Dvne – Etemen Ænka

[Metal Blade Records, 2021]

Εισαγωγή: Πάνος Παπάζογλου

Νέος δίσκος για τους ελπιδοφόρους Dvne και σωστά θα μπορούσε να κάνει κάποιος τον συνειρμό, καθώς το όνομά τους παραπέμπει στο ομώνυμο λογοτεχνικό έργο επιστημονικής φαντασίας του Frank Herbert. Το πενταμελές συγκρότημα με βάση του το Εδιμβούργο και με μια πληθώρα επιρροών, επανέρχεται με ένα φιλόδοξο δεύτερο άλμπουμ, το οποίο έχει να διαδεχτεί ένα επιτυχημένο ντεμπούτο (Asheran – 2017), αλλά και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες όσων τους ανακάλυψαν τότε και βρήκαν σε αυτούς κάτι φρέσκο στο post / prog / doom υβρίδιο της πρότασής τους.


 

Ένα φιλόδοξο δαιδαλώδες ταξίδι στις sci-fi περιπέτειες των Dvne

Με το δεύτερο άλμπουμ τους λοιπόν οι Dvne, με τίτλο Etemen Ænka, περισσότερο συγκεντρωμένοι στα στοιχεία που θα τους μετατρέψουν σε μια αναγνωρίσιμη δύναμη στο σύγχρονο post / prog στερέωμα, επιστρέφουν και επιζητούν την προσοχή ενός κοινού που έχει γαλουχηθεί και «εκπαιδευτεί» στα δαιδαλώδη ηχητικά μονοπάτια των Mastodon. Και αυτό το «γαλόνι» της επιρροής, σε μια σκηνή που δείχνει να είναι ανεξάντλητη, είναι στη σύγχρονη (γενικευμένη ως όρος) προοδευτική μουσική κατεύθυνση ένα πρόσημο θετικό.

Έτσι λοιπόν, οι Dvne αποτελούν ένα συγκρότημα που καταφέρνει τον συγκερασμό των επιρροών του και των αντιθέσεών του, με ένα νέο άλμπουμ, το οποίο μέσα στη βαρύτητα των riffs και της doom / sludge ατμόσφαιρας συγκεντρώνει και στιγμές γαλήνιες και ήρεμες που αναδεικνύουν την ικανότητά τους να κινούνται σε διαφορετικές ηχητικές κατευθύνσεις. Με άμεση συνέχεια και σύνδεση με το προηγηθέν (πολύ καλό) Asheran, το Etemen Ænka ξεδιπλώνει και αυτό μια μουσική αφήγηση που βασίζεται στις μεγάλες συνθέσεις του και δημιουργεί τις συνθήκες εξερεύνησης σε ένα πολυσυλλεκτικό σύμπαν. Ένα σύμπαν που κοιτάει τολμηρά και προς Cult of Luna μεριά, ιδίως στις heavy post κιθαριστικές στιγμές του, αλλά αν μπουν οι επιρροές στην άκρη τότε οι διαθέσεις των Σκοτσέζων είναι σαφείς και καταφέρνουν να ισορροπήσουν με την προσπάθειά τους να εισάγουν νέα στοιχεία στον ήχο τους. Και αυτό γίνεται αντιληπτό, με τη χρήση των synths και ορισμένων γυναικείων φωνητικών στο εξαιρετικό Omega Severer φερειπείν.

Όσον αφορά τα κομμάτια που ξεχωρίζουν, το εννιάλεπτο έπος Towers με το εντυπωσιακό του riffing που κλείνει το μάτι στις πρώιμες Mastodon δουλειές, αλλά και με τη διακριτική παρουσία των πλήκτρων είναι η σύνθεση που αποτελεί μια πρώτη ένδειξη της κατεύθυνσης που θέλουν οι Dvne να ακολουθήσουν. Και το καταφέρνουν εξαιρετικά στη μια και ώρα που διαρκεί το άλμπουμ.  Το Court of the Matriarch είναι επίσης ένα κομμάτι που χτίζεται σταδιακά και φτάνει στα θηριώδη riffs, ενώ το κορυφαίο Omega Severer, είναι η πιο εντυπωσιακή στιγμή του δίσκου, με εναλλαγές στους ήχους, τις κιθάρες και τα γυναικεία φωνητικά να πρωταγωνιστούν και να συνδυάζουν μια πιο παραδοσιακή post-metal προσέγγιση με την κλασικότροπη πλέον progressive sludge λογική.

Συνολικά λοιπόν, το δεύτερο άλμπουμ των Dvne είναι μια εξαιρετική μουσική πρόταση, με τη σοφή χρήση των synths να αποτελεί μια καλοδεχούμενη προσθήκη και να βοηθάει στη σύνδεση με τη sci-fi λογική του concept που ακολουθούν. Ίσως τα φωνητικά να μπορούσαν κάπως να είναι πιο δουλεμένα, αλλά με ένα άλμπουμ τέτοιου μεγέθους και τέτοιας ποικιλίας, η εναλλαγή από καθαρά σε heavy γίνεται με τρόπο που τελικά αποτελούν και αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της εξιστόρησης, χωρίς να την υποβαθμίζουν. Ένα καλοδουλεμένο, πολυποίκιλο σε ήχους και με εντυπωσιακή ροή (χάρη και στα λίγα ορχηστρικά ιντερλούδια) άλμπουμ, εντάσσει  τους Dvne με ορμή μεταξύ των πιο φιλόδοξων συγκροτημάτων της νέας γενιάς και με ενδιαφέρον για την πορεία τους.

8.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Είναι λογικό, η κυκλοφορία του Crack the Skye των Mastodon το 2009, ενός από τα καλύτερα progressive metal άλμπουμ της ιστορίας, να δημιουργήσει νέους θύλακες πλησίον του αμερικάνικου sludge / hardcore / post-metal ήχου, που να περιλαμβάνουν αυτό το προοδευτικό ύφος συγκροτημάτων όπως οι The Ocean, οι Intronaut, οι Cult of Luna. Οι Dvne με το Etemen Ænka ξεπετάγονται από το πουθενά (το επίσης αξιόλογο Asheran του 2017 είχε περάσει απαρατήρητο από τους περισσότερους) και προσθέτουν το όνομα τους στην elite αυτού του ήχου. Με τα βαριά, περίτεχνα riffs να μην είναι το μεγάλο όπλο τους, εκεί που θριαμβεύουν ολοκληρωτικά οι Dvne είναι η δυνατότητα που έχουν στις post κλίμακες τους να μην χάνεται το ενδιαφέρον. Είτε μέσω ενδιάμεσων μελωδιών, είτε μέσω της προσθήκης φωνητικών (γυναικεία, αντρικά και growls) και έξυπνων, σύντομων refrain καταφέρνουν οι συνθέσεις που ξεπερνούν τα επτά λεπτά να είναι περιπετειώδεις, ενώ διακρατούν την ατμόσφαιρα του post-metal. Προφανώς και δεν λείπουν οι πιο επιθετικές κιθαριστικά συνθέσεις (Mleccha, Court of the Matriarch), όπου οι Dvne αποδεικνύουν ότι μπορούν με σύνεση να γράψουν πιο σφιχτές, prog metal συνθέσεις χωρίς να χάνουν το μέτρο και εν τέλει τον χαρακτήρα τους. Και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η δύναμη του Etemen Ænka, δηλαδή στον απόλυτα καθορισμένο χαρακτήρα που έχει στα 67 λεπτά του, χωρίς αδιάφορες στιγμές, χωρίς πλεονασμούς, με τα ups και τα downs να είναι στρατηγικά τοποθετημένα, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι πανέμορφο.

8.5 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής