίστα των κορυφαίων prog epics της τρέχουσας χιλιετίας.

Ο θρίαμβος των Smeby, Jørgensen, Paulsen και  Nyhus βασίζεται σε πάνω από 10 χρόνια συνύπαρξης και σκληρής δουλειάς και δεν είναι αποτέλεσμα τύχης. Σπάνια πια ακούμε τόσο ανεπιτήδευτο progressive rock που διασκεδάζει, ψυχαγωγεί και προβληματίζει ταυτόχρονα τόσο αβίαστα. Ο ήχος της μπάντας φυσικά παραμένει vintage και αν η νοσταλγικότητα για τη μουσική π.χ. των Pink Floyd και Genesis αποτελεί για κάποιους μειονέκτημα, η ακαταμάχητη αίσθηση πως ακούς κλασικά 70s κομμάτια και όχι δίσκο του 2020, μοιραία υπερτερεί σε κάθε ακρόαση.

9 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης