The Flower Kings – Islands

[InsideOut Music, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Οι Flower Kings ήταν ένα από τα σημαντικότερα σχήματα που συνέβαλαν στην αναβίωση του progressive rock στην παραδοσιακή του μορφή στη δεκαετία του ’90. Ειδικά τα πέντε πρώτα albums τους ήταν εξαιρετικά παραδείγματα αυτής της τάσης. Δίσκοι όπως το Back in the World of Adventures (1995), Stardust We Are (1997) και Flower Power (1999) το αποδεικνύουν αυτό με την εξαιρετική τραγουδοποιία, τεχνικό επίπεδο και εξαιρετική αφομοίωση των 70s επιρροών, ίσως όμως όχι στην ολότητά τους. Κι αυτό, γιατί ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν το Σουηδικό σχήμα είναι οι τεράστιες διάρκειες των δίσκων τους, που – αναμενόμενα – δεν δικαιολογούνται σχεδόν ποτέ. Η μέση διάρκεια των 14 πλέον albums των Flower Kings στα 25 χρόνια δισκογραφικής τους πορείας μέχρι σήμερα είναι σχεδόν 83 λεπτά και το φετινό Islands περιέχει 21 κομμάτια και διαρκεί 97 λεπτά.


 

Μία αχρείαστη αστοχία

Μετά την κυκλοφορία των τριών πρώτων singles (Broken, From the Ground, Morning News) από το νέο album των Flower Kings οι πιθανότητες να εκπλαγεί κανείς από το Islands ήταν αναμφισβήτητα περιορισμένες. Ας είμαστε δίκαιοι, μετά από 13 δίσκους και 25 χρόνια δισκογραφικής πορείας αυτό είναι ούτως ή άλλως δύσκολο. Στην περίπτωση όμως των Σουηδών prog rockers φέρουν και οι ίδιοι ευθύνη για αυτό, καθώς ποτέ δεν ξέφυγαν από την ασφάλεια του στυλ που είχαν παγιώσει από τα τέλη των 90s. Η συνταγή του πατροπαράδοτου prog των Yes με στοιχεία που έχουν κάτι και από την συμφωνική πλευρά των Queen θα μπορούσε θεωρητικά να οδηγήσει σε κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον (αντίστοιχα με την ομορφιά του υπέροχου εξώφυλλου του Roger Dean), αλλά τελικά οι Flower Kings εγκλωβίζονται στα όρια που οι ίδιοι θέτουν, αδυνατώντας να ενθουσιάσουν με τις συνθέσεις που παρουσιάζουν στο 14ο full-length album τους.

Οι αδιαμφισβήτητες τεχνικές ικανότητες των μελών της μπάντας, η άνεση και η βαθιά γνώση του progressive rock είναι για άλλη μία φορά τα πιο δυνατά στοιχεία τους. Το signature κιθαριστικό στυλ και ο ήχος του Roine Stolt και οι ανεξάντλητες μπασογραμμές του Jonas Reingold ξεχωρίζουν για άλλη μία φορά, ενώ η συμβολή του Zach Kamins είναι εξίσου σημαντική. Ωστόσο, συνολικά ο δίσκος ακούγεται αδύναμος, ίσως εξαιτίας των συνθηκών υπό τις οποίες δημιουργήθηκε, ίσως γιατί είναι κατανοητά δύσκολο για μία μπάντα με τόσο μεγάλη ιστορία να ακουστεί το ίδιο δυναμική με παλιότερα. Πέραν της ολοφάνερης αγάπης για το είδος που υπηρετούν, η ατολμία για την παραμικρή καινοτομία θα φάνταζε επουσιώδης αν, έστω σε ένα αμιγώς retro πλαίσιο, το συγκρότημα πρόσφερε κάτι παραπάνω από μελωδική νοσταλγία για τη χρυσή εποχή του progressive rock ήχου.

Σημαντικό ρόλο στην παραπάνω γενική διαπίστωση παίζει το γεγονός πως το Islands είναι άλλο ένα τεράστιο σε διάρκεια album στον κατάλογο των Flower Kings. 97 λεπτά είναι πάρα πολλά και δυστυχώς η ροή των κομματιών δεν βοηθάει καθόλου. Η εμμονή του Stolt να δίνει πολλή μουσική στους φίλους του συγκροτήματος θεωρώ πως μειώνει σε μεγάλο βαθμό το καλλιτεχνικό κληροδότημα της μπάντας. Μπορεί να μην ακούσαμε «θαύματα»στο περσινό Waiting For Miracles, αλλά σίγουρα η μπάντα ακουγόταν πιο φρέσκια και με πολύ πιο ενδιαφέρουσες ιδέες. Εδώ τα μέτρια ή αδιάφορα κομμάτια είναι η μεγάλη πλειοψηφία και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και οι κορυφαίες στιγμές του δίσκου δεν συναρπάζουν ακριβώς. Πιο συγκεκριμένα, το Black Swan είναι ένα πιασάρικο mid-tempo κομμάτι με επιτυχημένο συνδυασμό της progressive και Queen συμφωνικότητας κι από εκεί και πέρα νομίζω πως οι κορυφαίες στιγμές του album είναι τα ορχηστρικά Man in a Two Peace Suit, A New Species και Looking For Answers, στα οποία πρωταγωνιστεί η κιθάρα του Stolt καθώς και το μικρό jazz/fusion ιντερλούδιο Hidden Angles, το οποίο δίνει μια ποικιλία στον ήχο της μπάντας που δυστυχώς δεν επεκτείνεται ιδιαίτερα στον υπόλοιπο δίσκο.

Συγκρινόμενο με ό,τι έχει προηγηθεί, τις κορυφαίες  αλλά και τις αξιοπρεπείς στιγμές των Flower Kings, το Islands υστερεί και δυστυχώς απογοητεύει, ακόμα και σήμερα που οι προσδοκίες από ένα σχήμα που δεν έχει να αποδείξει απολύτως τίποτα είναι σαφώς χαμηλότερες σε σύγκριση με το παρελθόν.

4.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2nd opinion

 

Η κυκλοφορία ενός άλμπουμ 97 λεπτών τη σημερινή εποχή, όταν έχει προηγηθεί λίγους μήνες πριν ένα άλμπουμ με εξίσου μεγάλη διάρκεια, ομολογουμένως ξαφνιάζει. Ειδικά όταν η μπάντα από μόνη της έχει αποκλείσει κάθε στοιχείο έκπληξης προς τον ακροατή από την αρχή ακόμα της καριέρας της. Το διπλό CD / τριπλό LP Islands που παραπέμπει στη μοναξιά της εποχής της επιδημιολογικής καραντίνας φαίνεται να χάνει το στοίχημα εξαρχής.

Η ακρόαση του άλμπουμ κυλά ομαλά πλην προβλέψιμα και οι εξαιρετικοί μουσικοί που απαρτίζουν το γκρουπ του Roine Stolt αναλώνονται σε μία αποτυχημένη προσπάθεια αναβίωσης του ήχου συγκροτημάτων όπως οι Yes και οι ELP, με έντονες επιρροές από τους Beatles, τους Queen και το κλασικό hard rock των 70’s.

Προσπαθώ με βία να βρω καλές στιγμές στο άλμπουμ, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να εντοπίσω κάποιες σκόρπιες καλές ιδέες, κάποια όμορφα solo, όπως αυτό που κλείνει το Tangerine ή κάποιους ελάχιστους jazz αυτοσχεδιασμούς. Ίσως αν όλες αυτές οι ιδέες δουλεύονταν σε ένα άλμπουμ μισής διάρκειας να μπορούσαν να δημιουργήσουν έστω μία όμορφη αίσθηση ρετρό 70’s ,αν και αμφιβάλλω έντονα ακόμα και για αυτό.

Στα θετικά, το εξώφυλλο φιλοτεχνημένο από τον θρυλικό Roger Dean.

5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης