Molassess – Through the Hollow

[Season of Mist, 2020]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης

Το κομμάτι Molasses από το Earth Air Spirit Water Fire των Selim Lemouchi & His Enemies αποτελεί τη θρυαλλίδα των Ολλανδών Molassess. Εύλογα δημιουργούνται συνειρμοί με τους The Devil’s Blood, μιας και τα 4/6 των Molassess απάρτιζαν τους βραχύβιους, αλλά εξαιρετικά σημαντικούς για το underground rock ρεύμα, occult / vintage rockers. Η αδελφή του Selim, Farida Lemouchi, συνεπικουρείται από τους Ron van Herpen (κιθάρες – The Devil’s Blood, Škan, Rrrags), Oeds Beydals (κιθάρες – The Devil’s Blood, Death Alley), Job Van De Zande (μπάσο – The Devil’s Blood), Matthijs Stronks (πλήκτρα) και Bob Hogenelst (τύμπανα – Birth Of Joy). Οι Molassess δε σχηματίστηκαν για να αποτίσουν δακρύβρεχτο φόρο τιμής στον εκλιπόντα Selim Lemouchi, αν και αρκετές στιγμές στο album εμφορούνται από αναπόληση. Η ιδέα για τη δημιουργία του σχήματος προήλθε από μία ζωντανή εμφάνιση στο περσινό Roadburn Festival στην Ολλανδία.


 

Η απώλεια ως αντίβαρο στην έμπνευση και στη δημιουργία

Το μωβ χρώμα προσιδιάζει με την αισθητική του Through the Hollow: εσωτερισμός, μυστήριο, πνευματικότητα, αλλά και μία αμφίρροπη πλευρά του πένθους, που ταλαντεύεται στο βάθος πότε με τη λύτρωση πότε με την κατάθλιψη. Αυτό ήταν και εκ προοιμίου το ζητούμενο του αισθητικού τους προσήμου.

Τίτλοι όπως το Get Out from Under (παραπέμπει για ευνόητους λόγους στο Your Way Down των Selim Lemouchi & His Enemies) Death Is και The Devil Lives συσχετίζονται ευθέως με την προσωπικότητα του Selim, με τις μεταφυσικές του εμμονές και σε ένα  βαθμό με τους The Devil’s Blood. Αντιλαμβανόμαστε βαθύτατα την ανάγκη μιας λυτρωτικής καλλιτεχνικής έκφρασης των προσφιλών του προσώπων να συνδιαλεχθούν με την εξαϋλωμένη μορφή του. Αυτή η διαδραστικότητα, αν και δεν χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία, γονιμοποιεί εξαιρετικά ενδιαφέρουσες ιδέες.

Το καθόλα ουσιωδώς παρατεταμένο Through the Hollow αποτελεί κατά το ήμισυ ένα άρρυθμο και ανορθόδοξο psychedelic prog αριστούργημα. Εκκινεί σε ελάσσονα κλίμακα για να επιταχυνθεί αργότερα υποβοηθούμενο από την γεμάτη πάθος ερμηνεία της Farida. Το κομμάτι χαίρει μίας επιλογικής ψυχεδελικής μελωδικότητας χάρμα ώτων. Το Get Out from Under κινείται σε heavy ρυθμούς με αρκετή αύρα από The Devil’s Blood. Το αυτό ισχύει και για το The Maze of Stagnant Time, με την ερμηνεύτρια να παραπέμπει στο παρελθόν της ως συνοδοιπόρος του Selim. Η δεύτερη μακροσκελής σύνθεση ονόματι Formless Hands είναι και η πιο τζαμαριστή. Κινείται μεταξύ vintage και ψυχεδελικού rock και όντως είναι ένα ακόμη τραγούδι που επιβεβαιώνει την ποιότητά τους. Το Corpse of Mind εντείνει ακόμη περισσότερο το σκοτεινό ψυχεδελίζον ύφος του δίσκου, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κομμάτι. Επί της ουσίας, αποδύεται σε ένα παραισθησιακό τελετουργικό tempo με τη Farida να μεριμνά επαρκώς ώστε ο ακροατής να μετέχει αυτού.

Το I Am No Longer ξεχωρίζει για τα πανέμορφα solos (τα οποία γενικά είναι λίγα, σφύζουν όμως από συναίσθημα) και την εξαιρετική του κλιμάκωση, ενώ το πεντάλεπτο Death is, εκτός ότι αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου (μαζί με τα Through the Hollow και The Devil Lives), είναι το πιο σφιχτοδεμένο κομμάτι με έναν σαλεμένο ρυθμό καθαρά τέλη 60’s – αρχές 70’s αισθητικής, όπου όλοι αποδίδουν τα μέγιστα της απόδοσης τους. Εδώ το rhythm section και τα πλήκτρα αφιερώνονται σε έναν αψεγάδιαστο έρρυθμο prog με jazz χαρακτήρα. Τα ερεθίσματα από τις σπουδές του Matthijs Stronks στις τεχνικές του jazz piano προσδίδουν μία ανεπαίσθητη επιρροή από το εν λόγω είδος. Το Tunnel επιτείνει περαιτέρω την αβυσσώδη ατμόσφαιρα, ωσάν να ενορχηστρώθηκε για να σε παρασύρει σε ένα ερεβώδες περίκλειστο περιβάλλον, αλλά ουσιαστικά δεν προσφέρει κάτι.

Το εθιστικό όσο τίποτα The Devil Lives αντηχεί τους The Devil’s Blood, τρίβεται με τον λυρικό αποκρυφιστικό πνευματισμό που εξέπεμπαν οι συνθέσεις του Selim. Το πάθος της Farida και εδώ ξεχειλίζει. How does it feel / Now that your body is gone απευθύνει ένα ρητορικό ερώτημα ενατονιζόμενη τον αδελφό της. Η σαμανική ερμηνεύτρια απαλλαγμένη από τη sexy σαγήνη που εξέπεμπε η φωνή της, καθώς και από το προσωνύμιό της (Mouth of Satan), αρθρώνει τα μοιρολόγια της πεντακάθαρα και με επιπλέον γρέζι, με τρόπο ώστε να υπερτονίζεται περαιτέρω το αχανές μυστήριο.

Οι Molassess δεν είναι μία άλλη εκδοχή των The Devil’s Blood. Δεν αποτελούν καν τα απόνερα της μουσικής των σχημάτων που συμμετείχαν ή συνεχίζουν να συμμετέχουν τα μέλη τους. Το Through the Hollow δε βασίζεται σε παραδοσιακά μοτίβα, ήτοι κουπλέ – ρεφρέν, αλλά επιτέμνει την αντισυμβατικότητα με το εθιστικό έρεβος και την πολυδιάστατη εκφραστικότητα με τη διονυσιακή μελωδικότητα. Οι πρώτες ακροάσεις πιθανόν να αποθαρρύνουν, γι’ αυτό χρήζει χρόνου και αφομοίωσης της κάθε του λεπτομέρειας, καθότι οι συνθέσεις είναι πολύ δουλεμένες. Οι Molassess δεν ανακαλύπτουν την πυρίτιδα, ούτε όμως παλινωδούν μέσα στο σκοτάδι μέσω του οποίου εμπνέονται. Αντ’ αυτού, παραδίδουν έναν εκπληκτικό δίσκο που συνοψίζει την αγάπη του μουσικού για την τέχνη.

8.5 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2nd opinion

 

Μετά τη διάλυση των Ολλανδών occult rockers The Devil’s Blood το 2013 και τον τραγικό θάνατο του ηγέτη τους Selim Lemouchi έναν χρόνο μετά, κανείς δεν περίμενε ότι θα είχαμε τη φυσική τους συνέχεια μετά από τόσο καιρό. Γιατί αυτό ακριβώς αυτό είναι οι Molassess, οι οποίοι αποτελούμενοι από 4 μέλη των Devil’s Blood (μεταξύ αυτών και η φωνή τους Farida Lemouchi) κυκλοφόρησαν φέτος το ντεμπούτο τους Through the Hollow. Παραμένοντας θεματολογικά και στιχουργικά αρκούντως evil και σατανικοί, μουσικά αποστασιοποιούνται μερικώς από το πιο άμεσο στυλ του παρελθόντος εστιάζοντας περισσότερο στις πολύπλοκες δομές φλερτάροντας ανοιχτά με τον progressive rock ήχο. Φυσικά η βάση τους παραμένει το occult heavy rock με επιρροές από Coven, Black Widow και Black Sabbath ενώ τους ταιριάζει πολύ και η στροφή που κάνουν σε πιο σκοτεινές ατμόσφαιρες φέρνοντας στο νου ακόμη και τους μεγάλους Goblin σε κομμάτια όπως τα Corpse of Mind και Tunnel. Τα Get Out From Under και Formless Hands αποτελούν τις πιο αντιπροσωπευτικές συνθέσεις του τελικού ύφους που επιδιώκουν να πετύχουν: evil μελωδίες, catchy φωνητικά και πολύ καλό song writing επίπεδο. Το επικό εντεκάλεπτο ομώνυμο με την υποβλητική και – το σημαντικότερο – πειστική του  ατμόσφαιρα θα μπορούσε να αποτελέσει οδηγό για τον μελλοντικό ήχο των Molassess ώστε να πειραματιστούν και να τολμήσουν ακόμη περισσότερο.

7.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης