Pixie Ninja – Colours out of Space

[Apollon Records, 2020]

Εισαγωγή: Kώστας Μπάρμπας

Οι Pixie Ninja είναι το δημιούργημα των Jostein Haugen και Marius Leirånes (κιθάρα / μπάσο / πλήκτρα και οι δύο), οι οποίοι κυκλοφόρησαν το πολύ ενδιαφέρον Ultrasound το 2017 μαζί με τους Mattias Olsson (ντραμς), Johan Hals Jørgensen (πλήκτρα) και Ketil Vestrum Einarsen (φλάουτο), ένα δίσκο που παρά τις ρετρό αρχές του, ακουγόταν πολύ φρέσκος (οι κριτικές μας εδώ). Συνεχίζοντας στα σκοτεινά μονοπάτια που χάραξαν με το Ultrasound, στο Colours out of Space οι Pixie Ninja παρουσιάζουν ένα instrumental concept album βασισμένο σε ιστορίες του Howard Phillips Lovecraft. Εκτός των Haugen, Leirånes και Olsson, το line-up συμπληρώνει ο Fredrik Klingwal (πλήκτρα – μέλος των Anima Morte), με μια πλειάδα επιπρόσθετων μουσικών να συμμετέχουν στις ηχογραφήσεις: Tiger Olsson (φωνητικά), Akaba (φωνητικά), Hampus Nordgren-Hemlin (φωνητικά, όργανο, κιθάρα), Leo Svensson-Zander (τσέλο), Fredrik Carlzon (γαλλικό κόρνο – ήταν guest στο Glue Works των Gösta Berlings Saga, όπως και ο Mattias Olsson).


 

Όταν το σκοτεινό prog της Σκανδιναβίας συναντά τον H.P. Lovecraft

Η πρώτη αίσθηση που δίνει η ακρόαση του Colours out of Space σε όποιον τους είχε γνωρίσει από το Ultrasound είναι πως οι Pixie Ninja έχουν ανέβει επίπεδο σε πολλούς τομείς, παρόλο που οι βασικές αρχές και τα χαρακτηριστικά της μουσικής τους παραμένουν τα ίδια. Οι σπουδαίες ιδέες τους, αυτή τη φορά παρουσιάζονται σε ένα πολύ δομημένο και δουλεμένο πλαίσιο, δημιουργώντας μία ξεκάθαρη μουσική πρόταση. Η αίσθηση ενός πειραματικού project που έβγαζε το ντεμπούτο του εδώ έχει αντικατασταθεί με την αίσθηση της πλήρους μπάντας με ξεκάθαρο μουσικό όραμα. Ο πειραματισμός και η μίξη των ειδών παραμένουν στην εμπροσθοφυλακή του εγχειρήματος, διοχετευμένα με μεγαλύτερη σιγουριά και άψογα συγκολλημένα με σκοπό τη βέλτιστη ροή των ιδεών.

Το ότι οι Pixie Ninja έκαναν πιο ξεκάθαρο το μουσικό τους όραμα δεν σημαίνει ότι προσπάθησαν να κάνουν και τη μουσική τους πιο εύκολα προσβάσιμη. Στις πέντε συνθέσεις του δίσκου παρελαύνει ένα μεγάλο μέρος της πειραματικής πλευράς του progressive rock από τα 70s και μετά, αναμειγμένο με μεταγενέστερες πειραματικές εκφάνσεις της rock και της ηλεκτρονικής μουσικής. Το ambient και progressive electronic υφίσταται ως η βάση του ηχητικού οικοδομήματος, αλλά οι προεκτάσεις οι οποίες προστίθενται πάνω σε αυτό ξεφεύγουν σε πολλαπλές κατευθύνσεις. Τοποθετημένες καίρια στις συνθέσεις συναντούμε post-rock αναπτύξεις, krautrock πειραματισμό, industrial αισθητική και μια περίεργη συμφωνικότητα, που όλως παραδόξως κουμπώνει τέλεια και απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα.

Το concept πέντε κομματιών βασισμένα σε μικρές ιστορίες του H.P. Lovecraft πετυχαίνει το στόχο του παρά την έλλειψη στίχων. Η σκοτεινή Σκανδιναβική αισθητική και η φοβερή αφηγηματικότητα με την οποία ρέουν οι συνθέσεις πείθουν τον ακροατή ότι βρίσκεται μέσα στα σκοτεινά κείμενα που έγραψε ο πατριάρχης της λογοτεχνίας τρόμου. Από την έναρξη με το ομώνυμο επικό κομμάτι ως το «χαλαρό» κλείσιμο με το Strange Days, οι Pixie Ninja δημιουργούν ένα δικό τους κόσμο και αβίαστα βάζουν τον ακροατή μέσα του. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο ατού ενός δίσκου που στερείται μέτριων στιγμών και παραμένει προσανατολισμένος σε όλη του τη διάρκεια.

Στην επιτυχία όσων αποπειρούνται οι Pixie Ninja στο Colours out of Space βοηθά πολύ και η ηχητική παραγωγή που είναι κάτι παραπάνω από άψογη. Ειδικότερα, πρέπει να υπογραμμιστεί η εκπληκτική μίξη των οργάνων και η επιτυχία δημιουργίας ενός ήχου που ναι μεν προέρχεται μεν από τα 70s, αλλά ταυτόχρονα ακούγεται πολύ σύγχρονος. Σε αυτή την επιτυχία φυσικά τον μεγαλύτερο ρόλο παίζουν οι ίδιοι οι μουσικοί, οι οποίοι με τα παιξίματά τους και τις ενορχηστρωτικές τους επιλογές απογειώνουν τις συνθετικές ιδέες τους σε κάτι ανώτερο από το σύνολο τους.

Το Colours out of Space είναι το πέρασμα μιας ομάδας μουσικών από την κατηγορία του ενδιαφέροντος project σε αυτή της μπάντας που θα περιμένουμε με ανυπομονησία τις επόμενες δουλειές της. Οι progressive rock μουσικοί της Σκανδιναβίας αποδεικνύουν για μία ακόμα φορά ότι εδώ και πολλά χρόνια κουβαλούν ως μπροστάρηδες το είδος στη νέα του εποχή.

8.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Όσο όμορφο ήταν το ντεμπούτο των Pixie Ninja, άλλες τόσες προσδοκίες και ανυπομονησία είχε δημιουργήσει για το δεύτερο album του Νορβηγο-σουηδικού σχήματος. Βλέπετε, το έντονο πειραματικό στοιχείο και ο αρκετά soundscape χαρακτήρας της μουσικής τους είχε εξασφαλίσει ένα απροσδιόριστο ενδιαφέρον. Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά στο Colours out of Space. Το δεύτερο album των Pixie Ninja είναι σαφώς πιο σκοτεινό, σκληρό, αλλά και ομοιογενές από το Ultrasound (2017), με σταθερά έντονα τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα samplings, αλλά και με αρκετά έντονο industrial ύφος που συνδυάζεται εκπληκτικά με τα vintage όργανα και το retro ωστόσο μοντέρνο progressive rock της μπάντας.

Τα πέντε κομμάτια του δίσκου είναι έντονα επηρεασμένα από μικρές ιστορίες του H.P. Lovecraft κι αυτό παίζει καταλυτικό ρόλο στο ύφος και στη μερική στροφή του ήχου των Pixie Ninja. Ειδικά όταν ακούει κανείς το album με ακουστικά, η στοιχειωτική ατμόσφαιρα είναι καθηλωτική και το στοιχείο του τρόμου επιδρά μέσα από τα πολυεπίπεδα ηχητικά στρώματα που αποδίδονται μαεστρικά στην παραγωγή του Mattias Olsson.

Αν και το συνθετικό βάθος μοιραία θυσιάζεται σε ένα βαθμό στο βωμό του πειραματισμού, το Colours out of Space είναι ένα αδιαμφισβήτητα από τα πιο ενδιαφέροντα instrumental prog albums των τελευταίων ετών.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς