Lunatic Soul – Fractured

[Kscope, 2017]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
03 / 11 / 2017

Οι Lunatic Soul δεν είναι ένα δευτερεύον προσωπικό project, ούτε ένα πεδίο πειραματισμού με απόλυτη ελευθερία και χωρίς ευθύνες. Ο Mariusz Duda από το ομώνυμο ντεμπούτο το 2008 κατέστησε σαφές ότι οι Lunatic Soul δεν είναι παραπαίδι των Riverside, ούτε μπορεί κανείς να τους παραβλέψει ελαφρά τη καρδία. Τα τέσσερα albums των Lunatic Soul είναι το ένα καλύτερο από το άλλο και στο πρόσφατο Walking On A Flashlight Beam που μας είχε εντυπωσιάσει η διαφοροποίηση στον ήχο ήταν εμφανής.

Το Fractured είναι το πρώτο album του Duda μετά τον χαμό του πατέρα του και του κιθαρίστα του στους Riverside, Piotr Grudziński. Και αυτές οι απώλειες έχουν ποτίσει κάθε νότα του.


 

Με συναισθηματικό βάρος

Όταν μέσα σε έναν χρόνο αναγκάζεσαι να αποχωριστείς τον πατέρα σου και έναν από τους καλύτερους σου φίλους, τότε κανένας δεν θα σε κατηγορήσει αν δεν μπορείς  συναισθηματικά να αντεπεξέλθεις στην πραγματικότητα. Μπορούμε να κάνουμε πολλές φιλοσοφικές συζητήσεις για το πώς ανταπεξέρχεται κανείς στην απώλεια. Ο Mariusz Duda διοχέτευσε όλη την ενέργεια του για να γράψει τον καινούριο δίσκο των Lunatic Soul με τίτλο Fractured.  Ένα μουσικό ταξίδι στο οποίο ο  ίδιος ψάχνει να βρει ένα τρόπο “to turn sorrow into strength”. Σε δηλώσεις του για τον δίσκο ο Duda περιγράφει ότι η έμπνευση για τον δίσκο ήταν φυσικά όλα τα γεγονότα που τον επηρέασαν το 2017 αλλά ήθελε να γράψει ένα δίσκο για το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να επανέλθει στην καθημερινότητα. 

Ενώ στο Walking on a Flashlight Beam φαινόταν ο Duda να δίνει λιγότερο χώρο στον πειραματισμό, στο Fractured περισσότερα στοιχεία πειραματισμού κάνουν την εμφάνισή τους και αυτό φαίνεται από το Blood on the Tightrope που ξεκινάει αρκετά ηλεκτρονικά και σε βάζει αμέσως στην αισθητική του δίσκου. Με τον Duda να ψέλνει καθόλη την διάρκεια του κομματιού και ωραίο rhythm section το κάνει ίσως ένα από τα καλύτερα opener της δισκογραφίας των Lunatic Soul. 

Στο Anymore είναι αρκετά πιο straightforward και θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται στον προηγούμενο δίσκο με την έννοια ότι ακούγεται περισσότερο σαν single παρά σαν μέρος του δίσκου. H συνέχεια με τα Crumbling Teeth and the Owl Eyes και Red Light Escape δίνουν πολύ καλύτερα την αίσθηση του εύθραυστου με πολύ ωραίες στοιχειωτικές μελωδίες και ενορχήστρωση που κρατάει το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Το peak στο δίσκο φτάνει με το A Thousand Shards of Heaven που περιέχει όλα τα στοιχεία που αγαπήσαμε σε Lunatic Soul και Riverside. Ξεκινάει σαν μια ωραία μπαλάντα με τα φωνητικά του Duda να οδηγούν, και σιγά σιγά προστίθενται και άλλα όργανα όπως ηλεκτρική κιθάρα και σαξόφωνο, που περιπλέκονται όμορφα με την μπασογραμμή. Ένα πολύ ωραίο peak στον δίσκο λίγο πριν το πιο κρύο Battlefield και το λυτρωτικό Moving On

Ο πειραματισμός σε αυτό τον δίσκο έρχεται κυρίως στο concept του και εν δεύτερο λόγο στη μουσική. Το Fractured είναι αρκετά προσωπικό άλμπουμ για τον Duda, ο οποίος καταφέρνει και διοχετεύσει όλη του την διάθεση και την ενέργεια προσπαθώντας να περάσει μια αίσθηση κάθαρσης. Ενός ανθρώπου που πέρασε διάφορα προβλήματα, αλλά κατάφερε να ωριμάσει μέσα από αυτά και να έχει την κάθαρση που του χρειάζεται για να πορευτεί στο μέλλον.

8.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι ο δίσκος είναι στην ουσία ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων -από τη μία θλίψη, μελαγχολία, οργή και αισιοδοξία – διάχυτα και αισθητά σε όλες τις εναλλαγές των κομματιών. Από το πρώτο κιόλας τραγούδι Blood on a Tightrope είναι εμφανές ότι ο δίσκος είναι διαφορετικός από τον ήχο των Riverside, περισσότερο ηλεκτρονικός, πιο έντονος και με πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι ο Mariusz πειραματίζεται. Στο Anymore κατάλαβα ότι πλέον το Fractured έχει προστεθεί στη λίστα των αγαπημένων μου δίσκων. Tα Crumbling Teeth and Owl Eyes και A Thousand Shards of Heaven είναι πιο κοντά στο ύφος των Riverside: μελωδικά, αρμονικά και περισσότερο progressive σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου. Το ύφος αλλάζει σε ηλεκτρονικό-ψυχεδελικό στο Red Light Escape και ο δίσκος αλλάζει τελείως χαρακτήρα.

Κάθε καλλιτέχνης προσθέτει ένα κομμάτι της ψυχής του στις δημιουργίες του, λένε. Στο Fractured θεωρώ ότι o Mariusz ξεδιπλώνει τα συναισθήματα του, προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό και την κάθαρση του δημιουργώντας ένα απόλυτα προσωπικό και σίγουρα αξιόλογο δίσκο.

8 / 10

Ελένη Παναγιώτου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης