Tenderton – Tenderton

[Little Birdie / Musikkoperatørene, 2016]

tenderton-tenderton

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

16 / 12 / 2016

Οι Tenderton από την Νορβηγία είναι ένα νέο project του κιθαρίστα Arild Hammerø (Atlanter) με τον συνοιδοιπόρο του στους Atlanter, Morten Kvam στο μπάσο, τον κημπορντίστα Haakon-Marius Pettersen, μέλος διαφόρων συγκροτημάτων μεταξύ των οποίων και οι Anti-Depressive Delivery και τον Marius Simonsen στα ντραμς, μέλος των Montée , όπως και ο Pettersen. Το ντεμπούτο των Tenderton ανήκει στην αγαπημένη κατηγορία του σύγχρονου σκανδιναβικού underground και οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους ως «ιπποτικό prog από την Νορβηγία». Πόσο πιο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει;  


 

Ένα απλό spin-off των Atlanter; Δε νομίζω

Πριν πατήσω το play για πρώτη φορά, γνώριζα πως η μεγάλη μου αγάπη για τους Atlanter θα μπορούσε να επιδράσει αρνητικά στην κρίση μου για το ντεμπούτο των Tenderton. Αν και οι ομοιότητες με το κορυφαίο σχήμα είναι αναπόφευκτες, καθώς δύο από τα τέσσερα μέλη είναι κοινά στις δύο μπάντες, δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για την εκτίμηση των Tenderton και του πανέμορφου δίσκου τους.

Η δομή των 43 λεπτών όντως «ιπποτικού prog» στο ομώνυμο ντεμπούτο των Tenderton είναι σαφής: τρία 13-λεπτα epics, ένα πειραματικό ιντερλούδιο πριν το κλείσιμο και τα πάντα ορχηστρικά βέβαια. Όσο κι αν οι αιθέριες μελωδίες από την κιθάρα θυμίζουν αναπόφευκτα τους Atlanter, ο χαρακτήρας των κομματιών εδώ είναι σαφώς πιο jamming, πιο χαλαρός και πιο άμεσα progressive rock με ζεστό vintage ήχο που όμως χρωστά στα 70s όσα ακριβώς και στο σήμερα.

Το εναρκτήριο “Bolero” ξεκινά με πομπώδες αργόσυρτο ύφος υπό την καθοδήγηση της -γνώριμης στους ήδη μυημένους- slide κιθάρας του Hammerø μέχρι το πέμπτο λεπτό, όταν μετά από μια σύντομη αποδόμηση ξεκινά το δεύτερο τμήμα του κομματιού με την υπέροχη βασική μελωδία να αναπτύσσεται και να εμπλουτίζεται, οδηγούμενη σε μια prog rock έκρηξη με παρέλαση συμφωνικών (εδώ ακούμε και synths), folk και avant-jazz στοιχείων, μέχρι το κιθαριστικό solo πάνω στην υπέροχη εκείνη μελωδία και την τελική κορύφωση.

Το “Skokk” ξεκινά ομοίως ήπια με οδηγό και πάλι τον ανεξάντλητο Hammerø, υπέροχους mellotron χρωματισμούς από τον Pettersen, από τις εκπληκτικές μελωδίες του οποίου ξεκινά -στο πέμπτο λεπτό και πάλι- ίσως το κορυφαίο τμήμα του δίσκου (αν και αυτό είναι δύσκολο να το πει κανείς με βεβαιότητα), με post-rock κλιμάκωση, ήχο και μεγαλοπρεπές ύφος που παραπέμπει με ευκολία στον Mike Oldfield. Eδώ το κουαρτέτο δένει άψογα, με μελωδικές μπασογραμμές από τον Kvam, τεχνικά γεμίσματα στα ντραμς, θαυμάσια prog πλήκτρα και κιθάρα που καταφέρνει να αμβλύνει το φαινομενικό πολιτισμικό χάος μεταξύ Β. Ευρώπης και Άπω Ανατολής.

Το μόλις 4-λεπτο “Humle” είναι ένα jazzy πειραματικό διάλειμμα που φαντάζει πάρα πολύ εύκολο για τους τέσσερις με τον αυτοσχεδιαστικό του χαρακτήρα, ενώ αποτελεί και μία πρώτης τάξης ευκαιρία να θαυμάσουμε το drumming του Simonsen.

Το “Journey One” κλείνει το album με τον πλέον απροσδόκητο τρόπο, ξεκινώντας με έντονο latin / fusion groove. Μετά το ενεργοβόρο ξεκίνημα, η μετάβαση γίνεται προς ambient και post-rock αφαιρετικό κλίμα που σχηματοποιείται σε μία πανέξυπνη pop μελωδία που μεταλλάσσεται σε spaced-out heavy prog (!) που χάνεται στο υπερπέραν ολοκληρώνοντας μία άκρως περιπετειώδη ακρόαση και μία αλληλουχία απανωτών εκπλήξεων.

Το ντεμπούτο των Tenderton είναι πολύ παραπάνω από ένα spin-off των Atlanter. Είναι χαλαρή, αβίαστη, εμπνευσμένη μουσική, προορισμένη για όλους και κυρίως τους λάτρεις του σύγχρονου νορβηγικού prog που ανθίζει ασταμάτητα τα τελευταία χρόνια. Συνίσταται για ακροάσεις στο σπίτι, σε περιπάτους, στο αυτοκίνητο, στο λεωφορείο, στο τρένο, το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα και το βράδυ.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2nd opinion 

 

Ο ομώνυμος δίσκος των Tenderton είναι δημιούργημα της ανάγκης τεσσάρων μουσικών να συνυπάρξουν μέσω της οδού του τζαμαρίσματος. Το τελικό αποτέλεσμα παρόλα αυτά ξεπερνά κατά πολύ τη λογική ενός απλού jamming session. Ο αυθορμητισμός φωνάζει μεν παρών καθ’ όλη τη διάρκεια, αλλά οι Νορβηγοί έχουν φροντίσει να τον μπολιάσουν πάνω σε χαλαρές συνθετικές δομές. Το γλυκό και περιπετειώδες παίξιμο αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό του ήχου, ενώ το ύφος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κυρίως ως αυτοσχεδιαστικό progressive rock, που λοξοκοιτάει αραιά προς τη jazz και το fusion. Όσοι λάτρεψαν τους δύο πρώτους δίσκους των Atlanter οφείλουν να σπεύσουν, γιατί εδώ θα βρουν μια διαφορετική και πιο laid back πτυχή τους. Το ίδιο ισχύει και για τους λάτρεις της made in Norway προοδευτικής σκηνής γενικότερα.

8 / 10

Κώστας Μπάρμπας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης