Fates Warning – Theories of Flight

 [InsideOut, 2016]

Fates Warning - Theories Of Flight

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
05 / 09 / 2016

Η περίπτωση των Fates Warning είναι τόσο ιδιαίτερη που οι Αμερικανοί βετεράνοι δεν εμπίπτουν πλήρως πια σε καμία γενική κουβέντα για το prog metal, τη σύγχρονη ή παλιά μουσική σκηνή. Εδώ και πολλά χρόνια έχουν αποτυπωθεί στη συνείδηση όλων (όχι μόνο των οπαδών τους) ως ένα ξεχωριστό μουσικό σύνολο που δρα παράλληλα με το εκάστοτε «σήμερα» χωρίς ίχνος παρελθοντολαγνείας. Αυτό που ίσως τους ξεχωρίζει περισσότερο είναι αυτό το συναισθηματικά ειλικρινές, βαθύ και άμεσο στοιχείο, αυτό το μυστήριο που είναι συνάμα πνευματώδες αλλά κατ’ ουσίαν απλό. Το στοιχείο αυτό που πάντα μας εκπλήσσει θετικά, ξεπερνώντας κατά πολύ τον πήχη των προσδοκιών, προσθέτοντας κι άλλες νότες στο soundtrack της ζωής μας.   

         


 

Επιβεβαίωση μεγαλείου

Η δημιουργία ενός album για πολλούς “βετεράνους” μουσικούς εκεί έξω, είναι μια διαδικασία. Βηματάκια, 1… 2… 3 στη σειρά, έτσι ώστε να παραχθεί ένα τελικό αποτέλεσμα που θα αφήνει ικανοποίηση στον ακροατή. Σε κάποιες περιπτώσεις -σπάνιες σε σχέση με την σκαρταδούρα που κυκλοφορεί- αυτή η αλληλουχία παράγει δίσκους που ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η μπάντα έχει ακολουθήσει ένα πλάνο, ένα εγχειρίδιο για να συνθέσει,  το υλικό παραμένει εξαιρετικά κοντά σε αυτό που λέμε «εμπνευσμένο». Οι σκέψεις αυτές οδηγούνται από την συνεχή ακρόαση του Theories of Flight των Fates Warning και την έντονη αίσθηση που έχω ότι τα τραγούδια θα ταίριαζαν πολύ περισσότερο να έχουν γραφτεί στην εποχή μετά το Parallels. Τότε που οι νεαροί Fates διαμόρφωναν το progressive metal και λειτουργούσαν χωρίς να έχουν στην πλάτη τους, την τεράστια παρακαταθήκη που δημιούργησαν μέχρι και σήμερα. Το Theories of Flight είναι ένα album ελεύθερο, αβίαστο, που σε κανένα του σημείο δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι, να πιέσει τον ακροατή να αντιληφθεί κάτι κρυμμένο. Κάθε πτυχή των οκτώ συνθέσεων είναι ορατή και απλά πρέπει να την αφήσεις να ακουμπήσει την ψυχή σου.

Η βασική αίσθηση τιτλοφορείται δεξιά και αριστερά ως «ο πιο metal δίσκος των Fates εδώ και χρόνια». Αν και θεωρώ ότι οι Fates δεν έπαψαν ποτέ να παίζουν metal, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η παραδοσιακή χροιά του ήχου τους στους 3-4 δίσκους που προηγήθηκαν δεν είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αφήνοντας τον πειραματισμό στην άκρη (όπως είχαν πράξει και στο στο Darkness in a Different Light album), στο Theories of Flight ο Matheos σκληραίνει τις κιθάρες, προσθέτοντας αρκετά κλασικά metal γυρίσματα (White Flag, SOS, Like Stars Our Eyes Have Seen) προσεγγίζοντας την συναυλιακή υπόσταση των Fates και τα “τραγούδια που γουστάρει ο λαός” χωρίς ταυτόχρονα να ξεπουλάει την τέχνη του. Τα επαναλαμβανόμενα mid-tempo riffs που προλογίζουν / διακόπτουν / συνοδεύουν τις γλυκές φωνητικές μελωδίες και τα trademark sing alongs του Ray Alder, συνήθως είναι αυτά που κινητοποιούν το κοινό να παραληρεί, να χοροπηδάει, να τραγουδάει με όλη του την ψυχή (τουλάχιστον στην Ελλάδα). Το νέο album περιλαμβάνει επτά συνθέσεις που ποντάρω το βιος μου ότι επιτυγχάνουν την παραπάνω περιγραφή  και αυτό συνιστά την μεγαλύτερη επιτυχία των Fates από τα 90s και μετά.

Ξεχωρίζοντας το ανεπανάληπτο The Light and Shade of Things ως μια από τις καλύτερες συνθέσεις της καριέρας τους (ελέω κλιμάκωσης, φωνητικής μελωδίας refrain, κεντρικού riff, στιχουργίας, ενός solo περάσματος κάπου στο 1:25 που μύρισε Gilmour και πολλών άλλων ανεκτίμητων συναισθηματικών παραγόντων) δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε fillers ή κορυφές. Με ομοιομορφία και αρμονία που θυμίζει το A Pleasant Shade of Gray, τα τραγούδια εναλλάσσονται διαλύοντας κάθε πιθανότητα επαναληψημότητας και συνάμα κούρασης του ακροατή. Πρωτότυπες ιδέες, παλιές ιδέες, αναμασήματα…. δεν έχει πολύ μεγάλο νόημα να αναζητήσουμε την εντοπιότητα της έμπνευσης, όταν το σύνολο ακούγεται τόσο καλοπαιγμένο και μεστό από ψυχή. Και από πάντα, οι Fates καταθέτουν ψυχή σε κάθε δίσκο τους, χωρίς να δημιουργήσουν ποτέ οποιαδήποτε δεύτερη σκέψη για τις προθέσεις τους ως καλλιτέχνες.

9 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

2η γνώμη 

 

Δωδέκατος δίσκος για τους Fates Warning και εκεί που περίμενα μία από το ίδια με το προηγούμενό τους, ξαφνικά εμφανίζεται το Theories of Flight που με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Πιο μεταλλικό και τεχνικό, μάλλον όταν το συνέθεταν άκουγαν πολύ το Perfect Symmetry, με παραγωγή στο στυλ των Arch/Matheos και Darkness in a Different Light, δηλαδή μοντέρνα και ψηφιακή και ένας Ray Alder από τα ’90s. Τα κομμάτια είναι όλα υψηλότατου επιπέδου, με τα Seven Stars, The Light and Shade of Things και The Ghosts of Home να ξεχωρίζουν. Αν υπήρχε ένα Still Remains, θα μιλούσαμε για δίσκο μνημείο! Κατ’ εμέ ο καλύτερος δίσκος τους μετά το A Pleasant Shade of Gray.

9 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης