Hedvig Mollestad Trio – Ding Dong. You’re Dead.

[Rune Grammofon, 2021]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Το έκτο studio album του trio των Hedvig Mollestad Trio κυκλοφορεί 10 χρόνια μετά το ντεμπούτο του συγκροτήματος, το Shoot!. Κοιτώντας συνολικά την πορεία του σχήματος μέχρι τώρα, θα έλεγε κανείς πως η σταθερότητα στο ύφος είναι το κύριο χαρακτηριστικό. Αυτή η μίξη jazz-rock και hard rock με μία τολμηρή jamming αμεσότητα που προσδίδει οξύτητα κι επιθετικότητα στον ήχο, φτάνοντας στο σημείο να ακούγεται post-metal σε γνήσια jazz fusion περιβάλλον, δεν είναι ό,τι πιο συνηθισμένο. Αυτός ο ήχος φάνηκε να ωριμάζει από δίσκο σε δίσκο και να παίρνει όλο και πιο ολοκληρωμένη μορφή, με αποκορύφωμα μέχρι τώρα το Smells Funny το 2018.

Τι έχει αλλάξει όμως μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια; Η απάντηση είναι ότι έχει μεσολαβήσει η κυκλοφορία του Ekhidna πέρυσι, του πρώτου προσωπικού δίσκου της Mollestad, που ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά και ξέφυγε αρκετά από το ύφος του trio της, φλερτάροντας ανοιχτά με το prog με πλούσια ενορχήστρωση. Αυτό ήταν αρκετό για να κάνει την ακρόαση του Ding Dong. You’re Dead. πολύ πιο ενδιαφέρουσα.


 

Απολαυστική μίξη μουσικών ειδών

Η Mollestad είναι γνωστή για την ικανότητά της να αναμιγνύει τη rock με την jazz με μοναδικό τρόπο που a priori απορρίπτει κάθε στερεοτυπική έκφραση ανασύροντας αρχέγονα στοιχεία των δύο ήχων, καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα που παρόλα αυτά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί vintage. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί η χαρισματική κιθαρίστρια επενδύει στα διαχρονικά χαρακτηριστικά και την ενέργεια των δύο μουσικών κόσμων, αλλά και γιατί αυτό το παίξιμο θα ήταν αδύνατο να προκύψει χωρίς πολλά από όσα μεσολάβησαν μετά τα ‘70s (μεταξύ των οποίων το metal και το stoner rock). Αν και ο όρος jazz-rock φαντάζει ασφαλής, δεν αρκεί για να περιγράψει τον ήχο του trio, ειδικά στην προκειμένη περίπτωση. Οι αναφορές στο fusion, το progressive rock, το πρώιμο heavy metal και την free jazz είναι πιο έντονες από ποτέ, ενώ είναι η ψυχεδελική rock και avant-garde επένδυση είναι βασικά κομμάτια του συνολικού αποτελέσματος.

Σε αυτό το πολυσυλλεκτικό περιβάλλον, τα πιασάρικα riffs της Mollestad, οι απρόβλεπτες περιπετειώδεις αναπτύξεις της φέρουν την υπογραφή ενός εκ των σημαντικότερων κιθαριστών της σύγχρονης εποχής. Η ουσιαστικότητα και η μεστότητά της σπανίζουν πολύ, όπως και αυτός ο φαινομενικά μαγικός τρόπος με τον οποίο ανασύρει μερικά από τα ομορφότερα στοιχεία ηρώων του παρελθόντος. Το παίξιμό της ηχεί ως μία αξιολάτρευτη τομή μεταξύ των Jeff Beck, Robert Fripp, Frank Zappa, John McLaughlin, Jimi Hendrix, Terje Rypdal, Hans Magnus Ryan, Dick Dale και πολλών ακόμα, διατηρώντας το προσωπικό της ύφος που πλέον πανάξια προστίθεται δίπλα στα παραπάνω ονόματα.  

Αυτό που εμφανώς διαφοροποιεί το Ding Dong. You’re Dead. από τους προηγούμενους δίσκους της μπάντας είναι ότι οι εμπνευσμένες μπασογραμμές της Ellen Brekken έχουν σαφώς πιο κεντρικό ρόλο, ειδικά στο εκρηκτικό Leo Flash’ Return to the Underworld και το Ζαππικό psych jazz Magic Moshroom που είναι δικές της συνθέσεις, καθώς και στο υπέροχο groovy The Art οf Being Jon Balkovitch. Το ίδιο ισχύει και για το γλαφυρό, βαρύ, syncopated drumming του Ivar Loe Bjørnstad που εδώ παρουσιάζει όλο το εύρος των ικανοτήτων του. Η ζωντάνια που αποπνέει το παίξιμο των τριών μουσικών δεν είναι πρωτοφανής για τα δεδομένα του συγκροτήματος, αλλά εντυπωσιάζει, ειδικά κατά τη δύσκολη περίοδο που ζούμε με τους περιορισμούς της πανδημίας, στους οποίους επ’ ευκαιρία γίνεται άμεση αναφορά εδώ (στο καλπάζον και ρυθμικά άμεσο All Flights Cancelled). Η εντυπωσιακή χημεία των τριών μουσικών δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί εξ αποστάσεως. Το album ηχογραφήθηκε ομαδικά σε διάστημα τριών μηνών και το αποτέλεσμα τους δικαίωσε και με το παραπάνω.

Αν κάποιος δεν έχει ακούσει ούτε νότα από τον δίσκο, μετά τα παραπάνω δικαιολογημένα θα έχει ήδη αναρωτηθεί αν υπάρχει κάτι αρνητικό στο Ding Dong. You’re Dead. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι όλα τέλεια και νομίζω πως θα ήταν σχεδόν αδύνατο να είναι. Δεδομένου ότι πρόκειται για – έστω μερικώς – πειραματικό album, είναι αναπόφευκτο η προσέγγιση να ακούγεται – μερικώς – στρυφνή και δύσπεπτη, ειδικά όταν είναι ενδεδυμένη με την (λατρεμένη μας) νορβηγική σκοτεινιά (π.χ. στο ομώνυμο κομμάτι και το υπέροχα διαφορετικό Four Candles που κλείνει τον δίσκο). Ούτως ή άλλως, ένας αμιγώς ορχηστρικός δίσκος χωρίς εμπορική πρόθεση μοιραία απευθύνεται σε ένα κομμάτι τόσο του rock όσο και του jazz κόσμου, αλλά από την άλλη αυτό το album είναι το ίδιο θελκτικό και στα δύο ακροατήρια. Αισθητικά, ο πήχης βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και αυτό είναι σε κάθε περίπτωση μία μεγάλη νίκη για την μπάντα. Πόσο δε μάλλον όταν η Mollestad βρίσκεται στο αποκορύφωμα της δημιουργικότητας και της εκτελεστικής της ωριμότητας. Με βάση την μέχρι σήμερα συνεχώς ανοδική πορεία της μπάντας, θα είναι απόλυτα λογικό το επόμενο album των Hedvig Mollestad Trio να είναι ακόμα καλύτερο.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Παρότι δεν υπάρχει κυκλοφορία του Hedvig Mollestad Trio που να μην είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα, υπήρχε πάντα μία αίσθηση πως το συγκεκριμένο format των τριών μουσικών τραβούσε το χαλινάρι στο πασιφανές και αδιαμφισβήτητο ταλέντο της Νορβηγίδας κιθαρίστριας. Το χαλινάρι κόπηκε με το περσινό εκπληκτικό Ekhidna και ως θριαμβεύτρια επιστρέφει ξανά στο format του trio για να το κατακτήσει και αυτό πλήρως. Στο Ding Dong. You’re Dead. η Mollestad ξεσαλώνει και οι δύο συνοδοιπόροι της (Ellen Brekken – μπάσο, Ivar Loe Bjørnstad – ντραμς) δεν μπορούν παρά να ακολουθήσουν, όντας καλύτεροι από κάθε φορά. Το jazz-rock που παρουσιάζουν στις επτά συνθέσεις στέκεται πλήρως στα δεδομένα του 2021. Τόσο groove και τόση ένταση σε δίσκο με jazz πρόσημο δύσκολα συναντά κανείς. Η διαδρομή από τον Hendrix ως το σύγχρονο stoner rock μοιάζει πολύ εύκολη για να καλυφθεί από τη μπάντα, χωρίς παράλληλα να χαλαρώνει ποτέ ο δύστροπος jazz χαρακτήρας του δίσκου. Η Mollestad ακροβατεί υπέροχα με τα θέματα της και ο συγκλονιστικός τρόπος που τα εξελίσσει, την καθιστούν μία πραγματικά «ζωγράφο» τους οργάνου. Οι ίδιες οι συνθέσεις είναι πιο σφιχτοδεμένες από κάθε άλλη φορά και δικαιώνουν πλήρως το Trio, παρότι φυσικά η έλλειψη παραπάνω οργάνων και παικτών περιορίζει κάπως το ύφος, ειδικά σε σύγκριση με το Ekhidna. Το μόνο σίγουρο είναι πως με δύο δίσκους απόστασης ενός έτους η Mollestad ανήκει πλέον στην ελίτ.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας