Fates Warning – Long Day Good Night

[Metal Blade Records, 2020]

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης, Πάνος Παπάζογλου

Για αρχή, οι Fates Warning αποτελούν ένα συγκρότημα-μύθο. Με μια πορεία, η οποία έχει ήδη χαραχτεί με δέος και στόμφο στον προοδευτικό χάρτη, η επιστροφή τους κάθε φορά με νέο album χαιρετίζεται από τους οπαδούς τους και προσθέτει κάτι ακόμα στον εν εξελίξει μύθο τους. Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι αποτελούν ένα σχήμα συνώνυμο της υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικής έκφρασης και ο σεβασμός που έχουν κερδίσει από τη συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία του κοινού που ασχολείται με την σκληρή μουσική είναι από μόνος του σπάνιος και πολύτιμος. Πέρα από την εκτελεστική δεινότητα που πάντα επιδείκνυαν αλλά και τη μουσική προσωπικότητα και τη μοναδικότητα που τους χαρακτηρίζει σαν σχήμα, είναι ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια με τα οποία προσέγγιζαν δύσκολες πτυχές και συναισθήματα της ανθρώπινης φύσης που τους τοποθετούν τόσο ψηλά στη συνείδηση όλων. Η μπάντα έχει κερδίσει το να αντιμετωπίζεται ως ένας ζωντανός και υγιής οργανισμός που όταν εκφράζεται σίγουρα έχει πολλά πράγματα να πει. Tο Long Day Good Night συνεχίζει να αναπτύσσει το όραμα του Jim Matheos με 13 συνθέσεις και 72 λεπτά.


 

Ένας δεσμός άρρηκτος

Το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο 2020 και οι Fates Warning είναι εδώ με καινούρια κυκλοφορία αποτελεί από μόνο του ένα ευτυχές γεγονός, πολλώ μάλλον όταν αυτή η κυκλοφορία συνοδεύεται με τόση ποιότητα και καλλιτεχνία. Αλήθεια, ο όρος καλλιτέχνης, που τόσο καταχρηστικά χρησιμοποιείται στις μέρες μας, θεωρώ ότι βρίσκει ενσάρκωση στο μοναδικό αυτό σχήμα. Η εν λόγω δουλειά, για οποιονδήποτε παρακολουθεί το σχήμα, δεν θα μπορούσε να είναι το λιγότερο ποιοτική και προσεγμένη. Στο μυαλό μου όμως φαντάζει πολλά παραπάνω από αυτό.

Μοιάζει σαν να υπάρχει μια αμοιβαία συμφωνία μεταξύ των Fates Warning και όσων έχουν δεθεί με τη μουσική τους, ένα άτυπο συμβόλαιο αν θέλετε, το οποίο έχει σχηματισθεί με την πάροδο των χρόνων. Οι φίλοι του σχήματος δεν ξεχνούν ποτέ το συγκρότημα, τους συντροφεύει πάντοτε η μουσική τους. Και οι Fates πάντοτε ανταποδίδουν την αγάπη αυτή και ταυτόχρονα την αναζωπυρώνουν. Το άτυπο αυτό συμβόλαιο εκπληρώνεται και στο Long Day Good Night με πολλούς και ποικίλους τρόπους.

Αν θα έπρεπε να προσδιορίσω κάπως το δίσκο, τα μικρότερης διάρκειας και πιο metal κομμάτια όπως το Scars θα τα τοποθετούσα κοντά στο Theories of Flight αλλά ηχητικά και αισθητικά πολλά άλλα σημεία θα έλεγα ότι είναι περισσότερο κοντά στο Pleasant Shade of Gray και το FWX. Ο ακροατής θα εντοπίσει aggressive riffs όπως στο Scars και το Glass Houses, εξαιρετικά prog περάσματα όπως στο The Way Home, μικρές ηχητικές εκπλήξεις όπως τα alternative σημεία και οι ακουστικές κιθάρες στο Begin Again, αλλά και τα ηλεκτρονικά σημεία στο When Snow Falls με τη συμμετοχή του σπουδαίου Gavin Harrison και verse-chorus-verse κομμάτια όπως το Scars που μόνο οι Fates μπορούν να δώσουν. Ειδική αναφορά στο εξαιρετικά περιπετειώδες και ιδιαίτερο The Longest Shadow of the Day όπου συναντά κανείς μέχρι και jazz περάσματα όπως το εξαιρετικό σόλο του Vera με το άταστο μπάσο, τρομερά τεχνικά progressive metal σημεία όπου παικτικά γίνεται χαμός, με τον Alder να εμφανίζεται κάπου μετά τη μέση του τραγουδιού όπου οι τόνοι πέφτουν για να χαρίσει μια συναισθηματικότατη ερμηνεία.

Στο ηχητικό κομμάτι έχει γίνει σεμιναριακή δουλειά με την παραγωγή να είναι credited στον Matheos, την μίξη στον Joe Baresi (Kyuss, Alice in Chains, Soundgarden μεταξύ άλλων) και το mastering στον Alan Douches. Πολύ μακριά από τις ηχητικές επιταγές της εποχής και τις μπάντες που έχουν έναν ενιαίο ίδιο ήχο , με χαρακτηριστικό το παράδειγμα των ίδιων των Fates και την προηγούμενη δουλειά τους, η κυκλοφορία αυτή διαθέτει έναν ήχο σύγχρονο και ταυτόχρονα φυσικό με τη δουλειά και των τριών τους να είναι το λιγότερο υποδειγματική και να δίνει μοναδικό χαρακτήρα στο δίσκο που σπανίζει στις μέρες μας.

Πτυχές της δουλειάς αυτής στο κομμάτι της παραγωγής μπορεί να εντοπίσει κανείς τόσο στον ήχο όλων των οργάνων όσο και τον τρόπο που αυτά ισορροπούν στη μίξη, με τη δουλειά του Vera να αναδεικνύεται πρώτη φορά τόσο έντονα σε Fates Warning κυκλοφορία ενώ τα τύμπανα του Jarzombek ακούγονται πρώτη φορά τόσο φυσικά και καθόλου overproduced. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στις ρυθμικές κιθάρες με τα χαρακτηριστικά Matheos riffs να οδηγούν τις συνθέσεις, ενώ τρομερά αξιόλογη είναι και η αντίστοιχη δουλειά στις lead κιθάρες με τους Matheos και Abdow να φαντάζουν όσο ουσιώδεις και εντυπωσιακοί θέλει κανείς από μια prog μπάντα. Ειδική μνεία αξίζει και ο Ray Alder, ο οποίος φωνητικά ξεπέρασε τη μεγάλη κάμψη των πρώτων χρόνων της περασμένης δεκαετίας και ακούγεται φρέσκος και δυναμικός θυμίζοντας τον προ εικοσαετίας εαυτό του.

Όλα αυτά όμως δεν θα είχαν καμία σημασία αν το υλικό δεν βρισκόταν σε υψηλό επίπεδο και αυτό πετυχαίνεται σε μεγάλο βαθμό στη δουλειά αυτή, με πολλά κομμάτια να είναι κλασικά Fates Warning από την πρώτη ακρόαση, από τα πιο περιπετειώδη, μέχρι τα πιο straightforward και τα λίγο πιο πειραματικά. Πρόκειται για μια δουλειά καταδικασμένη σχεδόν να αγαπηθεί από τους φίλους της μπάντας αλλά και να κερδίσει για μια ακόμη φορά το σεβασμό όλων. Η αισθητική του δίσκου κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα και αν εντόπιζα μια γενικότερη θεματική στον δίσκο, μοιάζει με αυτήν του επαναπατρισμού, της επιστροφής στο καταφύγιο του καθενός, κυριολεκτικά και μεταφορικά και της κάθαρσης που αυτά επιφέρουν με χαρακτηριστικό δείγμα το The Way Home που αποτελεί και ένα από τα κομμάτια στο δίσκο που θεωρώ ότι θα αγαπηθούν ιδιαιτέρως.

Είναι σίγουρο ότι ποικίλες γνώμες θα ακουστούν για αυτό τον δίσκο , όπως και για πολλούς από τους προηγούμενους τους. Είμαι σίγουρος όμως καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές πως όλοι θα συμφωνήσουμε σε ένα πράγμα. Η αισθητική, η καλλιτεχνία και η τραγουδοποιία της δουλειάς αυτής είναι στη σφαίρα των μουσικών απαιτήσεων και του καλλιτεχνικού βάρους που a priori οφείλει να έχει ένας δίσκος που φέρει το λογότυπο των Fates Warning και αυτό από μόνο του συνιστά θρίαμβο.

Οι Fates Warning μοιάζουν με εκείνο τον παλιό φίλο που όσα χρόνια και αν περάσουν που δεν έχουμε ιδωθεί, όχι μόνο δεν υπάρχει κάποια πικρία ή ψυχρότητα, αλλά όταν η συνάντηση συμβεί και πάλι θα είναι σαν να μην έχει περάσει μια μέρα και θα είναι θέμα μερικών λεπτών η στιγμή που ενδοσκοπικά και στωικά θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε και να αφουγκραζόμαστε ο ένας τον ψυχισμό του άλλου για μια ακόμη φορά. Είναι ένας δεσμός άρρηκτος.

9 / 10

Τάσος Ποιμενίδης

 

2η γνώμη

 

Μετά το εκπληκτικό Disconnected, η αλλαγή πλεύσης είναι σαφής στη συνθετική ορμή των Fates, με περισσότερα heavy κομμάτια και συμπαγές rhythm section. Το (εξαιρετικό) προηγηθέν Theories of Flight επανέφερε μέρος εκείνης της μελωδικής τους πλευράς που πάντα ήταν το σήμα κατατεθέν στα αριστουργήματά τους μετά το Parallels. Το Long Day Good Night είναι κοντά στη λογική του προηγούμενου album, με μερικά κομμάτια που θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε κλασσικά Fates διαχρονικά τραγούδια, αλλά και 2-3 άλλα των οποίων η παράλειψη θα δημιουργούσε μια περισσότερο συμπαγή ροή σε ένα κατά τ’ άλλα έξοχο album. Και αν το single Scars που προηγήθηκε ως πρόγευση του album, γλυκοκοιτάζει το Darkness in a Different Light, συνθέσεις σαν το Destination Onward, το Now Comes the Rain και το The Way Home υπενθυμίζουν εκείνη την πλευρά του συγκροτήματος που επένδυε στις πιο γλυκές μελωδίες και τον λυρισμό σε συνδυασμό με τις εκτελεστικές δυνατότητες που κτίζουν τις συνθέσεις τους. Η μπαλάντα με μια 90’s αύρα When the Snow Falls, το The Longest Shadow of the Day ως το έπος του δίσκου και το The Last Song αναδεικνύουν το υψηλό επίπεδο των Fates και τη σημασία τους ως ένα συγκρότημα – σήμα κατατεθέν του ήχου. Οι ερμηνείες του Ray Alder ικανοποιητικές και χαρακτηριστικές του ήχου τους, χρωματίζουν τις μελωδίες του Matheos και εξιστορούν με τα ίδια χρώματα στη μετά FWX συνεπή πορεία. Οι Fates Warning παραμένουν σημαντικοί και επιδραστικοί, με δίσκους που κρυφοκοιτούν το μεγαλείο τους, αλλά υπάρχει ένα εμφανές σημείο καμπής μετά το Disconnected. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία, μιας και τα albums τους συνεχίζουν να διανθίζονται από συνθέσεις σαν και το The Longest Shadow of the Day.

8 / 10

Πάνος Παπάζογλου