Persefone – Metanoia

[Napalm Records, 2022]

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης

Οι Persefone από το μικρό κρατίδιο της Ανδόρα μπορούν πλέον να περηφανεύονται ότι ανήκουν στους βετεράνους του extreme prog και του ευρύτερου progressive metal χώρου. Έκτος δίσκος πια, πέντε χρόνια μετά το εξαιρετικό Aathma (διαβάστε τις κριτικές μας εδώ) το οποίο μάλιστα είχε δημιουργηθεί μετά από ένα τρομερά πετυχημένο crowdfunding. Η μπάντα είχε δείξει τα μουσικά της διαπιστευτήρια με μια πληθώρα επιρροών, τρεις σερί καταπληκτικούς για τον χώρο δίσκους και μια αυξανόμενη underground δυναμική που διαθέτουν τους οδήγησαν στην στέγη της κραταιάς Napalm records.


 

Το magnum opus της μπάντας

Οι Persefone είναι σε πολύ καλή περίοδο στην καριέρα τους και δυστυχώς νομίζω ότι είναι κάπως underrated βάσει των πεπραγμένων στους δύο τελευταίους ειδικά δίσκους. Επίσης είναι τρομεροί συναυλιακά, που αυξάνει την απορία μου πως δεν έχουν κάνει μεγαλύτερο γκελ στην ευρωπαϊκή death metal σκηνή. Το σεξτέτο από την Ανδόρα (άλλο πάλι και τούτο) κινείται στον χώρο του προοδευτικού death metal με έντονο το μελωδικό στοιχείο, αλλά όχι στο στυλ της σουηδικής σκηνής, αλλά περισσότερο συμφωνικό. Θυμίζουν τους Αυστραλούς Be’lakor και Ne Obliviscaris, αλλά λιγότερο επικοί, δημιουργώντας ένα πρωτότυπο μουσικό κράμα που το υπηρετούν άρτια.

Στο Metanoia που είναι το έκτο full-length album τους, οι Persefone διατηρούν τα βασικά τους χαρακτηριστικά, αλλά το prog στοιχείο είναι πιο έντονο στα κομμάτια. Αυτό είναι έκδηλο από την χρήση των πλήκτρων, που ανέκαθεν ήταν πολύ «μπροστά» τον ήχο τους όμως τώρα είναι πρωταγωνιστές, όπως ήταν τα πλήκτρα στους Yes. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι οι κιθάρες, που είναι βαριές, riffάτες, αλλά και βιρτουοζιτέ (ειδικά στα σόλο), ενώ το rhythm section είναι αντάξιο της μουσικής και δεν υστερεί σε τίποτα. Η εναλλαγή καθαρών και ακραίων φωνητικών, γνώρισμα της μπάντας από το παρελθόν, παραμένει, αλλά εδώ νομίζω πως είναι κάπως άνιση για πρώτη φορά και αυτό έχει να κάνει με τους guest τραγουδιστές που είναι υψηλού επιπέδου. Όλα τα παραπάνω τα έχουν περιτυλίξει στην τελειότερη παραγωγή της καριέρας τους, με αποτέλεσμα όταν παίζει ο δίσκος από τα ηχεία να βγαίνει ένας ζεστός καθαρός ήχος, δυνατός και όχι ψηφιακός. Εύγε!

Κομμάτια όπως τα Architecture of the I και Merkabah είναι συνδετικοί κρίκοι με το παρελθόν γιατί είναι αρκετά άμεσα, ενώ διάσπαρτα υπάρχουν και ατμοσφαιρικά κομμάτια που βοηθούν στον να ξεκουράζεται το αφτί και να παίρνεις ανάσα για το επικείμενο σφυροκόπημα. Όμως το ζουμί για εμένα στο Metanoia είναι τραγούδια όπως τα Katabasis (με το Aghora στοιχείο) ή το Aware of Being Watched (με την jazz κιθάρα που θυμίζει Atheist), τα οποία συνδυάζουν τέλεια την aggressive με την prog πλευρά τους, έχοντας ως επί το πλείστον καθαρά φωνητικά δίνοντας μια πτυχή της μπάντας που θα μπορούσε να μια death metalίζουσα εκδοχή των Leprous. Από την άλλη όμως έρχεται το  Dream Theaterικό Consciousness (Pt3) και σε προσγειώνει / ξενερώνει κάπως (ειδικά μετά το επίσης ορχηστρικό Leap of Faith) γιατί ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω σε τι αποσκοπεί ένα ενδεκάλεπτο ορχηστρικό τραγούδι, ειδικά όταν μέχρι τότε όλα τα τραγούδια έχουν μπόλικες ιδέες, ύφη και ρυθμούς στη διάρκειά τους. Βέβαια το σπονδυλωτό Anabasis επαναφέρει το τραίνο στις ράγες και κλείνει τον δίσκο δυνατά φέρνοντας στο μυαλό τις μακροσκελείς συνθέσεις των Redemption, αλλά στο πιο επιθετικό. Μεγάλο παράσημο! Kudos!

Εν κατακλείδι, το Metanoia είναι καλύτερο από τους προκατόχους του (πράγμα όχι εύκολο) και γενικότερα ένας πολύ καλός δίσκος στο προοδευτικό death metal. Έχει όλα τα στοιχεία να τους περάσει επιτέλους στο επόμενο επίπεδο, αλλά κατά την άποψή μου έχει σημεία που αν τα καλλιεργήσουν (καθαρά φωνητικά και «παιχνίδι» με τον ρυθμό) θα αλλάξουν μουσική κατεύθυνση δίνοντας μια νέα πρόταση στον ακραίο χώρο θυμίζοντας μια μεταλλική έκφραση των Riverside.

8.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Οι Persefone  όπως συνηθίζουν πήραν τον χρόνο τους ώστε να δισκογραφήσουν πάλι και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Η άκρατη τεχνική είναι πολύ περισσότερο χαλιναγωγημένη σε σχέση με το παρελθόν, τα καθαρά και τα brutal φωνητικά δείχνουν εμφανή βελτίωση, το μπάσο ακούγεται παραπάνω σε σχέση με προηγούμενες δουλειές και συνολικά οι συνθέσεις δείχνουν μια μεστότητα. Το cinematic στοιχείο που κορυφώνεται στα instrumental Leap of Faith και Consciousness (Pt.3) εντυπωσιάζει, οι κιθαρίστες Lozano, Baldaia  και ο drummer Verdeguer και είναι παίχτες κορυφαίας κλάσης και τα μεγάλα ατού της μπάντας, ενώ ο πληκτράς / τραγουδιστής Espinosa αποτελεί σημαντικό παράγοντα και πολύ συχνά τη ραχοκοκαλιά της εν λόγω δουλειάς. Η μετρημένη και πυκνή lead κιθαριστική δουλειά φανερώνει σε σημεία κάποιες μοντέρνες fusion rock πτυχές που ταιριάζουν πολύ στις συνθέσεις. Η μουσική των Persefone απευθύνεται σε κοινό που του αρέσει τόσο η μοντέρνα τάση του τεχνικού death metal όσο και του progressive metal και είναι κάπως δυσπρόσιτη σε κάποιον που δεν αρέσκεται σε κάποια από τις δύο τάσεις. Όποιος όμως τους δώσει το απαραίτητο χρόνο θα βρεθεί μπροστά σε μια ποιοτικότατη δουλειά που συνεχίζει ένα εξαιρετικό σερί για αυτό το σπουδαίο και παραγνωρισμένο σχήμα.

8.5 / 10

Τάσος Ποιμενίδης