Frost* ‎– Day And Age

[InsideOut, 2021]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας

Ποιος ξέρει αν το 2004 όταν ο Jem Godfrey αποφάσισε να σχηματίσει τους Frost* ήξερε ότι θα δημιουργούσε μια ομάδα οπαδών που θα ακολουθούσε το συγκρότημά σε τέτοιο βαθμό που υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός οπαδών που περιμένουν την επόμενη κυκλοφορία του συγκροτήματος το 2021. Η νέα κυκλοφορία ήρθε με το Day and Age, ένα χρόνο μετά το EP Other και πέντε χρόνια μετά το πολύ καλό Falling Satellites. Η κύρια διαφορά όσον αφορά το προσωπικό για αυτό το άλμπουμ έρχεται στα τύμπανα αφού αποχώρησε ο Craig Blundell, και αντί να αντικατασταθεί με κάποιον μόνιμο drummer το Day and Age διαθέτει τρεις πολύ ταλαντούχους και καταπληκτικούς guest drummers  όπως ο Darby Todd (The Darkness), o Kaz Rodriguez (Chaka Khan) και o Pat Mastelotto (King Crimson).


 

Εγώ είμαι το κάθαρμα;

Υπάρχουν αρκετές νέες ιδέες στο Day and Age για να κάνουν αυτό το άλμπουμ ενδιαφέρον για φίλο των Frost*. Το συγκρότημα έχει πήρε μια απόφαση να προχωρήσει περαιτέρω στον ήχο της δεκαετίας του ’80 με synth-pop ήχους και κάνουν αρκετά καλή δουλειά σε αυτό. Το άλμπουμ ξεκινά με το ομότιτλο τραγούδι που είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια με 12 λεπτά πολύ εύκολης ακρόασης ενός neo-prog κομματιού που κουβαλάει βάρος όταν χρειάζεται. Το τραγούδι είναι μια εξαιρετική επιλογή για να ξεκινήσει το άλμπουμ με το κομμάτι να λειτουργεί σαν ένα πολύ ωραίο soundtrack για την ημέρα σας. Είναι ένα πολύ ευχάριστο neo-prog, in your face κομμάτι και ενώ επικεντρώνεται κυρίως στις pop μελωδίες, παίρνει πραγματικά έναν πιο περίπλοκο προοδευτικό feeling στο τέλος πριν το fade out. σχεδόν κοροϊδεύοντας τον ακροατή που πιστεύετε ότι θα εξελιχθεί σε κάτι πιο περίπλοκο.

Το συνολικό μήνυμα του άλμπουμ δεν κερδίζει δάφνες πρωτοτυπίας με το συγκρότημα να ζητά να κοιτάξετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη και να ρωτήσετε για τον κόσμο που ζείτε και να συλλογιστείτε το μέλλον σας, το μέλλον της ανθρώπινης φυλής και τη θέση σας σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι το πιο πρωτότυπο μήνυμα, αλλά…

Τα επόμενα τραγούδια φαίνεται να προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή είτε με τα λίγο πιο heavy στοιχεία του Terrestial είτε από το πιο διαστημικό στο Waiting for Life. Το τελευταίο είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι συνθετικά, και ενώ τα φωνητικά του Godfrey (και του Mitchell) είναι γενικά επαρκή, δείχνουν το όριό τους ιδιαίτερα πιο κοντά στο τέλος του κομματιού. Αντίθετα, έχουμε ένα κομμάτι όπως το The Boy Who Stood Still που μοιάζει με το προηγούμενο, αλλά με την αφήγηση του Jason Isaacs και τον Godfrey να πλαισιώνει τις αφηγήσεις με ένα πολυεπίπεδο ηχοτοπίο δίνει έμφαση στις συνθετικές δυνάμεις του συγκροτήματος.

Τα επόμενα δύο κομμάτια είναι ολίγον… δυσδιάκριτα. Το Island Life και το Skywards είναι λίγο «generic Peter Gabriel συναντά τους Blackfield» ή κάτι παρόμοιο με τις μεταγενέστερες κυκλοφορίες του Steven Wilson. Υπάρχουν μερικές καλές στιγμές κυρίως στα synths και τα τύμπανα στο Skywards. Μπορεί να είναι ευχάριστη η ακρόαση τους δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο εδώ.

Το Kill the Orchestra είναι το συναισθηματικό κρεσέντο του άλμπουμ και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις του άλμπουμ. Ξεκινά με ένα απλό ντουέτο φωνητικών με πιάνο και σιγά σιγά εξελίσσεται σε ένα wall of sound με πολλές μελωδίες και μοτίβα από προηγούμενα τραγούδια του άλμπουμ που δένουν ολόκληρο τον δίσκο μαζί. Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ με πολλά από τα μελωδικά και πειραματικά στοιχεία που έκαναν τους θαυμαστές του συγκροτήματος να γίνουν fans. Και στα παραπάνω θα ήθελα να προσθέσω και το Repeat to Fade που κλείνει τον δίσκο, καθώς φαίνεται σαν μια συνέχεια όλων των στοιχείων του Kill the Orchestra και ένα ωραίο closing act του άλμπουμ.

Πολλές φορές οι neo-prog κυκλοφορίες ταλαντεύονται λίγο άσκοπα μεταξύ των prog rock και pop rock στοιχείων χωρίς μια σταθερή απόφαση μεταξύ των δύο, και ο ήχος που προκύπτει στερείται λίγο… τσαγανό που θα έκανε τις κυκλοφορίες λίγο πιο αξιομνημόνευτες. To Day and Age ξεπερνάει εν μέρει αυτό το εμπόδιο και είναι μια καλή προσφορά σε κάθε θαυμαστή του pop-rock εποχής Peter Gabriel και ίσως δείχνουν πώς αυτός ο ήχος έχει εξελιχθεί μερικές δεκαετίες αργότερα. Είναι σχετικά safe κυκλοφορία και αυτό θα μπορούσε να είναι καλό ή κακό για κάποιον. Δεν είμαι σίγουρος πόσους νέους ακροατές θα κερδίσουν με αυτή τη νέα κυκλοφορία, αλλά είναι πάντα ευχάριστο όταν οι Frost* είναι εν ενεργεία.

7 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Το παρακλάδι του neo-prog μας έδωσε αρκετές ενδιαφέρουσες έως εξαιρετικές κυκλοφορίες όταν επανασυστήθηκε με πιο heavy και σύγχρονο ήχο πριν περίπου 20 χρόνια. Κατά την προσωπική μου άποψη, πιθανότατα η κορυφαία μπάντα αυτού του ήχου είναι οι Frost*, με τα Milliontown (2006) και Experiments In Mass Appeal (2008) να αποτελούν τις ιδανικές αποδείξεις. Το φετινό Day And Age δυστυχώς δεν ξεπερνά το επίπεδο του προ πενταετίας Falling Satellites και τα πρώτα δύο εξαιρετικά albums φαντάζουν ως μακρινό παρελθόν. Φυσικά το επίπεδο τεχνικής, η παραγωγή και η γενική αισθητική της μουσικής της μπάντας παραμένουν εξαιρετικά. Πάντα είναι ευχάριστο να ακούει κανείς μία τόσο καλή μπάντα, αλλά όταν λείπει η έμπνευση, τα παραπάνω δεν είναι δυνατόν να είναι αρκετά. Με φωτεινές εξαιρέσεις τα δύο epics, το εναρκτήριο ομώνυμο και το συναισθηματικό Kill the Orchestra που εντυπωσιάζουν κυρίως με το χτίσιμό τους, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα μεταξύ τους, ενώ η Peter Gabriel επιρροή στα φωνητικά είναι υπερβολικά έντονη. Δεδομένου ότι αυτό μόλις το τέταρτο full-length album της μπάντας 15 χρόνια μετά το ντεμπούτο, το Day and Age είναι μία χαμένη ευκαιρία.

6 / 10

Δημήτρης Καλτσάς