Scaphoid – Absent Passages

[Shunu Records, 2020]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας

Οι Scaphoid είναι μια one-man band από το Austin του Texas και στην ουσία αποτελεί το μουσικό όχημα του πολυοργανίστα Matt Hobart, ο οποίος γράφει φυσικά και όλη τη μουσική. Πριν τέσσερα χρόνια κυκλοφόρησε το πρώτο του αρκετά ενδιαφέρον EP, υπό τον τίτλο Dies Mercurii. Το Absent Passages αποτελεί την πρώτη full-length δουλειά των Scaphoid και σύμφωνα με την περιγραφή στη σελίδα τους στο bandcamp, ακούγεται ως μία μίξη αρκετών ειδών, όπως το prog rock, το post-metal, το post-rock, το space rock, η ψυχεδέλεια και το djent. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: μπόρεσε ο Hobart να τιθασεύσει όλες αυτές οι επιρροές και τους ήχους σε έναν δίσκο με συνοχή και καλές συνθέσεις;


 

Progressive post-rock από τα βάθη του ιντερνετικού underground

Οι περιπτώσεις των one-man bands στο σύγχρονο progressive rock γίνονται όλο και περισσότερες, ειδικά από τότε που διαδόθηκε η online διάθεση της μουσικής. Προφανώς, η τεχνολογία έχει φτάσει πλέον σε ένα επίπεδο που ακόμα και πιο απαιτητικά είδη, με πολύπλοκες ενορχηστρώσεις και παραγωγές μπορούν να ηχογραφηθούν πολύ ευκολότερα, ακόμα και από έναν μόνο άνθρωπο. Τα αποτελέσματα ποικίλουν, με πολλές προσπάθειες να χάνονται σε έναν κακώς εννοούμενο ερασιτεχνισμό και πολλές φορές σε έναν υπερβολικά παιδαριώδη progressive οπαδισμό. Στην περίπτωση του Matt Hobart και των Scaphoid, ευτυχώς δεν συμβαίνει τίποτα από τα παραπάνω. Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα στο τελικό αποτέλεσμα που να υποδηλώνει την ύπαρξη ενός μόνο μουσικού. Το Absent Passages ρέει αβίαστα στα 55 λεπτά που διαρκεί και εκτός αυτού έχει την ιδιότητα να προσκαλεί τον ακροατή σε περαιτέρω ακροάσεις.

Η αρμονία με την οποία έχει χτιστεί το μουσικό όραμα του Hobart κάνει δύσκολη και την ταμπελοποίηση του δίσκου. Δεν είναι ευδιάκριτο αν ακούει κανείς progressive rock με post-rock στοιχείο ή το ανάποδο. Γενικότερα το post-rock υπάρχει ως βοήθεια στην σύνθεση και ευτυχώς όχι ως μανιέρα, προσθέτοντας στην soundtrack-ική αφηγηματικότητα του δίσκου. Η progressive rock επιρροή προέρχεται κυρίως από την γραμμή που ενώνει τους Floyd με τους Porcupine Tree (με λίγο από Opeth), οπότε κάπως έτσι δικαιολογείται και η low-key ψυχεδελική αίσθηση σε αρκετά σημεία. Επίσης με πολύ έξυπνο τρόπο, djent ρυθμικά μοτίβα ράβονται πάνω στην εξελικτική διαδικασία των συνθέσεων, με την metal δοσολογία σε χαμηλά μεν, αλλά ευπρόσδεκτα δε, επίπεδα. Οι ίδιες οι συνθέσεις διαθέτουν την προαναφερθείσα εξαιρετική ροή, αλλά και τις ιδέες που θα τις κρατήσουν στον αφρό. Πολλά από τα θέματα έχουν ένα έντονο συνθετικό βάρος και παρόλο που σε κάποια σημεία εναλλάσσονται με κάποια πιο κοινότυπα, κρατούν τον ακροατή μέχρι το τέλος.

Ο Hobart εκτός από πολύ καλός συνθέτης είναι και ένας εξαιρετικός κιθαρίστας. Ο ήχος που βγάζει είναι ξεκάθαρος και το παίξιμό του μελωδικότατο και Gilmour-ικο, χωρίς ωστόσο να στερείται ενός σύγχρονου αγγίγματος.  Η κιθάρα αποτελεί σίγουρα τη φωνή και τον φορέα προσωπικότητας του δίσκου, αλλά εκτός αυτού όλα τα όργανα είναι παιγμένα στην εντέλεια. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στα ρυθμικά μοτίβα. Μπορεί μεγάλο μέρος των τυμπάνων να είναι προγραμματισμένο, αλλά παρόλα αυτά το drumming είναι ευφάνταστο από συνθετικής απόψεως. Τέλος, η μίξη και η παραγωγή του Jamie King είναι πολύ καλή για τα δεδομένα μιας τόσο underground κυκλοφορίας και το κυριότερο, βοηθά πολύ στην καθαρότητα του ήχου.

Το Absent Passages φέρνει εις πέρας όσα υπόσχεται ο δημιουργός του και παρόλο που σε κάποια σημεία κάνει σαφείς τις επιρροές του, καταφέρνει να στέκεται ως πολυσυλλεκτικό αλλά και ομοιογενές έργο. Στιγμές όπως το outro του Celestial Ego κάνουν σαφές ότι ο Matt Hobart είναι ένας πολύ καλός συνθέτης, εκτός από μεγάλος γνώστης των ειδών με τα οποία καταπιάνεται. Αν πολλαπλασιαστούν αυτές οι στιγμές στο μέλλον, οι Scaphoid θα έχουν τις πιθανότητες να αναβαθμιστούν από την κατηγορία του ελπιδοφόρου σε αυτή του καταξιωμένου.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Η μαγική σύνθεση που ανοίγει αυτό το instrumental άλμπουμ καταφέρνει εξαρχής να βάλει τον ακροατή σε μία ονειρική και νοσταλγική διάθεση, όπου ξεδιπλώνονται συνεχή μελωδικά solos της κιθάρας και τεχνικά σημεία σύγχρονου prog / post-rock / metal. Τα επόμενα δύο κομμάτια συνεχίζουν στο ίδιο ύφος και πάνω που o ακροατής θα ζητήσει μία διαφοροποίηση, οι Scaphoid θα ρίξουν έξυπνα τον ρυθμό για τις επόμενες τρεις συνθέσεις. Εδώ, θα διατηρηθεί η τεχνική του prog και τα solos της κιθάρας με μειωμένη ταχύτητα, αλλά υπερισχύει περισσότερο η post ατμόσφαιρα. Πρόκειται για πανέμορφες συνθέσεις που με τη συνεχή ακρόαση αποκαλύπτονται όλο και περισσότερο. Τα δύο τελευταία κομμάτια θα επαναφέρουν την αρχική διάθεση με ακόμα περισσότερη ένταση, με το 14λεπτο Infrastricken να γέρνει προς το prog metal.

Στο Absent Passages κυριαρχεί η δουλειά στις κιθάρες αλλά σε καίρια σημεία υπάρχουν οι απαραίτητοι τονισμοί από τα πλήκτρα και το βαρύ μπάσο. Το μόνο που φαίνεται να μειονεκτεί είναι ο ήχος των drums που ακούγεται ξερός και πλαστικός (δεν γνωρίζω αν ο ήχος είναι φυσικός). Ακόμα και έτσι όμως, το άλμπουμ είναι ένα πολύ καλό δείγμα ιδανικού συγκερασμού post-rock και prog.

7 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης