God Is An Astronaut – Ghost Tapes #10

[Napalm Records, 2021]

Εισαγωγή: Παναγιώτης Σταθόπουλος

Οι Ιρλανδοί God Is An Astronaut συγκαταλέγονται στα δεύτερης-τρίτης γενιάς σχήματα του ιδιώματος που με μπόλικη ασάφεια και απροσδιοριστία ονομάστηκε post-rock. Εκείνο που τους διαχωρίζει από αρκετούς ομοϊδεάτες τους είναι η ευχέρειά τους να στήνουν τόσο μικρά μελωδικά σχήματα, σχεδόν βινιέτες κιθαριστικών και πληκτροφόρων -προς το ηλεκτρονικό- μοτίβων, αλλά και επικές, μακρόσυρτες συνθέσεις, που βρίσκουν στόχο μέσα από την εύληπτη, ευκολομνημόνευτη και σχετικώς καλογυαλισμένη μορφή και ανάπτυξή τους. Αποκορύφωμα της εικονοπλαστικής τους, ως επί το πλείστον, οργανικής και ελλείψει στίχων οδού στέκονται τα τρία πρώτα τους LP, The End of the Beginning, All is Violent All is Bright και Far from Refuge. Η μετέπειτα ηχητική διαδρομή, τους έβγαλε και σε ορισμένα άνευρα και τυποποιημένα για το τερέν που δημιουργούν σημεία, μέχρι και το προ τριετίας Epitaph, που ανανέωσε το ενδιαφέρον μας για δαύτους, με μια ευέλικτη και ισορροπημένη διαχείριση των εκτονώσεων και των λυρικά ήπιων εκτάσεών του. Με την είσοδο στη νέα δεκαετία, το κουαρτέτο ετοίμασε το Ghost Tapes #10, για να το παραδώσει φέτος.


 

Εικονοπλαστική σφοδρότητα

Με δύο περίπου δεκαετίες δημιουργικής ζωής ως σύνολο και δεδομένου των όσων κατέθεσαν μέχρι και σήμερα, οι God Is An Astronaut μοιάζει να είχαν δύο επιλογές να ακολουθήσουν για να κατευθύνουν επιτυχώς το νέο τους πόνημα. Αφενός, θα μπορούσαν να επισκεφτούν τις ημέρες έμπνευσης της πρώτης τριάδας δίσκων τους και να αναπλάσουν, διανθίσουν τις στιγμές που τις καθόριζαν με μια φρέσκια οπτική και με συστατικά που θα προσέθεταν θέλγητρα. Αφετέρου, με την προοπτική μιας καινούργιας αρχής θα τοποθετούσαν τις βάσεις για τη διαμόρφωση μιας ταυτότητας που δεν θα θύμιζε εντόνως και κυρίαρχα το παρελθόν τους, αλλά θα το έθεταν στην υπηρεσία της νεοφερμένης μουσικής τους.

Μεταξύ αυτών των δύο δρόμων, το συγκρότημα από τη δυτική ιρλανδική ακτή του Glen of Downs φαίνεται να οδηγείται σε έναν… τρίτο. Πολλά από τα προτερήματα της μελωδικότητάς τους που βασιζόταν τόσο στις «απλωτές» των κιθάρων με delay και reverb όσο και στις μινόρε αντανακλάσεις των πλήκτρων σε ευρύχωρες ενορχηστρώσεις, δεν κυριαρχούν εδώ. Παρόλα αυτά, δεν εκλείπουν, αλλά γίνονται ένα με το συμπαγές και κακοτράχαλο υλικό των εκκενώσεων λευκού θορύβου. Πλέον οι καθαρές παραμορφώσεις των πεταλιών έχουν υποχωρήσει, σχεδόν αφανιστεί, στη «θέα» και την πυγμή που επιφέρει η σφοδρότητα και το γρέζι της ογκώδους σκληρότητας των κιθάρων. Τη rock συνιστώσα την προϋπαντεί ο χαρακτηρισμός heavy και ανά περιστάσεις το post πρόθεμα μπορεί να ακολουθήσει ο metal όρος. Η συστοιχία Adrift και Burial παρουσιάζουν γόνιμα αυτή τη στροφή των God Is An Astronaut.

Εκτός των άλλων, μια κοσμική ανάσα εντοπίζεται ανάμεσα στις σουπερνόβα εξάρσεις κι έρχεται να βρει τη θέση της είτε με ηλεκτρονικά υποστηρίγματα και μελωδικά ξέφωτα (Fade, Barren Trees και In Flux), είτε εισχωρώντας στο εξέχον κιθαριστικό παραλήρημα (των δύο πρώτων κομματιών και του Spectres). Αυτή η ανάσα τρυπώνει και στην επωδό του Luminous Waves, την πιο λιτή κι από τις πλέον αισθαντικές σεκάνς του άλμπουμ, στην οποία σμίγουμε και με τις συνεσταλμένες πομπές του τσέλου.

Τριγυρνώντας για μια ακόμη φορά στις γωνιές του Ghost Tapes #10, θα έλεγα ότι μου λείπει κυρίως μια πιο καθοδηγητική και γιατί όχι προεξέχουσα παρουσία του μπάσου, αλλά και η αίσθηση ότι το συνολικό κάδρο παρά τις πολλές κι εμφανείς ομορφιές και τις ιδιαιτερότητές του εδώ κι εκεί, δεν φανερώνει μια συγκλονιστική μοναδικότητα.

7 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος

 

2η γνώμη

 

Από την έκρηξη του post-rock κινήματος στις αρχές των 00’s, οι God Is An Astronaut αποτέλεσαν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα σχήματα του χώρου, καθώς τα ταλέντο, η έμπνευση και το εκφραστικό εύρος τους πάντα εντυπωσίαζαν και τους έκαναν να ξεχωρίζουν σε ένα ενοχλητικά δυσδιάκριτο σύνολο σχημάτων. 19 ολόκληρα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, το νέο ολοκληρωμένο album τους συνεχίζει στον heavy δρόμο του Epitaph, επενδύοντας όμως σαφώς περισσότερο σε αρκετά σκληρά και proggy κιθαριστικά παιξίματα και αλλαγές μέτρων που δίνουν μία αίσθηση περιπέτειας, ούτως ή άλλως απαραίτητη στο instrumental ύφος τους που έχει ως χαρακτηριστικό τη σταθερότητα ύφους και διάθεσης, σήμα κατατεθέν των Ιρλανδών όλα αυτά τα χρόνια. Το Ghost Tapes #10 είναι απολαυστικό, η κλάση και η ζωντανή αίσθηση της μπάντας εγγυώνται για αυτό και συνολικά πρόκειται πιθανότατα για τον καλύτερο δίσκο τους μετά τα τέσσερα πρώτα album τους. Ωστόσο, όσο παραμένουν στα περιοριστικά όρια του post-rock, η εδώ και καιρό προβλέψιμη post-rock συνταγή θα εξακολουθεί να αποτελεί περιοριστικό παράγοντα με τα υπομονετικά χτισίματα και τις όχι και τόσο αυθόρμητες πλέον εκρήξεις.

6.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς