Canvas Solaris – Chromosphere

[Divebomb Records, 2021]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης

Το μουσικό ταξίδι των Canvas Solaris ξεκίνησε το 1999 όπου ο κιθαρίστας Nathan Sapp και ο drummer Hunter Ginn ίδρυσαν την μπάντα. Μέχρι και σήμερα είναι τα σταθερά μέλη του συγκροτήματος και ανά χρονικές περιόδους πλαισιώνονται από μουσικούς ώστε να κυκλοφορήσουν κάποιο δίσκο. Σήμερα αυτά τα μέλη είναι οι Chris Rushing και Gael Pirlot σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα. Η μπάντα μέχρι το 2011, όταν διαλύθηκε, είχε προλάβει να κυκλοφορήσει 5 αρκετά καλούς έως εξαιρετικούς δίσκους υπερτεχνικού progressive metal. Η μουσική τους όταν «μεταλλίζει» θυμίζει πολύ τους Watchtower, Cynic στην jazz αισθητική και King Crimson όταν γίνονται πιο rock. Σήμερα όμως έχουν κάτι να πουν με την νέα τους μουσική πρόταση; Υπάρχουν ευήκοα ώτα σε αυτό που λέγεται τεχνικό prog metal; Υπάρχει χώρος για τους Canvas Solaris στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα, όταν οι ίδιοι ήταν απόντες για σχεδόν μια δεκαετία;


 

Μια συναρπαστική επιστροφή, ένα απολαυστικό ταξίδι

Οι Canvas Solaris επιστρέφουν μετά από 11 χρόνια απουσίας με το άλμπουμ με τίτλο Chromosphere. Το instrumental progressive metal τους διαθέτει εντυπωσιακή εκτελεστική δεινότητα και μια jazz αίσθηση. Οι ευμνημόνευτες μελωδίες εντός πολύ περίεργων μεταβαλλόμενων ρυθμών καθιστά τον ήχο τους πολύ μοναδικό και συναρπαστικό. Ήμουν fan τους από τότε που άκουσα το ντεμπούτο τους, Sublimation. Η ορχηστρική μίξη prog, metal και fusion καλύπτει πραγματικά πολλά πράγματα που αναμένει να ακούσει κανείς αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν προβληματισμένος μήπως ένα τόσο μεγάλο διάλειμμα επηρεάσει τη δημιουργικότητα του σχήματος, αλλά ευτυχώς έκανα λάθος. Αυτό είναι ένα άλμπουμ αποτελούμενο από έξι τραγούδια και 50 λεπτά μουσικής στο οποίο αυτοί το κουαρτέτο αποδίδει πολύ εμπνευσμένο και αναζωογονητικό υλικό. Αν νομίζετε ότι οι Canvas Solaris έπεσαν σε επίπεδο μετά από δέκα χρόνια απουσίας, έχετε πέσει έξω.

Από το πρώτο κομμάτι, το Extrasolar Biosignature, έμεινα έκπληκτος από το πόσο καλά κατάφεραν να δουλέψουν το στυλ τους, από το πρώτο άνοιγμα και χτίσιμο μέχρι το τέλος. Από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει πραγματική πτώση πουθενά. Πρόκειται για ένα άλμπουμ με μοναδική αίσθηση και απίστευτες τεχνικές γνώσεις. Χρησιμοποιούν τα πάντα με μέτρο ή τουλάχιστον σε μια κατάλληλη ποσότητα για να μην παρασυρθούν τα πράγματα. Το συγκρότημα ανέφερε τους Watchtower, Coroner και Toxik ως τις μεγαλύτερες επιρροές στη δημιουργία αυτού του άλμπουμ. Είναι προφανές ότι το συγκρότημα ήταν περισσότερο επικεντρωμένο στα progressive metal στοιχεία αυτών των τεχνικών γιγάντων παρά σε εκείνα που προέρχονται από το thrashy τμήμα, χωρίς όμως καμία πρόθεση αντιγραφής. Μπορούν να παίξουν αργά μερικές φορές και ακόμη και με τα οριακά προσχηματικά σόλο εξακολουθούν να τα καταφέρνουν επειδή χρησιμοποιούν τα πάντα στο σωστό πλαίσιο. Είναι κάτι που είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στον τομέα του ορχηστρικού extreme metal.

Ο συνολικός ήχος βρίσκεται κάπου μεταξύ των δύο προηγούμενων δίσκων, με άλλα λόγια είναι περίπλοκος και τεχνικός, γεμάτος με spacey και ατμοσφαιρικά μέρη, μόνο που αυτή τη φορά τα πλήκτρα εμφανίζονται σποραδικά κυρίως στο παρασκήνιο, όπως π.χ. στο False Vacuum. Άλλωστε, υπάρχουν πολύ όμορφες μελωδίες για να χαλαρώσει κανείς λίγο από τον βαρύ και γρήγορο παίξιμο. Το άλμπουμ είναι πολύ διαφορετικό. Κάθε κομμάτι είναι δίνει κάτι καινούργιο και απαιτεί όλη την προσοχή του ακροατή. Το αποκορύφωμα του δίσκου για μένα είναι το Zero Point. Είναι ένα ταξίδι 13 λεπτών που οδηγεί τον ακροατή μέσα από τις δυνατότητες της μπάντας να κινείται αβίαστα μεταξύ σύνθετης, μελωδικής και jazz μουσικής. Μοιάζει με πολλά διαφορετικά τραγούδια σε ένα, με αργά ψυχωμένα περάσματα που είναι ραμμένα ανάμεσα σε εξαιρετικά γρήγορες τεχνικές ακολουθίες.

Οι περισσότεροι τεχνικοί ορχηστρικοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια με άφησαν αδιάφορο, αλλά το Chromosphere είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι και το απόλαυσα πολύ. Έχει πολλές παραλλαγές και δυναμικές και η τεχνική είναι απλά άψογη. Βεβαίως, αυτή η μουσική δεν είναι για όλους, αλλά αν σας αρέσει το instrumental metal και η fusion, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Το Chromosphere έρχεται 11 χρόνια μετά το Irradiance και αν κρίνω από την ποσότητα της μουσικής που περιέχεται στα 50 λεπτά της διάρκειάς του, το θεωρώ αρκετά εύλογο διάστημα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο στριφνού, απαιτητικού, τεχνικού progressive metal, στο στυλ ακριβώς των προηγούμενων κυκλοφοριών. H μουσική θυμίζει τους Spiral Architect στο πιο soft, κάτι που προσωπικά με γοήτευσε, με συνεχείς εναλλαγές σε riffs, ρυθμό και ύφος, ενώ και ηχητικά έχει γίνει δουλειά ώστε να βγαίνει μια retro διάθεση από τα ηχεία. Πολύ θετικά αυτά και ακούγονται στα Zero Point Field και Black Drop Effect που θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονται στο Cortical Tectonics, ενώ και το Extrasolar Biosignature έχει κάτι να πει. Βέβαια οι Canvas Solaris αυτή τη στιγμή φαίνονται εκτός εποχής, γιατί μπορεί η instrumental μουσική να περνάει δεύτερη νιότη με μπάντες όπως οι Animals as Leaders κ.τ.λ., όμως αυτό που παίζουν δεν έχει πια το impact που είχε. Μπορούν μόνο να συγκριθούν με την πρότερη δισκογραφία τους και εδώ το Chromosphere νομίζω πως υστερεί. Ιδέες ωραίες έχουν, αλλά δεν υπάρχει ο wow factor και τα τραγούδια δε φαίνονται αρκετά δουλεμένα για Canvas Solaris. Κλείνοντας, ο δίσκος αυτός είναι μια αναμνηστική δόση μουσικής (sic) και αν είσαι λάτρης του τεχνικού prog (όπως εγώ) μπορείς μόνο να ελπίζεις σε μια ταχεία ανάρρωση της μπάντας στον επόμενο δίσκο.

6 / 10

Γιάννης Βούλγαρης