Teramaze – And the Beauty They Perceive

[Self-released, 2021]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης

Ούτε εξάμηνο δεν πέρασε από την κυκλοφορία του Sorella Minore και η μπάντα κυκλοφορεί νέα full-length δουλειά και πραγματικά αρχίζω να παραξενεύομαι αν έχει πάτο το πηγάδι της έμπνευσης του Dean Wells (pun intended). Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει σε αυτό το διάστημα στη μπάντα με αποτέλεσμα να μου γεννηθούν οι εξής απορίες μου όταν άκουσα ότι θα βγάλουν και δεύτερο δίσκο μέσα στο 2021: α) θα καταφέρουν να επανέλθουν στις πρότερες σταθερές τους και β) το And the Beauty they Perceive είναι μια συνέχεια του Sorella Minore ή κάτι αυτόνομο. Στις παρακάτω κριτικές θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα. Για να δούμε!


 

Back on track

Το να κυκλοφορείς δεύτερο δίσκο μέσα στην ίδια χρονιά, ο οποίος δεν είναι συνέχεια του προηγούμενου, δείχνει δύο πράγματα για τον καλλιτέχνη. Πρώτον, ότι έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (δηλαδή να πιστεύει ότι η μουσική του είναι τόσο εμπνευσμένη όσο οι προηγούμενες που είχαν δουλευτεί περισσότερο) και δεύτερον ότι έχει άγνοια κινδύνου (ακριβώς για τον ίδιο λόγο με πριν). Στην περίπτωση του Dean Wells, και κατά συνέπεια των Teramaze, σε αυτή την κυκλοφορία ισχύει η πρώτη συνθήκη μιας και ο δίσκος δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τον προηγούμενο αλλά μοιάζει σαν να είναι η συνέχεια τoυ I Wonder, που υποδηλώνει ότι δουλευόταν περισσότερο καιρό από ό,τι φαίνεται. Επιπλέον όσον αφορά τη μπάντα τα πάντα είναι σταθερά και επομένως ηχητικά απολαμβάνουμε, υψηλής ποιότητας μουσικούς με την σταθερά εξαίσια παραγωγή των Teramaze.

Το And the Beauty They Perceive είναι νομίζω ο λιγότερο prog δίσκος των Teramaze, χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό. Απλώς, είναι ο πιο άμεσος και με ιδιαίτερη βαρύτητα στην μελωδία, ενώ παράλληλα έχει μια γλυκιά μελαγχολία που τον κάνει ίσως τον πιο feelgood δίσκο τους. Οι συνθέσεις του δίσκου δεν έχουν μεγάλη διάρκεια και η δομή τους ακολουθεί το παραδοσιακό εισαγωγή-κουπλέ-refrain μειώνοντας τις γέφυρες, που στους Teramaze ήταν πεδίο δόξας. Στο ομώνυμο, που ανοίγει τον δίσκο αυτά είναι οφθαλμοφανή, και μας προετοιμάζει ωραία για το τι θα ακολουθήσει την επόμενη μια ώρα. Η οποία περνάει νεράκι διότι ο δίσκος έχει ομοιογένεια και ευχάριστα τραγούδια με ευκολομνημόνευτα refrains, πανέξυπνα solos και μελωδίες που σου μένουν στο μυαλό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα Son Rise και Jackie Seth. Στα συν του δίσκου η εναλλακτική μπαλάντα Waves, αλλά και το Shadow Galleryίζον Search for the Unimaginable. Επίσης, κομμάτια όπως τα Untied και Blood of Fools είναι ωραία μεν, αλλά κάπου νιώθω πως τα έχω ξανακούσει από τους Teramaze. Τέλος, ειδική μνεία αξίζει  για τα Modern Living Space και Head of the King όπου στα 10 τους λεπτά έκαστο, προλαβαίνουν να βάλουν τις prog πινελιές που είναι απαραίτητες για αυτόν τον δίσκο και να μας υπενθυμίσουν πως στον χώρο που κινούνται οι Teramaze, αυτοί είναι πλέον οι ηγέτες.

Στο progrocks.gr έχουμε μιλήσει πολύ για τους Teramaze, μιας και οι κυκλοφορίες τους είναι ίσως ό,τι καλύτερο υπάρχει τελευταία στον χώρο του prog metal αφήνοντας πίσω τους μπάντες όπως οι Redemption, Threshold, Symphony X, κ.α. Δικαίως ασχολούμαστε μαζί τους, αφενός γιατί στους δίσκους τους μπορούν να βρουν ενδιαφέροντα σημεία μουσικόφιλοι διαφορετικών ειδών, αφετέρου ακόμα και αν έχουν κάποιες αδύναμες στιγμές, πάντα βρίσκουν τρόπου να επανέρχονται δριμύτεροι. Και αυτή η κυκλοφορία είναι μια τέτοια περίπτωση. Από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

8 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Οι Teramaze βρίσκονται σε δημιουργικό οίστρο. Το And the Beauty They Perceive συνιστά, μετά Sorella Minore, τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά για το έτος που διανύουμε και συνάμα τον τρίτο τους δίσκο σε διάστημα δυο χρόνων! Πώς καταφέρνει μια μπάντα να είναι τόσο παραγωγική; Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των Αυστραλών είναι παρόντα και πάλι: ωραίες μελωδίες που διαπλέκονται με σκληρά riffs καθοδηγούμενα από το άστρο του Dean Wells. Συνθέσεις που εκτυλίσσονται σε ολιγόλεπτα κομμάτια και συνθέσεις που πυροδοτούν σταδιακά και με μαεστρία προοδευτικές εξάρσεις που από μια κοιτάζουν προς το παρελθόν του προοδευτικού metal αλλά κυρίως προς το παρόν του όπως το djent. Όλα τα προηγούμενα τα βρίσκουμε σε αφθονία στη διάρκεια του And the Beauty They Perceive σε πολύ ωραία κομμάτια όπως το Search For the Ιmaginable, ταυτόχρονα όμως μια έντονη αίσθηση επανάληψης διέπει το περιεχόμενό του. Με αλλεπάλληλες κυκλοφορίες αφενός ο πήχης παραμένει υψηλός αφετέρου όμως η μπάντα δεν πράττει κάτι πέρα από τα αναμενόμενα. Συνελόντι ειπείν, ένας καλός δίσκος που επιβεβαιώνει τις αρετές της μπάντας όχι όμως καλύτερος από ό,τι προηγήθηκε πρόσφατα.

7 / 10

Χρήστος Μήνος