The Ocean Collective – Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic

[Metal Blade Records, 2020]

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης

Οι Γερμανοί The Ocean Collective (μέχρι πολύ πρόσφατα γνωστοί ως The Ocean) υπάρχουν ως σχήμα από τις αρχές του 2000 με πρώτη επίσημη δισκογραφική δουλειά τους το Fluxion στο μακρινό πλέον 2004. Από την αρχή της σύλληψης τους υπήρξαν μια sludge / post-hardcore μπάντα που ξεχώριζε από τον σωρό, τόσο από στυλιστικής και μουσικής άποψης όσο και από το υψηλό εκτελεστικό επίπεδο των μελών της και τις progressive αναφορές που γιγαντώνονταν από album σε album. Μόνο σταθερό της μέλος και ηγετική μορφή είναι o κιθαρίστας Robin Straps, ενώ μέσα στα χρόνια έχουν υπάρξει συνεπείς σε συχνότητα κυκλοφοριών και ποιότητα με τα Precambrian (2007), Pelagial (2013) και Phanerozoic I: Palaeozoic (2018) να χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης στους κύκλους των οπαδών τους. Το φετινό Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic έρχεται να ολοκληρώσει το loose concept του Phanerozoic I και από τα singles ακόμη φάνηκε ότι είναι μια δουλειά άξια προσοχής.


 

Ο περίεργος και όμορφος μουσικός κόσμος των The Ocean Collective

Λιγότερο από δύο χρόνια πήρε στους πολυτάλαντους Γερμανούς που απαρτίζουν τους The Ocean Collective για να επιστρέψουν δισκογραφικά. Ο διάδοχος του εξαιρετικού Phanerozoic I: Palaeozoic είναι εδώ και είναι σχεδόν ισάξιος του προκατόχου του. Ο Robin Straps, κιθαρίστας, βασικός συνθέτης και οραματιστής των The Ocean Collective, συνεχίζει να είναι από τα πιο αξιόλογα μουσικά μυαλά εκεί έξω. Παρόλα αυτά, όπως σε κάθε κολεκτίβα που σέβεται την δομή της, ο de facto leader δεν είναι ο πρωταγωνιστής αλλά μάλλον ο σκηνοθέτης / σεναριογράφος. Εδώ λοιπόν με το ίδιο – σταθερό πλέον – line-up (μόνο καινούριο επίσημο μέλος ο David Ramis Åhfeldt στην κιθάρα που μονιμοποιήθηκε πλέον) στήνεται ένα σκηνικό που έχει πολλούς και διάφορους πρωταγωνιστές.

Οι δυο προφανείς που έρχονται στο μυαλό με τις πρώτες ακροάσεις είναι το τέρας τεχνικής Paul Seidel (ντραμς) που με το πολυσύνθετο παίξιμό του είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του δίσκου και ο Loïc Rossetti αυτός ο παθιασμένος frontman που μοιάζει να είναι ο ιδανικός εκφραστής των concepts του Straps, ειδικότερα στα πιο σκληρά σημεία του δίσκου. Από κοντά στέκεται και ο Mattias Hagerstrand με το μπάσο του που άλλοτε λειτουργεί σαν μια ακόμη ρυθμική κιθάρα και άλλοτε γεμίζει με εξαιρετικό μπασιστικό τρόπο τα πιο ήρεμα σημεία.

Ο δίσκος βγάζει μια πολύ έντονη progressive πλευρά των Ocean, σε σημεία πολύ πιο μελωδική από τις παλιές τους δουλειές κάτι που είχε που φανεί και στο Phanerozoic I. Αν κάποιος προσπαθήσει να περιγράψει τους Ocean, αναπόφευκτα τα σχήματα των Mastodon και Tool θα αναφερθούν εδώ. Παρότι είναι από τις κύριες συνιστώσες (μην ξεχνάμε ότι οι The Ocean ήταν από τις πρώτες sludge μπάντες που ξεπήδησαν στην Ευρώπη) δεν είναι οι μόνες που συναντά κανείς στον δίσκο (αρκεί να ακούσει κανείς λόγου χάρη τα Eocene και Oligocene που καμία σχέση δεν έχουν με τους προαναφερθέντες). Sludge, progressive metal, post-metal, groove σημεία και ακραίο metal συνυπάρχουν σε ένα κοινό μουσικό κόσμο στον οποίο οδηγεί ο Straps και οι συνοδοιπόροι του τον ακροατή.

Οι στίχοι του Straps, ερμηνευμένοι τέλεια από τον εκφραστικότατο Rossetti, αλλά και τους guests Jonas Renkse (Jurassic | Cretaceous), Tomas Liljedahl (Palaeocene – υπεύθυνος και για τους στίχους) και τον ίδιο τον Seidel (Holocene) συνεχίζουν να μιλάνε για βαθιά θέματα, όπως τον συναισθηματικό και τον ψυχικό κόσμο του ατόμου και τη φιλοσοφία, ενώ οι τίτλοι λειτουργούν μάλλον αλληγορικά.

Κομμάτια που θα ξεχωρίσει ο ακροατής είναι τα εναρκτήρια Triassic, Jurassic | Cretaceous, τα οποία είναι και τα πιο επικά και περιπετειώδη μέσα στο δίσκο με πολλές εναλλαγές και αρκετά περίτεχνα και σκληρά σημεία, καθώς και το συγκλονιστικό single Pleistocene που το πρώτο του μισό έχει τις ερμηνείες του Rossetti και το τσέλο της Dalai Theofilopoulou να κλέβουν την παράσταση, ενώ το δεύτερο μισό του είναι από τα πιο συγκλονιστικά black metal (καλά διαβάσατε) κομμάτια των τελευταίων ετών. Τα post-rock / metal σημεία σε όλο τον δίσκο ταξιδεύουν τον ακροατή, ένα χάρισμα που το είχαν ανέκαθεν οι Γερμανοί, ενώ τα σκληρότερα σημεία θα τον κάνουν σε λίγα δευτερόλεπτα να έχει τη διάθεση να χτυπηθεί στους ρυθμούς τους.

Αδυναμίες χτυπητές δεν θα βρει κανείς, αν και ο δίσκος δεν έχει ακριβώς ισοϋψείς συνθέσεις με κάποια κομμάτια να υστερούν λίγο σε σχέση με τα πιο δυνατά της δουλειάς αυτής. Πέρα από τα πιο epic κομμάτια, έχει γίνει μια στροφή σε πιο μικρές διάρκειες, ενώ συνολικά ο δίσκος – παρά το δύσκολο υλικό του – κυλάει πολύ γρήγορα, όπως και ο προκάτοχός του. Η ποικιλία σε όργανα (μεταξύ άλλων σημεία με τσέλο, πιάνο, τρομπόνι) και σε συνθέσεις θα αποζημιώνει τον ακροατή για καιρό. Οι σταθεροί φίλοι του σχήματος βρήκαν έναν ακόμη δίσκο για να κολλήσουν, οι καινούριοι μια μοναδική ευκαιρία (μαζί με το Phanerozoic I) να μπουν με ομαλό και ιδανικό τρόπο στον περίεργο και όμορφο μουσικό κόσμο των The Ocean Collective.

8.5 / 10

Τάσος Ποιμενίδης

 

2η γνώμη

 

Οι Γερμανοί The Ocean σε πάνω από μια δεκαετία πλέον, έχουν καταφέρει να εδραιωθούν ως μια κολεκτίβα που προφέρει σταθερά ποιοτικές κυκλοφορίες στο ευρωπαϊκό μουσικό προοδευτικό στερέωμα, με συνέπεια και πάντα φιλόδοξες προοπτικές για το εκάστοτε επόμενο βήμα τους, είτε αφορά το γιγαντιαίο έπος Precambrian (2007), τις δύο κυκλοφορίες που ακολούθησαν (Heliocentric, Anthropocentric, 2010) ή ακόμα και το προηγηθέν πρώτο μέρος του Phanerozoic (2018). Με τη θεματολογία να συνεχίζει να αντλεί έμπνευση από τη γεωλογία και να παραπέμπει στην ορολογία της, το δεύτερο μέρος συνεχίζει με εντυπωσιακό ρυθμό την εξέλιξη του φαινομένου των Ocean. Με τις εποχές να εναλλάσσονται, οι διαθέσεις και οι ταχύτητες ακολουθούν παράλληλα, με το εναρκτήριο Triassic να εκκινεί μελωδικά το ταξίδι του δίσκου και στη συνέχεια ο πειραματισμός, τα έγχορδα, τα πλήκτρα, οι heavy κιθάρες, οι προοδευτικές ματιές μέσα από το post-meets-sludge παρελθόν των Ocean αφήνουν το χώρο στις ερμηνείες του Loic Rossetti να αναδείξουν τις συνθέσεις. Το στοιχείο που εντυπωσιάζει ξανά είναι η ποιότητα στο σύνολο των συνθέσεων και η ασταμάτητη εξελικτική πορεία στην οποία καθοδηγούνται, με την ασφάλεια του να γνωρίζουν οι ίδιοι πόσο μεγαλεπήβολα έργα είναι ικανοί να δημιουργήσουν. Και η εναλλαγή στην ατμοσφαιρική κατεύθυνση του Phanerozoic II είναι ξανά ένα στοιχείο που απογειώνει τη ροή του. Από το εντυπωσιακό Jurassic | Cretaceous, στο Pleistocene η «γεωλογική απόσταση» είναι μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια και από το Precambrian στα Phanerozoic I-II μια δεκαετία και βάλε. Οι Ocean καταφέρνουν να παρουσιάσουν μια συνεπή συνέχεια με την τεχνογνωσία ενός συγκροτήματος που δείχνει αποφασισμένο να μη σταματήσει να εκπλήσσει.

9 / 10

Πάνος Παπάζογλου