Motorpsycho – The Tower

[Stickman Records / Rune Grammofon, 2017]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
26 / 09 / 2017

Το να στέκεσαι στη ζώνη που χωρίζει το mainstream με το underground μπορεί να σε ωφελήσει καλλιτεχνικά αν το διαχειριστείς σωστά. Οι Motorpsycho όλα αυτά τα χρόνια έχουν καταφέρει να δημιουργούν υλικό που στα χαρτιά απευθύνεται σε ένα σχετικά ευρύ κοινό, χωρίς όμως να έχουν το άγχος ή την υποχρέωση να δημιουργήσουν με γνώμονα την εμπορική επιτυχία. Αυτή η ελευθερία είναι και ένας βασικός λόγος που, 26 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, συνεχίζουν όχι απλά στο ίδιο επίπεδο, αλλά διανύουν την πιο δημιουργική φάση της καριέρας τους, από το Black Hole/Blank Canvas μέχρι το παρουσιαζόμενο The Tower.


 

Όταν το progressive και το rock ενώνονται πραγματικά

Η βασικότερη διαφοροποίηση του The Tower είναι η αλλαγή του drummer. Ο Tomas Järmyr δεν είναι απαραίτητα καλύτερος μουσικός του -έτσι και αλλιώς φοβερού- Kenneth Kapstad. Το δέσιμο όμως που με το καλημέρα μοιάζει να έχει με το μπάσο του Sæther μοιάζει εξωπραγματικό και εκτοξεύει το groove που έτσι και αλλιώς κυλάει στο αίμα της μπάντας. Ένα groove που οφείλει πολλά στους Sabbath, οι οποίοι αποτελούν και τη βασική επιρροή του δίσκου, αν πρέπει να ονομάσουμε μία.

Το ύφος δεν απέχει πολύ από αυτό που μας έχουν συνηθίσει οι Νορβηγοί. Υπεργκρουβάτο heavy rock που ακούραστα ακούγεται ψυχεδελικό (αυτό που θα ήθελε να κάνει η μέση stoner μπάντα), ενώ δεν σταμάτα να είναι progressive rock σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του. Αυτό είναι και το μεγάλο ατού τους: ίσως ποτέ στην ιστορία progressive rock δίσκος δεν ακούστηκε τόσο, μα τόσο rock. Στις συνθέσεις εμφανίζονται φυσικά και οι Floyd, όπως και μεγάλο μέρος της αμερικανικής ψυχεδελικής παράδοσης. Η ένταξη της ψυχεδέλειας «με το γάντι», είναι και ο λόγος που τόσο προσεγμένα κομμάτια δεν ακούγονται αποστειρωμένα ή ακαδημαϊκά. 

Η ηχογράφηση έγινε στο Los Angeles, γεγονός που εντείνει τον αμερικάνικο αέρα που διαπερνά τα κομμάτια και εξηγεί περαιτέρω το ανελέητο groove. Μοναδικός guest αυτή τη φορά άλλωστε είναι ο Χιλιανός Alain Johannes, ένας σπουδαίος μουσικός και παραγωγός, με εμπειρία και συμμετοχή σε άπειρους δίσκους, κορυφαίος εκ των οποίων είναι φυσικά το Songs for the Deaf των QOTSA. Η φωνητική του συμμετοχή στο hit του δίσκου, A.S.F.E. είναι χαρακτηριστική, ενώ και η καθαριστική του προσφορά διόλου αμελητέα. “There is a song for everyone and a singer for every song” τραγουδά στο ρεφραίν του A.S.F.E. και αυτή είναι και η λογική των Motorpsycho. Ποτέ στην καριέρα τους δεν θα μπορούσε να τους χαρακτηρίσει κανείς καλλίφωνους και αυτό πιθανόν να είναι ένας καίριος λόγος που δεν πέρασαν ποτέ στο mainstream. Πάντα όμως οι φωνητικές τους μελωδίες ήταν χαρακτηριστικές και καλοδουλεμένες και τους έδιναν ταυτότητα. Στο The Tower μοιάζουν να έχουν ξεπεράσει τον εαυτό τους σε αυτόν τον τομέα.

Παρόλα αυτά η μεγαλύτερη έκπληξη που μας επιφύλαξαν οι Νορβηγοί με το The Tower είναι η χρήση των πλήκτρων. Χωρίς κάποιο μουσικό να τους βοηθάει, οι Sæther και Magnus Ryan μοιράζονται τα καθήκοντα του πληκτρά και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό. Το οικονομικό παίξιμο και οι ευστοχότατη επιλογή ήχων αναδεικνύει τις συνθέσεις, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις, όπως το διαστημικό φινάλε του Ship of Fools, παίρνουν τα ηνία με εντυπωσιακό τρόπο. Αν ποτέ γίνουν σεμινάρια για το πώς τα πλήκτρα πρέπει να χρησιμοποιούνται στη rock μουσική, αυτός ο δίσκος θα πρέπει να είναι στην ύλη.

Συνθετικά το The Tower αγγίζει σχεδόν το τέλειο. Ένας διπλός δίσκος χωρίς μισό filler κομμάτι, ή μάλλον χωρίς filler στιγμή. Ακόμη και τα ακουστικά διαλείμματα Stardust και The Maypole είναι άψογα. Έκτος από τα προαναφερθέντα A.S.F.E. και Ship of Fools, εντύπωση προκαλεί το In Every Dream Home που από το απόλυτο groove κομμάτι του δίσκου μετατρέπεται προς στιγμή σε psych / prog ελεγεία μέσω του παιξίματος στο φλάουτου. Το εναρκτήριο The Tower ανοίγει σε κλασικό Motorpsycho ύφος, ενώ το Bartok of the Universe προσκυνά τους Sabbath και έχει ένα απίστευτο σόλο. Το Intrepid Explorer είναι το πρώτο πιο πειραματικό κομμάτι στο δίσκο, ενώ το πιο ήπιο A Pacific Sonata είναι ένα progressive rock έπος.

Φαίνεται ότι ο αέρας του L.A. έκανε καλό στους Νορβηγούς φίλους μας. Με το The Tower δημιούργησαν το αντίθετο ενός μουσικού πύργου της Βαβέλ. Στον πύργο των Motorpsycho όλες οι φυλές και τα είδη συνεννοούνται στην εντέλεια, παραδίδοντας ένα μουσικό μωσαϊκό που ο κάθε σοβαρός rock ακροατής οφείλει να ακούσει. Αποτελεί το καλύτερο τους πόνημα μετά το The Death Defying Unicorn κατά την άποψή μου. Η ωρίμανσή του στα αυτιά μας, πιθανότατα θα του δώσει τη θέση στην κορυφή της δισκογραφίας τους. 26 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους ε…

9.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Στο The Tower δίπλα σε καθαρά ακουστικές στιγμές συνυπάρχουν σε πλειονότητα μακροσκελείς συνθέσεις (με μέσο όρο διάρκειας άνω των εννέα λεπτών) στις οποίες συνδυάζεται άρτια το heavy rock με το ψυχεδελικό και προοδευτικό rock. Μόνο το A.S.F.E. στέκει αυτόνομο και διαφοροποιείται ηχητικά από το υπόλοιπο άλμπουμ, ως μία ευθεία rock στιγμή. Σε στιγμές τα riffs είναι βαρύτερα από ποτέ, ενώ οι εναλλαγές ρυθμών και διάθεσης κατά τη διάρκεια των τραγουδιών είναι συνεχείς, αποτέλεσμα των εντυπωσιακών αυτοσχεδιασμών. Στον περιπετειώδη κόσμο του The Tower,  o ήχος του φλάουτου και του mellotron μπορεί να ακολουθεί ή να έπεται ενός heavy riff, δημιουργώντας ήχους εξαιρετικής ομορφιάς. Επίσης, ο νέος drummer δείχνει ήδη να αποτελεί ενεργό μέλος της μπάντας,  αφήνοντας το στίγμα του στο τελικό αποτέλεσμα. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες μπάντες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή εκεί έξω σε ένα άλμπουμ που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς της μακρόχρονης ιστορίας τους. Ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς.

Highlights (ή μάλλον προσωπικά αγαπημένα μεταξύ highlights): A Pacific Sonata, In Every Dream Home, Ship of Fools

9 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης