Panzerballett – Planet Z

[Gentle Art of Music, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Αν και οι Panzerballet απέχουν πάρα πολύ από να χαρακτηριστούν μια συνηθισμένη μπάντα, στο Planet Z πήγαν τις ιδιαιτερότητές τους ένα βήμα παραπέρα. Ειδικότερα, ο ιθύνων νους, Jan Zehrfeld, επέλεξε στο έβδομο album του του γερμανικού σχήματος να περιλαμβάνονται πρωτότυπες συνθέσεις, αλλά και διασκευές σε έργα των Nélida Béjar, Martin Mayrhofer, Leonhard Kuhn, Jeff Novotny, Richard Wagner, Andy Lind και Simon Backes και επιφύλαξε πολλές εκπλήξεις στο ρυθμικό κομμάτι. Στον δίσκο παίζουν drummers παγκόσμιας κλάσης που έχουν παίξει με prog, jazz και fusion θρύλους, όπως οι Frank Zappa, Devin Townsend, Meshuggah και Allan Holdsworth Αυτοί είναι: ο Marco Minnemann, ο Virgil Donati (Planet X), ο βραβευμένος με Grammy Morgan Ågren, ο Gergo Borlai των Tribal Tech οι Hannes Grossmann (Blotted Science) και Andy Lind.

Το Planet Z είναι αναμφισβήτητα το πιο φιλόδοξο βήμα στην καριέρα των Panzerballett. Είναι όμως μόνο αυτό;


 

Μουσικά παζλ με ναρκωτικά

Υπάρχουν πολλές φορές όταν ένας καλλιτέχνης έχει μια-δυο καλές ιδέες και αναπτύσσει τραγούδια γύρω από αυτές τις δύο ιδέες. Αν ο καλλιτέχνης είναι επιδέξιος τότε καταφέρνουν να σαγηνεύσουν και να εξιτάρουν την φαντασία του ακροατή για 40, 50 ή 60 λεπτά. Και όλα αυτά από μερικές καλές ιδέες που δίνουν το σπόρο για να αρχίσει ένα άλμπουμ. Αυτό δεν ισχύει για το Planet Z των Panzerballett. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για κλίμακα ιδεών ανά λεπτό ακούγοντας τον δίσκο. Αυτό συμβαίνει εν μέρει λόγω του μυαλού του Jan Zehrfeld αλλά ταυτόχρονα το ταλέντο που έχει συγκεντρώσει για αυτόν το δίσκο είναι εξωπραγματικό. Έξι ντράμερ: Virgil Donati, Marco Minnemann, Morgan Ågren, Gergo Borlai, Hannes Grossmann, Andy Lind. Τρεις σαξοφωνίστες Florian Fennes, Sam Greenfield και Georg Gratzer. Μπάσο, πιάνο επιπλέον horn section για ένα κομμάτι και φυσικά οι κιθάρες του Jan.

Τα περισσότερα κομμάτια είναι διασκευές κομματιών από συνθέτες avant-garde και κλασσικής μουσικής. Το εναρκτήριο Prime Time είναι κατάλληλη εισαγωγή στο συμπαγές jazz / fusion με τα ντραμς να οδηγούν και το δίδυμο κιθάρας σαξόφωνου να οργιάζει. Ο Marco Minnemann είναι πίσω από τα τύμπανα του Who the Jack is Migger ένα πιο heavy metal κομμάτι με το σαξόφωνο να οδηγεί. Στο ίδιο μοτίβο έχουμε το Mind Your Head όπου ανάμεσα στα heavy μέρη έχουμε ένα μελωδικό σχεδόν πιασάρικο σαξόφωνο που λειτουργεί λίγο σαν ανάσα. Τα τύμπανα του Morgan Ågren ειδικά σε αυτά τα σημεία είναι εκπληκτικά.

Σε αυτό το σημείο, μια αξιοσημείωτη πτυχή του δίσκου γίνεται εμφανής. Ενώ ανάμεσα στα κομμάτια πολλοί μουσικοί και συνθέτες αλλάζουν, σε κανένα σημείο δεν χάνεται η συνοχή και η ταυτότητα της μπάντας. Κάτι που έχει να κάνει με το ταλέντο των μουσικών αλλά και τον “κακομοίρη” τον μηχανικό πίσω από την κονσόλα.

To No One Is Flying the Plane είναι ένα εξαιρετικό heavy jazz κομμάτι με πολλά big band jazz σημεία, κάτι που θυμίζει αρκετά Whiplash (την ταινία όχι το κομμάτι). Το Walkürenritt ή αλλιώς το Ride of the Valkyries του Wagner μας φέρνει στη μέση του δίσκου. Εάν ποτέ υπήρχε απορία γιατί αυτή η σύνθεση και ο Wagner είναι αδυναμία μεταξύ των metalheads, τότε αυτή η version του κομματιού είναι μια καλή απάντηση.

Το παιχνιδιάρικο Urchin vs Octopus είναι το ογκώδες και (σχετικά) προσιτό κομμάτι του δίσκου. Το Alle meine Andchen είναι το σημείο που τα πράγματα περνούν στο πιο «αυτιστικό» prog. Πολλά σπασίματα και επαναλήψεις σε ένα κομμάτι που θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται σε ένα δίσκο των Spastic Ink (εκτός του keyboard solo). To Coconut είναι ένα κομμάτι του Simon Backes, μαθητή του Jan Zehrfeld οπότε η επιρροή είναι εμφανής. Heavy jazz με πολύ ωραίο saxophone lead και κιθαριστικό solo.

Το SOS κλείνει το δίσκο και ενώ είναι νέα σύνθεση, το concept είναι όμοιο με το YYZ των Rush. Ένα συναρπαστικό ρυθμικό μοτίβο που είναι εμπνευσμένο από τον κώδικα morse για SOS. Ένα ιδανικό κλείσιμο για έναν βαρύ και πυκνό δίσκο.

Διαλέξτε ένα κομμάτι (jazz, metal, δεν έχει σημασία), κάντε το χιλιάδες κομμάτια και ξαναφτιάξτε αυτό το παζλ. Αυτή είναι η αίσθηση που δημιουργείται ακούγοντας το Planet Z των Panzerballett. Είναι σίγουρα ένα heavy άλμπουμ αλλά όχι κάτι που μπορείς να κάνεις headbang. Οι αλλαγές στον ρυθμό είναι πάρα πολλές για κάτι τέτοιο. Ένα jazz album αλλά όχι κάτι που μπορεί απλά να υπάρχει στο βάθος. Είναι κάτι ενδιάμεσο που χρειάζεται την απόλυτη προσοχή του ακροατή. Και εάν ο ακροατής δώσει αυτή την προσοχή θα ανταμειφθεί.

8.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Το εξαιρετικό γερμανικό jazz metal συγκρότημα των Panzerballett επέστρεψε μετά από τρία χρόνια σιωπής, με το νέο τους δίσκο, Planet Z. Το άλμπουμ είναι κάπως διαφορετικό από το προηγούμενο (X-Mas Death Jazz) και κατά κάποιον τρόπο κάπως όμοιο. Υπάρχουν death metal growls αυτή τη φορά, αλλά και πάλι είναι μια απίστευτη απόδοση avant-garde, metal και jazz fusion με Zappa στοιχεία. Το άλμπουμ προσφέρει φιλόδοξο υλικό γεμάτο με φοβερά fusion riffs και περάσματα με σαξόφωνο. Με την προσθήκη των ντράμερ, Marco Minnemann, Vorgil Donati, Gergo Borlai, Morgan Ågren, Hannes Grossmann και Andy Lind, υπάρχει κάποια νέα οπτική σε μερικά από τα τραγούδια. Η τεχνική βρίσκεται απλά σε ένα άλλο επίπεδο. Το ύφος μπορεί είναι δύσκολο για πολλούς ακροατές, αλλά αν είναι κανείς εξοικειωμένος με σύγχρονη κλασική, metal και jazz, αυτό θα αποδειχθεί ένα διασκεδαστικό άλμπουμ. Η ιδέα του Jan Zehrfeld να ηχογραφεί τραγούδια από διαφορετικούς συνθέτες από διαφορετικά μουσικά είδη και να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ομοιογενές άλμπουμ λειτούργησε τέλεια. Το υλικό του Planet Z είναι σφιχτοδεμένη, περίπλοκη και άψογα παιγμένη ορχηστρική μουσική.

9 / 10

Goran Petrić