Pentesilea Road – Pentesilea Road

[Self-released, 2021]

Εισαγωγή: Τάσος Ποιμενίδης

Οι Ιταλοί Pentesilea Road είναι ένα καινούριο σχήμα που κινείται στον χώρο του progressive rock / metal. Από μια χώρα με μεγάλη παράδοση στο συγκεκριμένο είδος είναι σίγουρο ότι ο ακροατής περιμένει το λιγότερο μια άρτια εκτελεστική δεινότητα και έντονη αίσθηση μελωδίας. Οι τέσσερις Ιταλοί με τις επιφανείς guest συμμετοχές των σπουδαίων Ray Alder και Mark Zonder και μια ακόμη από συμπατριώτη τους τραγουδιστή Michele Guaitoli μας συστήνονται στον πρώτο τους δίσκο. Το όνομα της μπάντας είναι μία αναφορά στην Pentesilea, την πόλη στο βιβλίο Invisible Cities του Italo Calvino.


 

Υποσχόμενο ντεμπούτο με εξαιρετικές κιθάρες

Στις πρώτες παρατηρήσεις που κάνει κανείς ακούγοντας πρώτη φορά το ντεμπούτο των Pentesilea Road είναι σίγουρα η κιθαριστική δουλειά του Vito Mainolfi ο οποίος έχει εξαιρετική απόδοση στην lead κιθάρα με επιρροές από Steve Morse, Steve Vai και Guthrie Govan κατά κύριο λόγο. Όπως καταλαβαίνει κανείς από τις εν λόγω επιρροές μιλάμε για έναν πολύ μελετημένο αλλά και πολύ ενδιαφέροντα παίχτη που δεν επιμένει τόσο στο shred flashy φάσμα της μοντέρνας κιθάρας αλλά στο πιο δεξιοτεχνικό της κομμάτι, και πραγματικά  χτίζει εξαιρετικά σόλο.

Οι συνθέσεις είναι εξολοκλήρου δικές του και παρατηρεί κανείς αναφορές σε Fates Warning, Anathema μεσαίας περιόδου ενώ ένας παραλληλισμός με τους Enchant στα λιγότερο τεχνικά τους σημεία δεν θα ήταν καθόλου άστοχος. Mid-tempo και αργές ταχύτητες θα συναντήσει κανείς κατά κύριο λόγο, χωρίς ιδιαίτερες υπερβολές και υπερτεχνικά σημεία μιας και οι Pentesilea Road βασίζονται κυρίως σε επαναλαμβανόμενες μελωδίες θέλοντας να κρατήσουν μαζεμένες δομές στις συνθέσεις τους και η αλήθεια είναι ότι το πετυχαίνουν σε ικανοποιητικό βαθμό. Τα κομμάτια δεν είναι καθόλου αδιάφορα, οι συνοδοιπόροι του Mainolfi είναι καλοί αν και η αλήθεια είναι ότι στο Stains παρατηρεί κανείς αισθητά την διαφορά ποιότητας ανάμεσα στον guest Guaitoli και τον μόνιμο τραγουδιστή τους Vicenzo Nocerino.

Για κακή τύχη των Pentesilea Road τα δυνατά σημεία τους βρίσκονται στην lead κιθάρα και σε έναν δίσκο θεωρώ ότι πρέπει η lead κιθαριστική δουλειά να είναι συμπληρωματική και να αναδεικνύει τις ήδη δυνατές συνθέσεις και όχι να τις στηρίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο γίνεται εδώ. Πολλά από τα κομμάτια φαίνεται σαν να περιμένουν το solo για να δείξουν την πλήρη ποιότητα τους και παρότι όμορφα και μελωδικά στο σύνολό τους, θα μπορούσαν να είχαν δουλευτεί λίγο παραπάνω και να έχουν παραπάνω περιπέτεια και εκπλήξεις στις δομές του.

Παρόλα αυτά, το όμορφο crossover prog των Pentesilea Road δεν έχει χτυπητές κακές στιγμές. Είναι σίγουρο ότι όποιος δοκιμάσει αυτό τον δίσκο αποκλείεται να πει ότι πέρασε άσχημα ακούγοντας τον. Παρότι μεγάλος σε διάρκεια, δεν με κούρασε καθόλου να τον ακούσω συνολικά. Ταυτόχρονα όμως δεν είναι και κάτι το πολύ σπουδαίο, ενώ διαθέτει με σταθερά καλή ποιότητα, δεν υπάρχει το πολύ μεγάλο κομμάτι που θα παίξει στο repeat και θα κάνει τον ακροατή να σκάψει πιο βαθιά για να ανακαλύψει και άλλες πτυχές του δίσκου.

Όσο για τους επιφανείς guests; Για τόσο υπεραγαπημένους μουσικούς θα περίμενα πράγματα παραπάνω. Ο Ray ακούγεται καλός στα μεσαία του αλλά κάπως κουρασμένος στα πιο χαμηλά του στα δύο τραγούδια που συμμετέχει με καλύτερο τραγούδι συνθετικά και ερμηνευτικά το Shades of the Night, ενώ τον Zonder τον εξέλαβα κάπως διεκπεραιωτικό (η εισαγωγή του μάλιστα στο Memory Corners να θυμίζει κραχτά το Aliens των Warlord!).

Μια καλή προσπάθεια συνολικά από τους Ιταλούς λοιπόν που δείχνει ότι υπάρχει μαγιά για κάτι σπουδαιότερο στο μέλλον. Θα τους κρατήσουμε στα ραντάρ μας περιμένοντας πράγματα στον επόμενο δίσκο που σίγουρα θα τους βρει εμπειρότερους και πιο έτοιμους στο συνθετικό κομμάτι.

7 / 10

Τάσος Ποιμενίδης

 

2η γνώμη

 

Οι Pentesilea Road είναι μια μπάντα που ξεφεύγει από την πεπατημένη της ιταλικής prog metal σκηνής (το progressive στοιχείο έρχεται συμπληρωματικά του βασικού ιδιώματος της μπάντας με τη μελωδία να είναι η αιχμή του δόρατος των τραγουδιών) και αυτό είναι προς τιμή τους. Το progressive metal είναι κατεξοχήν ο χώρος που κινούνται, θυμίζουν τους Dream Theater σε τραγούδια όπως τα Memory Corners και A Tale of Dissidence, ενώ φέρνουν στο μυαλό και το αμερικάνικο prog power. Οι συνθέσεις του δίσκου έχουν διαφορές μεταξύ τους, για παράδειγμα το Genius Loci έχει έναν επικό χαρακτήρα, ενώ το Noble Art έχει μια FWX επιρροή, από την άλλη το Stains θυμίζει τους Queensrÿche. Επειδή όμως τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα (φοβερή κιθαριστική δουλειά) το όλο αποτέλεσμα διατηρεί τη συνοχή του και προσδίδει χαρακτήρα στον ήχο της μπάντας. Από τους Pentesilea Road έχεις να περιμένεις κάτι καλό στο μέλλον, αλλά και μια ευχάριστη παρέα σε αυτή τη μια ώρα που διαρκεί.

7.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης