Bend the Future – Without Notice

[Tonzonen Records, 2021]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Οι Bend the Future σχηματίστηκαν τον Ιανουάριο του 2019 στην Grenoble της νοτιοανατολικής Γαλλίας και δέκα μήνες μετά κυκλοφόρησε το δισκογραφικό τους ντεμπούτο με τίτλο Pendellösung μέσω της ελληνικής Sound Effect Records. Η μουσική τους είναι μία ιδιότυπη μίξη jazz και progreesive rock με πολλά ανατολίτικα στοιχεία με πολύ δεμένο παίξιμο. Το φετινό Without Notice φιλοδοξεί να κάνει το κουιντέτο των Can Yıldırım (φωνητικά, κιθάρα), Remi Pouchain (μπάσο), Peja Ménabé (σαξόφωνο), Piel Pawlowski (ντραμς) και Sam Schëbre (πλήκτρα) ευρύτερα γνωστό στο progressive rock ακροατήριο. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι Bend the Future το αξίζουν και με το παραπάνω.


 

Οι prog rock fans οφείλουν να εστιάσουν εδώ

O δίσκος ανοίγει με το αριστουργηματικό Lost In Time, το οποίο αρχίζει με ένα εξαιρετικό θέμα στο πιάνο από τον Samy Schëbre και χαρακτηρίζεται από πολύπλοκα μέτρα και εναλλαγές στους ρυθμούς και είναι με διαφορά η μεγαλύτερη στιγμή στο άλμπουμ. Εδώ διαφαίνεται η εικονοπλαστική δύναμη του συγκροτήματος, καθώς από τα ηχοχρώματα του νεοϋρκέζικου αστικού τοπίου και τις jazz πινελιές μεταφερόμαστε στις ερήμους από ερυθρό ψαμμίτη της Αραβικής χερσονήσου.

Το As We Parry συνεχίζει με δυναμισμό, βασίζεται στα σαξόφωνα του Ménabé και του Pawlowski και «σβήνει» με μια όμορφη κορύφωση των πνευστών. Στο Merely παρελαύνουν όλοι οι μεγάλοι του γενικότερου progressive ήχου, έχει και αυτό φωνητικά (όπως και το Lost in Time), όχι όμως με την ίδια επιτυχία (θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε παρακάτω). Στο δεύτερο μισό του τραγουδιού, η μπάντα ρίχνει τους τόνους, φιλοτεχνεί μια νοσταλγική ατμόσφαιρα με μοναδική ικανότητα, που όμως μοιάζει σαν μέρος διαφορετικού κομματιού.

Το οκτάλεπτο We Aim Higher, μια από τις καλύτερες συνθέσεις του δίσκου, μας ταξιδεύει με τις αιθέριες φωνητικές μελωδίες που ερωτοτροπούν με τις smooth φράσεις του σαξοφώνου, ενώ από πίσω απλώνεται αχνά το φάσμα των King Crimson.

Το Miniature είναι και η μικρότερη σύνθεση (λίγο πάνω από τα 3 λεπτά), ένα μελαγχολικό διάλειμμα με διακριτικά κιθαριστικά θέματα να συνοδεύουν το σαξόφωνο πριν από το ατμοσφαιρικό Mus. Εδώ ο ρυθμός έχει πέσει, οι Γάλλοι δίνουν βάση περισσότερο στην ατμόσφαιρα και στα μελωδικά ηχοχρώματα και όχι τόσο στις prog εξάρσεις.

Ο sophomore δίσκος των Bend the Future κλείνει με το όμορφο ομώνυμο τραγούδι, το οποίο έχει παρόμοιες απαλές, νοσταλγικές διαθέσεις που και εδώ λάμπει το άστρο των πνευστών, με ολάκερη την μπάντα να συνδράμει κομβικά, από το jazzy drumming του Piel Pawlowski και το πιάνο του Schëbre αλλά και το εισαγωγικό κιθαριστικό θέμα του Can Yıldırım που παραπέμπει στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, μια από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ.

Ο δίσκος είναι καλαίσθητος, ενσωματώνει τα μεγαλύτερα ονόματα του progressive ήχου με ποιότητα και ουσία και έχει μερικές εξαίσιες jazz περιπλανήσεις. Η παραγωγή είναι άρτια, όπως και η εκτελεστική δεινότητα των μελών της μπάντας. Αυτό που «κόβει» στον δίσκο κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι η χρήση ίσως των φωνητικών. Οι instrumental στιγμές είναι καλύτερες από εκείνες που ντύνονται με φωνητικά, ενώ και η ίδια η μπάντα φαίνεται να μην έχει αποφασίσει σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί ως προς αυτό το κομμάτι. Επίσης, η υφολογική αλλαγή στο δεύτερο μέρος του δίσκου (εδώ βρήκα πολλές 90s και 00s επιρροές και post-rock μονοπάτια), αν και αξιοπρεπέστατη, δεν έπιασε την συνθετική κορυφή του Lost In Time (και των πιο prog / fusion κομματιών γενικότερα), το οποίο τελικά ήταν και το λιγότερο αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου. Κάποιες στιγμές στην ακρόαση νιώθεις μια ματαίωση, από μια ηχητική κορύφωση που ποτέ δεν έρχεται.

Παρά ταύτα, μιλάμε για μια παραπάνω από σοβαρή μουσική πρόταση για τους φίλους του progressive rock, αλλά και της jazz μουσικής, συγκερασμός που όταν τον πετυχαίνουν οι Bend the Future μας αφήνουν μια πολύ μεγάλη υπόσχεση για το μέλλον.

Nevertheless, we are talking about a more than serious proposal for the friends of progressive rock and jazz, a combination that each time it’s successful, it leaves us with a very big promise for the future.

8 / 10

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

2η γνώμη

 

Το Lost In Time που ξεκινά το άλμπουμ δημιουργεί μία τέτοια ανάταση που είναι αδύνατο να μην κεντρίσει αμέσως το ενδιαφέρον του ακροατή. Είναι αυτές οι ανατολίτικες κλίμακες σε συνδυασμό με τον πιασάρικο ρυθμό και τον τρόπο που εκφέρονται οι λίγες στιχουργικές γραμμές που το κάνουν τόσο ιδιαίτερο.

Η μπάντα κινείται στο χώρο του jazz / prog rock και αποκτά κάτι από το metal στοιχείο από το βάρος και την επιθετική χροιά που προσδίδει το rhythm section και ειδικότερα τα τύμπανα.

Από εκεί και πέρα, κάποιες συνθέσεις έχουν κάποια φωνητικά, συγκεκριμένα το Merely και το We Aim Higher που δε θα τα χαρακτήριζα με τίποτα τυπικά του χώρου, αλλά έχουν κάτι από την όμορφη lo-fi «αφέλεια» του indie, μα παράλληλα έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που στέκουν ανάμεσα στα πολύπλοκα prog θέματα των μουσικών. Τα τρία τελευταία τραγούδια είναι περισσότερο ατμοσφαιρικά, κάπου οι ταχύτητες και το σκέρτσο φεύγουν ως στοιχείο του ήχου τους, αλλά ίσως εδώ είναι που λάμπει ακόμα περισσότερο η μπάντα. Το Miniature είναι το αγαπημένο μου μαζί με το Lost In Time με τα απαλά χτυπήματα των πιατινιών που η τόσο διαυγής παραγωγή του άλμπουμ επιτρέπει να ακούγονται, αλλά και το Without Notice με τη μελωδία του σαξοφώνου να φέρνει κάτι από τη μελαγχολία του λαϊκού στοιχείου της μουσικής της ανατολικής Ευρώπης.

7.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης