Maudits – Maudits

[Klonosphere, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Η κριτική σε δισκογραφικά ντεμπούτα έχει πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς υπάρχει πάντα το άγνωστο ως παράγοντας που δίνει ένα επιπλέον ενδιαφέρον. Η περίπτωση των Maudits είναι ακόμα πιο ιδιαίτερη, καθώς το τρίο από την Γαλλία διατηρεί ένα μυστήριο όσον αφορά την ταυτότητα των μελών όσο και σε αυτή καθαυτή τη μουσική τους.

Αποτελούμενοι από μέλη των Throane, Ovtrenoir και πρώην μέλη των The Last Embrace, οι Maudits είναι οι: Ο (κιθάρα), A (μπάσο) και C (ντραμς), ενώ στο album συμμετέχουν επίσης οι: Emmanuel R (πλήκτρα, samples, ενορχήστρωση εγχόρδων), Caroline B (βιολί) και Dehn Sora (ψίθυροι, theremin, θόρυβοι). Επηρεασμένοι από doom, post-rock, progressive και ambient, το πρώτο τους album είναι το soundtrack μιας καταραμένης χρονιάς. Η ίδια η μπάντα προτείνει το εξής: «Με κίνητρο μια καθαρτική ανάγκη απελευθέρωσης, δημιουργήστε νοητικές εικόνες για να βυθιστείτε σε μια ισορροπία φωτός και κενού». Ενδιαφέρον, σωστά;


 

Ένα απρόβλεπτο, συναρπαστικό ταξίδι

Στο δισκογραφικό ντεμπούτο του γαλλικού τρίο των Maudits μπορεί να βρει κανείς ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Ο συνολικός ήχος είναι κάπου μεταξύ post-rock, doom, ambient και metal, αλλά σίγουρα κατάφεραν να διαμορφώσουν τον δικό τους ήχο, χωρίς να ξεφύγουν από post-rock ή παρόμοιες μπάντες. Μία ορχηστρική μπάντα πρέπει να είναι εξαιρετικά ικανή για να προσελκύσει τον ακροατή για 44 λεπτά και οι Maudits εδώ το κάνουν υποδειγματικά.

Το να είσαι τρίο δεν είναι ένα μειονέκτημα και οι O (κιθάρα), A (μπάσο) και C (drums) εκμεταλλεύονται με εξαιρετικό τρόπο τις μουσικές τους δυνατότητες, όντας ένα πολύ ικανό συγκρότημα από τεχνικής απόψεως, που όμως δεν πηγαίνει ποτέ προς την βιρτουόζικη ή την shred κατεύθυνση. Αντίθετα, φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο να εξερευνήσουν μουσικές ατμόσφαιρες και το κάνουν σοφά. Το άλμπουμ αποτελείται από έξι τραγούδια, τα οποία ταιριάζουν μεταξύ τους και συμβάλλουν υπέροχα στην ολότητα του άλμπουμ, όντας εντυπωσιακά διαφορετικά με συχνές αλλαγές διάθεσης. Υπάρχουν αρκετά heavy σημεία τα οποία διαμορφώνουν μία αντίθεση με τα πιο ήπια μέρη. Οι απόκοσμες και ambient αναπτύξεις με μελωδικά σόλο και βαριά grooves είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του άλμπουμ. Οι ονειρικές υφές, οι ευφορικές κιθάρες και η απλή υπνωτική ομορφιά με κάποιο τρόπο σε κάνουν να ξεχάσεις ότι πρώτα απ ‘όλα πρόκειται για μια metal μπάντα.

Το αποκορύφωμα είναι το εναρκτήριο και πιο προοδευτικό κομμάτι του δίσκου, το Maudits. Ξεκινά πολύ οργισμένα, αλλά καταφέρνει να αναπτυχθεί ρυθμικά και δυναμικά και τελικά να προσφέρει μια απόλυτη κορύφωση. Η πλήρης απουσία φωνητικών κάνει αυτό το τραγούδι και ολόκληρο το άλμπουμ κάπως πιο μοναδικό και ξεχωριστό. Υποθέτω ότι ένας τραγουδιστής θα έκανε πιθανώς τη μουσική τους πολύ πιο προβλέψιμη και αναγνωρίσιμη. Η παραγωγή του δίσκου είναι πολύ καλή και μπορεί κανείς να ακούσει και να νιώσει το βάθος όλων των οργάνων. Το Luminal είναι ένα φανταστικό ambient κομμάτι και το δεύτερο αγαπημένο μου εδώ. Είναι δύσκολο να βρεις τις λέξεις για να περιγράψεις την υπέροχη χρήση των ακουστικών και έγχορδων οργάνων. Η μελωδία δημιουργεί τέτοια συναισθήματα που θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του άλμπουμ στο σύνολό του.

Συνολικά, ένα πολύ βαρύ και πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ που αξίζει να ακούγεται κατ’ επανάληψη. Τα τραγούδια σε αυτό το δίσκο σας μεταφέρουν σε ένα ταξίδι που αξίζει τον χρόνο σας. Είμαι εντελώς έκπληκτος για το γεγονός ότι μου αρέσει αυτό το άλμπουμ τόσο πολύ. Προτείνεται ιδιαίτερα σε όλους τους φίλους της ορχηστρικής μουσικής.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Διαβάζοντας την περιγραφή της μουσικής των Maudits στο επίσημο site της μπάντας ομολογώ ότι είχα αρκετές επιφυλάξεις για αυτό που θα άκουγα. Η πειραματική προσέγγιση με post-rock, doom και ambient πρίσμα παραπέμπει συνήθως σε μεγαλεπίβολα, επικά sludge αδιέξοδα, αλλά ευτυχώς το ντεμπούτο του γαλλικού σχήματος δεν έχει καμία σχέση με αυτή τη γενίκευση. Ο ήχος των Maudits έχει ποικιλία καθώς βασίζεται πρωτίστως στη μελωδία, χωρίς να προτάσσει μία απλωμένη ατμόσφαιρα ως άλλοθι. Οι δομές των κομματιών είναι καλοδουλεμένες, το τεχνικό επίπεδο είναι υψηλό και η ενορχήστρωση απόλυτα εύστοχη και τα κομμάτια είναι γεμάτα ευχάριστες εκπλήξεις. Το σημαντικότερο, ίσως, είναι τόσο στα ήπια όσο και στα heavy σημεία η μπάντα δεν ενδίδει σε πεσιμιστικά, αργόσυρτα (και μοιραία βαρετά) θέματα, αλλά ακολουθεί το δύσκολο και άκρως ενδιαφέρον μονοπάτι του συνθετικού βάθος με στόχο τα συναισθήματα του ακροατή και τη δημιουργία εικονοπλαστικής μουσικής, επιτυχώς. Ο δίσκος είναι ένα υπέροχο, μοναδικό ταξίδι που θες να ακούσεις και να ζήσεις ξανά και ξανά, έχοντας τη βάσιμη υποψία ότι το γαλλικό τρίο μας επιφυλάσσει ακόμα σπουδαιότερα πράγματα στο μέλλον.

7.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς