Tenderton – The Chateau

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας

Ο Arild Hammerø είναι ένας από τους σπουδαιότερους σχεδόν άγνωστους μουσικούς της γενιάς του. Η ποιότητα των project στα οποία συμμετέχει, είναι πάντα αντιστρόφως ανάλογη σε σχέση με την πρόσβαση τους στο ευρύ (ακόμα και για τα underground δεδομένα) κοινό. Φυσικά θα αδικήσουμε τους Tenderton αναφέροντας τον Hammerø ως τη βασική κινητήριο δύναμη πίσω από το εγχείρημα, αφού και οι τέσσερις μουσικοί (Arild Hammerø – ηλεκτρικές & ακουστικές κιθάρες, Marius Simonsen – ντραμς, κρουστά, καμπάνες, μαρίμπα, βιμπράφωνο, Haakon-Marius Pettersen – πλήκτρα, Morten Kvam – μπάσο) λειτουργούν εδώ ως ένα ενιαίο σύνολο. Πέρασαν έξι χρόνια από το εξαιρετικό ομώνυμο ντεμπούτο τους (διαβάστε τις κριτικές μας εδώ) και οι τέσσερις Νορβηγοί επιστρέφουν αλλάζοντας ελαφρώς το ύφος τους, αλλά κρατώντας παράλληλα τα βασικά τους χαρακτηριστικά.


 

Ένα κάστρο χτισμένο με υπέροχες μελωδίες και καθόλου άγχος

Στο The Chateau ο ακροατής θα έρθει για άλλη μία φορά «αντιμέτωπος» με ένα progressive rock υπέροχης ρευστότητας, σκαλισμένο, θα έλεγε κανείς, χωρίς ίχνος γωνίας. Τα jazz στοιχεία εδώ υπάρχουν πιο πολύ στο παίξιμο και λιγότερο στη δομή των συνθέσεων, ενώ και τα μεγάλα απλώματα του ντεμπούτου εδώ είναι πιο περιορισμένα. Η κιθάρα του Hammerø και το χαρακτηριστικό του slide παίξιμο πρωταγωνιστεί, ως κύριος εκφραστής των μελωδιών (στα δύο πρώτα κομμάτια τον συνοδεύει ως guest ο Ronni Le Tekrø).  Από την άλλη ο Haakon-Marius Pettersen γεμίζει υπέροχα τον ήχο με τα πλήκτρα του, χωρίς να του στερείται και αυτού χώρος για να πρωταγωνιστήσει. Αν οι μελωδίες και ο τρόπος εκφοράς τους αποτελούν το μεγάλο όπλο του δίσκου, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο θελκτικό χωρίς το παιχνιδιάρικο rhythm section των Marius Simonsen και Morten Kvam, βασικούς φορείς τις προαναφερθείσας ρευστότητας των συνθέσεων.

Το εναρκτήριο κομμάτι με τίτλο Cat αρχίζει με τον trademark slide ήχο του Hammerø και ίσως είναι η πιο Atlanter στιγμή του δίσκου. Μέσω μιας άψογης ανάπτυξης η σύνθεση οδηγείται σε ένα υπέροχο mid-section μέχρι να επιστρέψει στο αρχικό του groove και ένα άψογο ατμοσφαιρικό κλείσιμο. Το A Night At The Chateau ακολουθεί μια πιο σταδιακή ανάπτυξη, φέρνοντας κάποιες post-rock μνήμες από το ντεμπούτο, αν και μετατρέπεται σε ένα πλήρες progressive rock κομμάτι ως το τελείωμά του. Το Garden Miracle που ακολουθεί είναι ένα πανέμορφο δίλεπτο κομμάτι, με έντονο Σκανδιναβικό αέρα και μελωδίες που φέρνουν την στάμπα του αιώνιου. Ένα πραγματικό γλύκισμα για αυτιά. Το The Sun συνεχίζει να μας θυμίζει την δεινότητα των Tenederton στην ανάπτυξη των κομματιών, με τον Pettersen να λάμπει με το παίξιμό του. Το Mirror που κλείνει τον δίσκο είναι το μόνο κομμάτι άνω των 10 λεπτών. Το συνεχές υπαινικτικό παίξιμο του rhythm section δίνει χώρο στον Hammerø να πλέξει μερικές ακόμα στιγμές τζαμαριστής κιθαριστικής έκστασης, μέχρι το κομμάτι να οδηγηθεί σε ένα jazzy κλείσιμο με τον Pettersen να αναλαμβάνει τον lead ρόλο.

Με δεύτερο δίσκο τους οι Tenderton κατάφεραν να ξεπεράσουν το ντεμπούτο τους, κρατώντας τον jamming χαρακτήρα τους, επενδύοντας ταυτόχρονα στην σύνθεση μελωδιών που θα μιλήσουν στον ακροατή και αποφεύγοντας τον φορμαλισμό. Οι τέσσερις Νορβηγοί παίζουν progressive rock απαλλαγμένοι από κάθε προσπάθεια να δυσκολέψουν το άκουσμα, καταφέρνοντας παράλληλα να μην ακούγονται καθόλου εύπεπτοι. Επίσης παίζουν χωρίς να νιώθουν καμία υποχρέωση να ακουστούν σύγχρονοι, καταφέρνοντας να μην ακούγονται και ρετρό με το ζόρι. Το The Chateau μοιάζει να έχει δημιουργηθεί χωρίς κανένα άγχος από την πλευρά των μουσικών και αυτό είναι κάτι που ο ακροατής το αντιλαμβάνεται από τις πρώτες νότες.

9 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Αν και ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 2020, το The Chateau κυκλοφόρησε φέτος και μία μόνο ακρόαση του είναι αρκετή για να αποδείξει πόσο επιτυχημένη είναι η επιστροφή του project του Arild Hammerø. Οι Tenderton παραμένουν μία Instrumental μπάντα, αλλά το ύφος τους έχει αλλάξει σημαντικά σε σύγκριση με το εξαιρετικό ντεμπούτο τους. Τα jazzy στοιχεία έχουν μειωθεί φανερά και το progressive rock εδώ είναι ξεκάθαρα κυρίαρχο, με τα ψυχεδελικά στοιχεία να προσθέτουν σημαντικά στην κινηματογραφικότητα της μουσικής. Τα θέματα σε όλα τα κομμάτια είναι απολύτως σαφή και η δύναμη που οδηγεί τα πάντα είναι η αιθέρια μελωδικότητα που καταφέρνει να μεταφέρει στον ακροατή μία χαλαρότητα ακόμα και στα σημεία που τα επίπεδα ενέργειας είναι υψηλότατα. Το The Chateau είναι ένα από πιο αβίαστα albums των τελευταίων ετών, επίτευγμα της άψογης συνεργασίας τεσσάρων εξαιρετικών μουσικών και ένα τεράστιο βήμα μετά τον ούτως ή άλλως εξαιρετικό πρώτο δίσκο. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς που διανύουμε.

8.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς