Hail Spirit Noir – Mayhem in Blue

 [Dark Essence Records, 2016]

Hail-Spirit-Noir-Artwork-PR

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας
31 / 10 / 2016

Οι Hail Spirit Noir με τα δύο πρώτα τους full length τοποθετήθηκαν αυτόματα σε μια σπάνια κατηγορία μπαντών όπου το μουσικό ύφος δεν ανήκει ξεκάθαρα σε κάποιο συγκεκριμένο ρεύμα. Και αν το “Pneuma” (2012) μπορεί μέσες-άκρες να θεωρηθεί ως black metal, το “Oi Magoi” (2014) που ακολούθησε (οι κριτικές μας εδώ) ήταν κάτι τελείως ξεχωριστό. Οι ίδιοι χρησιμοποιούν την ταμπέλα psych-prog black metal που σίγουρα περιγράφει εν μέρει τη μουσική τους. Παρόλα αυτά, οι ομοιότητές τους με παρόμοιας κατεύθυνσης μπάντες (π.χ. Oranssi Pazuzu) είναι μάλλον λίγες. Ο κυριότεροι λόγοι που τους κάνουν ξεχωριστούς είναι η έντονη προσωπικότητα και ο ιδιαίτερος τρόπος που συνθέτουν, αλλά και η μαεστρία με την οποία αναδεικνύουν τις 60s και 70s επιρροές τους. Με το “Mayhem In Blue” επιστρέφουν θέλοντας να εδραιωθούν, μέσω μιας εταιρείας που δείχνει να τους πιστεύει πάρα πολύ.


 

Ένα πολύχρωμο χάος

Ο συνδυασμός του black metal με progressive / psychedelic στοιχεία αλλά και avant-garde πινελιές ποτέ δεν ήταν ένα εύκολο έργο, αλλά οι Hail Spirit Noir είναι εδώ να αποδείξουν ακόμη μια φορά ότι αυτό το υβριδικό μουσικό στυλ τους ταιριάζει, δημιουργώντας ένα αναμφισβήτητα ευχάριστο αποτέλεσμα. Νομίζω ότι οι Hail Spirit Noir έχουν απλώς βρει τον δικό τους προσωπικό ήχο, συνδυάζοντας την επιθετικότητα που χαρακτηρίζει την dark και black metal μουσική με την προοδευτικότητα που είναι το σήμα κατατεθέν της μπάντας.

Το “Mayhem in Blue” προφανώς δεν είναι ένα album σχετικό με… mayhem. Είναι περισσότερο ένα ταξίδι σε σκοτεινά τοπία, αναμειγμένο με εφευρετικότητα και πολυπλοκότητα όσον αφορά τον ήχο του. Ήθελαν να παράγουν κάτι επιθετικό και αυτοί οι περίεργοι συνδυασμοί οδήγησαν σε κάτι που, χωρίς υπερβολή, μπορεί να περιγραφεί ως ένα album υπεράνω των προσδοκιών, που σημαδεύει την πορεία της μπάντας. Η βασική ενορχήστρωση και εκτέλεση έχει πολλά 70s στοιχεία με ποιοτική παραγωγή, που εκτινάσσεται με την τραχύτητα του νορβηγικού black metal. Οι ήχοι της κιθάρας δεν είναι τόσο ακραίοι, αλλά τα βασικά ‘grooving’ riffs είναι επιεικώς αξιομνημόνευτα. Το άλμπουμ επηρεάζει συνολικά τη διάθεση του ακροατή, αφού κάθε κομμάτι έχει τη δική του ταυτότητα, μεταφέροντάς τον σε σκοτεινά, αν και ονειρικά μέρη με μια ατμόσφαιρα τρόμου. Έτσι, κάθε τραγούδι πρέπει να αναλύεται και να κρίνεται ξεχωριστά. 

Ο δίσκος ξεκινάει με το “I Mean You Harm”, ένα πιασάρικο καταχθόνιο κομμάτι που εκρήγνυται με φρενήρες drumming, με δυναμικά, «μοχθηρά» φωνητικά. Το ομώνυμο κομμάτι ακούγεται περιπετειώδες, κρατώντας την αδρεναλίνη ρέουσα, ενώ τα αργόσυρτα πλήκτρα και το μπάσο δημιουργούν ένα νοσταλγικό συναίσθημα. Διάφορα στοιχεία, όπως το riffing και τα ουρλιαχτά φωνητικά στο “Riders in Utopia” αναμφισβήτητα εξαπλώνουν τη γνωστή black αύρα, καθώς και το ψυχεδελικό στοιχείο. 

Το “Lost in Satan’s Charms” κινείται μεταξύ απόκοσμων ambient περασμάτων και black metal ωμότητας με ένα εξαίσιο και ισορροπημένο progressive παίξιμο. To κομμάτι ολοκληρώνεται με ήχο λατέρνας (έτσι αρχίζει επίσης) και surf ήχο στην κιθάρα, αποτελώντας το πιο πλούσιο και ολοκληρωμένο κομμάτι του album. Το “The Cannibal Tribe Came from the Sea” είναι ένα αργόσυρτο τραγούδι, πλημμυρισμένο με σκοτεινές μελωδίες σε πιο αφηρημένο space περιβάλλον. Τα πλήκτρα αποτελούν το ξεχωριστό συστατικό και μαζί με το κιθαριστικό σόλο και τους τελετουργικούς ρυθμούς εξυψώνουν το αγαπημένο μου κομμάτι στο album. Το “How to Fly in Blackness” που κλείνει το δίσκο περιέχει μία giallo μελωδία (εμπνευσμένη από Argento κυρίως) συνοδευόμενη από μελαγχολικά φωνητικά όπου η έκφραση προσώπου κάθε fan των ταινιών τρόμου θα εξέφραζε μόνο ευχαρίστηση μέσα σε αυτό το συναρπαστικό κινηματογραφικό ταξίδι.          

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με μία πνευματικά και καλλιτεχνικά ώριμη μπάντα που ακούγεται συμπαγής, εντυπωσιάζοντας για άλλη μία φορά με τον ήχο τους, με αξιοσημείωτο progressive πειραματισμό και ψυχεδελική ατμόσφαιρα, αν και όταν το album τελειώνει μένεις με την εντύπωση πως άλλο ένα κομμάτι θα ήταν απαραίτητο. Οι Hail Spirit Noir επιτυγχάνουν μία εντυπωσιακή εικονοπλασία με μοναδική τεχνική ικανότητα. Η σφραγίδα της μπάντας έχει πλέον αναβαθμιστεί και ελπίζουμε η μουσική τους να μας απασχολεί και στο μέλλον. Θα απολάμβανα να τους έβλεπα ζωντανά ως support στο επερχόμενο live των Oranssi Pazuzu, για προφανείς λόγους.

8.5 / 10

Ντίνα Δέδε

 

2η γνώμη 

 

Το “Mayhem In Blue” αποτελεί την λογική συνέχεια του “Oi Magoi”. Συνθετικά οι δύο δίσκοι στέκονται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο, ενώ οι ομοιότητες είναι αρκετές αφού οι Hail Spirit Noir δείχνουν να έχουν κατασταλάξει πάνω-κάτω σε ένα ύφος. Παρόλα αυτά καταφέρνουν να χρησιμοποιήσουν μαεστρικά την τέχνη της αφαίρεσης, απαλλάσσοντας τον ήχο τους από οτιδήποτε περιττό δίνοντας φοβερή ροή στις συνθέσεις και κάνοντας το τελικό άκουσμα πολύ πιο άνετο. Ο ήχος βγάζει μια οργανική rock αίσθηση, ενώ τα πιο ακραία σημεία είναι απολύτως πειστικά. Το σκοτάδι που αποπνέουν τα κομμάτια πηγάζει μέσα από την ίδια τη σύνθεση και όχι από κάποια φτηνά τεχνάσματα. Οι καθαρές φωνητικές γραμμές είναι μελετημένες στην εντέλεια, ενώ μεγάλη είναι η βελτίωση στα ακραία φωνητικά που πλέον πείθουν απόλυτα. Το “Mayhem In Blue” είναι ένας από τους καλύτερους metal δίσκους που θα ακούσετε φέτος παρόλο που δεν είναι και τόσο metal. Ή μήπως είναι;

9 / 10

Κώστας Μπάρμπας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης