Conception – State of Deception

[InsideOut, 2020]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Έχουν μεσολαβήσει παραπάνω από είκοσι χρόνια από το τελευταία κυκλοφορία των Conception. Αυτά τα χρόνια δεν υπήρξαν για το προοδευτικό metal τόσο χαρμόσυνα όσο αναγγέλθηκαν από δίσκους όπως το Flow. Για τη παραδοσιακή τουλάχιστον εκδοχή, η στασιμότητα και η αδυναμία για δημιουργία αντίστοιχων οροσήμων ήταν χαρακτηριστική. Η επιστροφή των Conception στο χώρο εντάσσεται στον κύκλο των θρυλικών συγκροτημάτων (όπως οι Psychotic Waltz) που αναζητούν μια νέα ευκαιρία σε ένα περιβάλλον που αναζητά το ξεχωριστό από την αύρα των μεγάλων του παρελθόντος.

To EP Dark Symphony του 2018 προλείανε το έδαφος της πολυπόθητης επιστροφής των Νορβηγών και φέτος το State of Deception ολοκληρώνει την επάνοδό τους στα μουσικά πράγματα.


 

Όχι ακόμα ένας δίσκος στη δισκογραφία των Conception, αλλά μια νέα μουσική πρόταση

Ο γενικός κανόνας είναι πως δεν μπορείς να διδάξεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκυλί και πως τα σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, όμως μερικές φορές η θέληση για ζωή και η όρεξη για εξέλιξη μπορεί να εμφανίσουν κάποιες εξαιρέσεις στους παραπάνω κανόνες. Οι Conception με τον νέο τους δίσκο είναι μια τέτοια εξαίρεση, μιας και 20+ χρόνια μετά οι ίδιοι άνθρωποι, χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα παράγουν κάτι που ακούγεται σύγχρονο.

Το State of Deception, όντας το πέμπτο πόνημα της μπάντας έχει όλα τα κύρια στοιχεία που έκαναν τους Conception αυτούς που είναι, αλλά δεν έχει αυτό που περιμένεις να ακούσεις από αυτούς. Ναι, πράγματι οι ανατολίτικες μελωδίες και υπέροχα solos του Tore Østby είναι εδώ, αλλά λιγότερα και με κάπως συμπληρωματικό ρόλο, το ίδιο και τα tribal τύμπανα του Arve Heimdal, μόνο που τώρα διανθίζονται από ένα πιο jazzy παίξιμο, ενώ το μπάσο του Ingar Amlien είναι λίγο πιο aggressive, αλλά παραμένει μελωδικό και πρωταγωνιστικό (λόγω της μιας κιθάρας). Αυτό που έχει διαφοροποιηθεί κάπως είναι η φωνή του Roy Khan, αφού πλέον κινείται σε mid-range επίπεδο έχοντας μια μελαγχολική χροιά, αφήνοντας πίσω τις ερμηνείες στους προηγούμενους δίσκους.

Όλα τα παραπάνω ακούγονται από το ξεκίνημα με το Of Raven and Pigs που βγάζει έναν θυμό παρόμοιο με το The Wall των Pink Floyd και μας συστήνει τους νέους Conception, ενώ καθώς προχωράει ο δίσκος στο Waywardly Broken εμφανίζονται οι πρώτες «βαριές» κιθάρες, με το τραγούδι να μοιάζει με μια μίξη Conception και Pain of Salvation, κάτι που προσωπικά θεωρώ υπέροχο μιας και δείχνει την εξέλιξη των μελών της μπάντας ως μουσικούς. Το ίδιο ισχύει και για τα πιο γκρουβάτα By the Blues και No Rewind, τα οποία θα μπορούσαν να είναι στο Flow, αν δεν ήταν τόσο ογκώδη. Βέβαια, ο δίσκος έχει και τις πιο ήρεμες στιγμές του με τα Feather Moves και The Mansion, που όμως δεν είναι απλώς χαλιά για να παρουσιάσει ο Khan την ερμηνευτική δεινότητά του, αλλά ολοκληρωμένες συνθέσεις στις οποίες ακούς ψήγματα από Queensrÿche, διατηρώντας όμως τον χαρακτήρα της μπάντας. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο κορυφαίο κατά την άποψή μου κομμάτι του δίσκου, το She Dragoοn, που είναι και το πιο prog. Εδώ φαίνεται πολύ έντονα ο χαρακτήρας του Østby και η θητεία του στους ARK, αφού τους θυμίζει πολύ σε σύνθεση και δομή. Κιθαριστικά κατευθυνόμενο, με τεχνικά τύμπανα που ακολουθούν το riff της κιθάρας, σχετικά high tempo και το μπάσο λίγο πιο πίσω. Θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στο Burn the Sun.

Πόσο καλός είναι λοιπόν ο δίσκος συνολικά; Είναι καλός, όχι στην πρώτη τριάδα των κορυφών της μπάντας, αλλά την αγγίζει. Και αυτό είναι παράσημο για μία μπάντα, σχεδόν 25 χρόνια μετά, με τέτοια δισκογραφία στην πλάτη. Βέβαια, αυτό που είναι ακόμα μεγαλύτερο παράσημο είναι ότι οι Conception δεν έβγαλαν δίσκο των 90s παιγμένο με τον ήχο του σήμερα, αλλά δίσκο σημερινό επηρεασμένο από την εξέλιξη της μουσικής στηριζόμενο στις βάσεις που έβαλαν στα 90s.

8 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Η προγενέστερη εμπειρία των Tore Østby και Roy Khan αποτυπώνεται στον ήχο του νέου δίσκου. Οι ορχηστρικές επιρροές των Kamelot (αλλά ταυτοχρόνως και η κάπως πλαστική παραγωγή τους) εμφυτεύονται στον κλασικό ήχο της μπάντας, η κιθάρα του Østby θυμίζει Αrk, ενώ υπάρχουν και κάποια νέα στοιχεία που προσδίδουν κάτι το αρκετά φρέσκο στη ταυτότητά τους.

Σίγουρα, ο δίσκος δεν διαπνέεται από τον ριζοσπαστικό αέρα των 90s κυκλοφοριών τους και αυτό ήταν και το αναμενόμενο. Διαθέτει όμως την ικανότητα να αποπνέει την ξεχωριστή αίσθηση της μελωδίας σε συνδυασμό με βαριά riffs που έχει η μπάντα και μετουσιώνεται σε κομμάτια όπως τα Feather Moves, By the Blues και She Dragoon. Υπάρχουν σημεία που αποπνέουν κάτι το groovy και είναι μια καινοτομία στον ήχο όπως και τα γυναικεία φωνητικά στο The Mansion. To σύνολο των κομματιών είναι πολύ προσεγμένο, προσβάσιμο στον ακροατή που αναζητά όμορφα τραγούδια χωρίς να επιμένει στο προοδευτικό τους σκέλος. Η επιστροφή των Conception δεν προξενεί κατάπληξη όπως ο τελευταίος τους δίσκος Flow, κινείται σχετικά εκ τους ασφαλούς, αλλά με αρκετή επιτυχία.

Είναι άλλωστε θαυμάσιο συναίσθημα να ακούς ξανά τον Roy Khan στο υλικό της μπάντας που λειτουργεί σαν καμβάς για να το χρωματίσει με την υπέροχη φωνή του. Να ακούς τους Conception, μετά από τόσα χρόνια, να βρίσκονται σε αξιολογότατο επίπεδο.

7.5 / 10

Χρήστος Μήνος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης