George Constantine Kratsas – The First Alchemist

[Self-released, 2020]

Ειαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Ο Γιώργος Κωνσταντίνος Κράτσας ανήκει στη νέα γενιά των djent / prog metal shredder κιθαριστών, έχοντας το δικό του ύφος που συνδυάζει πολύ βαριά riffs, ιδιαίτερες μελωδίες και γρήγορα solos, σε προκλητικά δύσκολους εναλλασσόμενους ρυθμούς. Η προσωπική του καριέρα ξεκίνησε το 2014 με το Abducted Cosmos και πέρυσι κυκλοφόρησε το Overture Omega.

Το φετινό The First Alchemist είναι αναμφισβήτητα το πιο φιλόδοξο βήμα στην καριέρα του 8χορδου κιθαρίστα μέχρι σήμερα, το οποίο κυκλοφόρησε και σε ορχηστρική έκδοση υπό τον τίτλο Alchemical Symphony.


 

Όταν οι αλχημείες γεννούν ψήγματα χρυσού

Το να γράφεις κριτική για ορχηστρικούς δίσκους είναι σαφώς πιο δύσκολο αλλά και πιο συναρπαστικό καθώς απουσιάζουν οι στίχοι, οπότε η μουσική είναι το αποκλειστικό όχημα για την έξαψη της φαντασίας. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο Γιώργος Κωνσταντίνος Κράτσας μπορεί να μας συνεπάρει με τη μουσική του.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας περιγράψω την ιστορία που εγώ φαντάζομαι ακούγοντας τη μουσική του κυρίου Κράτσα. Ο αλχημιστής της ιστορίας μας περιφέρεται σε κάποιο αμμώδες τοπίο οδηγούμενος με τη δύναμη της θέλησης για την αποκάλυψη των μυστικών των σοφών τα οποία είναι φυλαγμένα στο μυστικό αρχείο. Οι ανατολίτικοι ήχοι της λαϊκής μας παράδοσης συνοδευόμενοι από το ούτι φυσούν ως άνεμοι αναζήτησης και η αινιγματική περιέργεια του αλχημιστή μεταφράζεται σε περιστασιακή δίκαση από τον drummer Νικήτα Μάντολα, αλλά και ατμοσφαιρικές ενορχηστρώσεις. Ο αλχημιστής, όμως, συνεπαρμένος από την αναζήτηση της αλήθειας και του δέους της δυνητικής ανακάλυψης των αρχαίων μυστικών, προσπαθεί να πετύχει το σκοπό του με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και με τα σκοτεινά υλικά του. Η 8χορδη κιθάρα με τον οργίλα παραμορφωμένο ήχο της και τις djent παρακαταθήκες που δεσπόζουν στη σημερινή μεταλλική σκηνή, διηγείται την ανάδευση των υλικών και τη φλόγα στα μάτια του αλχημιστή. Παρόλα αυτά, η αναζήτησή του δε γνωρίζει εμπόδια και τολμάει να αψηφήσει το Ανώτατο Συμβούλιο αφυπνίζοντας τον αμείλικτο γίγαντα του χρόνου, ο οποίος είναι ορκισμένος και καταδικασμένος να φυλάει τα μυστικά. Οι ήχοι των πλήκτρων αντηχούν σαν τους δείκτες του ρολογιού και η αγωνία εκφράζεται με τη γυναικεία φωνή της Mora (Dimlight), στο μοναδικό φωνητικό σημείο του δίσκου, προτού οδηγηθούμε σε ένα κατακλυσμιαίο γεγονός.  Πώς αλλιώς θα μπορούσε να αποτυπωθεί ένας κατακλυσμός, αν όχι από έναν καταιγισμό σόλο και απαράμιλλη τεχνική υποκινούμενη από υψηλές ταχύτητες αλλά και συχνή εναλλαγή διάθεσης; Ένα συνθετικό πανδαιμόνιο που αποτελεί ίσως την κορυφή της εξιστόρησης. Επειδή όμως μόνο μια κιβωτός θα μπορούσε να σώσει τον πρωταγωνιστή από τον κατακλυσμό, εκείνος επιβιβάζεται εν μέσω ομοβροντίας riffs και τυμπανοκρουσιών, συνεχίζοντας την περιπέτεια του και χαρίζοντας μας ένα εντυπωσιακό δίδυμο άρρηκτα συνδεδεμένων συνθέσεων (Cataclysm και The Ark of the Covenant), ένα κιθαριστικό ντελίριο που θα μνημονεύεται. Βέβαια, μην ξεχνώντας την παραδοσιακή αύρα του δίσκου αυτού, πολλές ανατολίτικες μελωδίες τυλίγονται μεταξύ τους ως άλλες κλωστές, ο μίτος που θα οδηγήσει τον αλχημιστή εκτός των κατακλυσμιαίων γεγονότων, στα πολυπόθητα κρυφά αρχεία. Η ανάγνωσή τους ξετυλίγει τη γνώση, ένα μεγαλεπήβολο γεγονός αποτυπωμένο σε παιχνιδιάριακους ρυθμούς μα συνάμα επικούς, υποβοηθούμενος από την ορχήστρα και κάπου εκεί τελειώνει το σύντομο οδοιπορικό. Προσωπικά θα ήθελα να ακούσω παραπάνω και να μάθω τις συνέπειες της αποκάλυψης των χαμένων αρχείων. Με διάρκεια λιγότερη όμως από μισή ώρα, η στυλιστική υπογραφή του κ. Κράτσα μας αφήνει να σκεφτούμε τι άλλο τέλος θα μπορούσε να έχει ένα πόνημα που συνθετικά και εκτελεστικά είναι άψογο, αλλά δεν κορυφώνεται όπως προσδοκούμε.

Αν η δικιά μου ιστορία δεν σας άρεσε, πιθανώς η φαντασία μου να τελματώνει, όμως επειδή η μουσική φαντασία του κ. Κράτσα είναι αστείρευτη, μην αγνοήσετε έναν φρέσκο και ζωογόνο δίσκο της προοδευτικής μουσικής σκηνής, ένα προϊόν ενός αλχημιστή της κιθάρας.

8 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Ο Γιώργος Κωνσταντίνος Κράτσας ήταν ένα απολύτως άγνωστο όνομα για μένα στο σύμπαν του κιθαριστικού metal πριν ακούσω το The First Alchemist. Ομολογώ πως έχω προκαταλήψεις σχετικά με τα ορχηστρικά κιθαριστικά albums νέων καλλιτεχνών, γιατί γενικά δυσκολεύομαι να συνδεθώ με τη μουσική τους. Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου εντυπωσιάστηκα από τις τεχνικές του ικανότητες, το shredding στυλ του και το συνθετικό ταλέντο του Γιώργου στο γράψιμο heavy και proggy κομματιών με συμφωνικό / ορχηστρικό υπόβαθρο, αλλά η μουσική εδώ είναι πιο progressive και πιο avant-garde από οτιδήποτε άλλο έχω ακούσει πρόσφατα. Η ικανότητά του να δημιουργεί ενδιαφέροντα κομμάτια με ένα ασυνήθιστο μείγμα djent riffing και ορχηστρικού ήχου με κατέπληξε. Η πλειάδα επιρροών στα riffs (δεν υπάρχει ίχνος αντιγραφής), οι πολυεπίπεδες δομές και οι διαδοχικές εναλλαγές ρυθμών με τέλεια ροή και σαφήνεια τον κάνουν κάπως μοναδικό μεταξύ των νέων παικτών. Για πολλούς λόγους, αυτό είναι το πιο φουτουριστικό album που έχω ακούσει φέτος μέχρι στιγμής. Ελπίζω ο Γιώργος να λάβει την υποστήριξη που του αξίζει.

8 / 10

Goran Petrić