Lunatic Soul – Through Shaded Woods

[Kscope, 2020]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας

Ο πάντα δημιουργικός κ. Mariusz Duda επέστρεψε με την δεύτερη κυκλοφορία του για φέτος. Νωρίτερα στη χρονιά κυκλοφόρησε το Lockdown Spaces, ένα κυρίως ηλεκτρονικό άλμπουμ εμπνευσμένο από… τα παγκόσμια lockdowns. Στα τέλη του 2020, κυκλοφορεί τώρα το 7ο άλμπουμ των Lunatic με τίτλο Through Shaded Woods με τον Mariusz να έχει όλα τα credits για τα φωνητικά και τα όργανα για πρώτη φορά σε ένα δίσκο των Lunatic Soul. Εμπνευσμένος από τα τοπία της πατρίδας του, στην Πολωνία, ο Duda καταφέρνει να δημιουργήσει μια γήινη αίσθηση στο άλμπουμ με έμπνευση από τη σλαβική και σκανδιναβική folk. Σε ποιο βαθμό καταφέρνει να δημιουργήσει ένα καλό δίσκο; Αυτό μένει να το δούμε…


 

Ουσιώδες ταξίδι, ειδικά όταν είναι deluxe…

Το δημιουργικό όραμα είναι συνήθως κάτι που ανυψώνει το επίπεδο του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Όταν πρόκειται για τη μουσική, αν ο καλλιτέχνης έχει ένα όραμα για την ιστορία που θέλει να πει και τον τρόπο που θέλει να παρουσιάσει την ιστορία που θέλει να πει, κάνει τουλάχιστον ενδιαφέρουσα την ακρόαση. Όταν πρόκειται για τους Lunatic Soul και τον Mariusz Duda το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο ενδιαφέρον, αλλά και υποβλητικό. Η ιστορία της ζωής και του θανάτου που θέλει να πει στη διάρκεια των 8 άλμπουμ προσκαλεί για μια πιο ενεργητική ακρόαση της μουσικής παρά μιας φάσης «κάτι να παίζει για background». Ακόμα κι αν τα άλμπουμ αποτελούνται από κυρίως ατμοσφαιρικά και μερικές φορές τελετουργικά κομμάτια.

Το Through Shaded Woods είναι το 7ο άλμπουμ των Lunatic soul στην ιστορία των 8 άλμπουμ που σχεδίασε να διηγηθεί ο Duda. Το Navvie παρουσιάζει τέλεια τις δυνατές πλευρές του δίσκου, όπως η ισχυρή αλληλεπίδραση ρυθμών και στυλ της μουσικής. Σταθεροί ρυθμοί, φωνητικά σαν ψαλμωδίες και folk κιθάρες για να δημιουργήσουν ένα όμορφο τραγούδι. Καθώς εξελίσσεται το άλμπουμ, εισάγονται πιο σύγχρονα στοιχεία μουσικής. Παραμορφώσεις στα όργανα, παραμορφώσεις στα φωνητικά και ηλεκτρονικοί ρυθμοί. Αυτό που έκανε τα άλμπουμ Lunatic Soul ξεχωριστά είναι ο χώρος που δίνει ο Duda για να εξελιχθούν τα μοτίβα και το αίσθημα της εξερεύνησης στα κομμάτια. Αυτό είναι ελαφρώς πιο αξιοσημείωτο στο The Passage, το οποίο μπορεί να γίνει λίγο επαναλαμβανόμενο με πολλές ακροάσεις, αλλά καθώς ξεκινά με μια παρόμοια folk αίσθηση όπως με το Navvie, εξερευνά νέους ήχους με την προσθήκη παραμορφώσεων στο μπάσο κάτι που κάνει το κομμάτι αρκετά heavy στο τέλος.

Το ομότιτλο τραγούδι με έκανε να ελέγξω εκ νέου την ποιότητα της σύνδεσης των ακουστικών μου, καθώς υπάρχουν κάποιες παραμορφώσεις στα φωνητικά του Duda που τον κάνουν να ακούγεται σαν να είναι κάτω από το νερό. Μια ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία όμως σας τραβάει λίγο από τη γήινη ατμόσφαιρα του άλμπουμ μέχρι στιγμής. Το Oblivion επαναφέρει τα πιο γήινα και folk στοιχεία. Μια παγανιστική γιορτή με τον κόσμο να βρίσκεται γύρω από μια μεγάλη φωτιά.

Το Summoning Dance έχει περισσότερο αίσθηση singer – songwriter κομματιού που ξεκινά με μια κιθάρα και την εξαιρετική φωνή του Duda. Ωστόσο, κορυφώνεται σε ένα πιο δυναμικό folk τραγούδι που είναι στην πιο ζωντανή «επιθετική» πλευρά του άλμπουμ (στα standard των Lunatic Soul). Η κανονική έκδοση του άλμπουμ τελειώνει με το The Fountain που κλείνει τον κύκλο του άλμπουμ σαν μια μελαγχολική μπαλάντα.

Με την κανονική έκδοση να διαρκεί 39 λεπτά, είναι ένα σίγουρα ικανοποιητικό άλμπουμ που βάζει ένα άλλο κομμάτι στο παζλ που είναι η δισκογραφία των Lunatic Soul. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο «αλλά». Η deluxe έκδοση του άλμπουμ έχει τρία ακόμη κομμάτια που έχουν στοιχεία να προσθέσουν στην κυκλοφορία. Ο έντονος πειραματισμός που έχει δείξει ο Duda (ειδικά) στις πρώτες κυκλοφορίες είναι πιο διαδεδομένος εδώ. Ενώ τραγούδια όπως τα Vyraj και Hylophobia είναι πιο φορτωμένα όσον αφορά τους ήχους, κάνουν τη συνολική ακρόαση λίγο πιο τολμηρή.

Ωστόσο, η μεγάλη προσθήκη έρχεται με το Transition II. Στο έπος σχεδόν 28 λεπτών (70% της διάρκειας της κανονικής έκδοσης) ο Duda δίνει στις ιδέες του περισσότερο χώρο και καταφέρνει να συνδυάσει περισσότερα στοιχεία ηλεκτρονικής, σαμανικής και ambient μουσικής με ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα. Επαναφέρει μοτίβα από τον δίσκο και την δισκογραφία των Lunatic Soul. Στοιχεία που θυμίζουν Mike Oldfield, Vangelis και Tangerine Dream. Και αυτό που ανέβαζε πάντα αυτές τις συνθέσεις από τον Duda είναι η αβίαστη ροή από την μια πλευρά του ήχου στην άλλη. Αυτό το τραγούδι από μόνο του θα μπορούσε να κάνει αυτήν την κυκλοφορία άξια αγοράς. Η κανονική έκδοση τελειώνει αφήνοντας την αίσθηση πως λείπει κάτι που ευτυχώς υπάρχει και παρουσιάζεται στην deluxe έκδοση. Αυτό καθιστά τη βαθμολόγηση λίγο δύσκολη. Αλλά όχι αδύνατη…

9 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Από το πρώτο δευτερόλεπτο του Navvie φαίνεται το ύφος του δίσκου: ατμοσφαιρικό, έντονα φολκλορικό, μυστικιστικό. Κλείνοντας τα μάτια νιώθεις να μεταφέρεσαι σε μια παγανιστική Σκανδιναβική τελετή «μέσα στο δάσος». Με το The Passage ξεκινάει και η αφήγηση της ιστορίας. Ο ήρωας μας, μαζί του και εμείς, μπαίνουμε στο δάσος, φωνές και μυστηριώδεις ήχοι ακούγονται γύρω μας η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη και έντονη. Ελάχιστη είναι η παρουσία ηλεκτρικής κιθάρας. Στη συνέχεια του δίσκου η ιστορία ξετυλίγεται μέσα στο δάσος, όπου ο ήρωας προσπαθεί να συναντήσει τη Λήθη και να εξιλεωθεί από τις Ερινύες του. Χορεύοντας έναν Summoning Dance προσπαθεί να σπάσει την κατάρα που τον κυκλώνει. Η φωνή του Mariusz είναι μαγευτική αλλά σε αυτό το κομμάτι μου φάνηκε πιο εύθραυστη και πιο μαγευτική από ποτέ. Στο Fountain απομακρυνόμαστε από το σκοτάδι του δάσους. Πρόκειται για ένα συγκινητικό κομμάτι, μία διαφορετική μπαλάντα, όπου ο ήρωας αποδέχεται την απώλειά του και το σκοτάδι στιγμιαία απομακρύνεται. Τα επόμενα τραγούδια (Vyraj, Hylophobia, Transition II) αποτελούν το δεύτερο δίσκο της deluxe έκδοσης είναι πιο έντονα, πιο ρυθμικά σε σχέση με τα προηγούμενα. Ειδικά το Transition ΙΙ,  το πιο μακροσκελές του δίσκου, ακούγεται σαν μια σύνοψη όλων των Lunatic Soul κυκλοφοριών σε ένα αριστουργηματικό 28-λεπτο κομμάτι.

9 / 10

Ελένη Παναγιώτου