Fontän – Fontän

[Höga Nord Rekords, 2017]

Εισαγωγή: Νίκος Φιλιππαίος
15 / 12 / 2017

Με την ξεχωριστή περίπτωση της μπάντας που ακούει στο όνομα Fontän είχαμε ασχοληθεί εδώ, στο Progrocks.gr, πριν περίπου ένα χρόνο, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας δύο καταπληκτικών EPs, του Babylon και του Polar Star (κλικ). Όπως σημείωνα και στον επίλογο εκείνου του άρθρου, το τρίτο σε σειρά full-length άλμπουμ τους αναμένονταν με μεγάλο ενδιαφέρον. Και, πριν περάσει καν ένας χρόνος, οι δύο μουσικοί Jesper Jarold και Johan Melin, οι οποίοι αποτελούν κατά βάση τους Fontän, παρουσίασαν τη νέα τους δουλειά, στην εταιρεία Höga Nord Rekords. Αυτή την κυκλοφορία, μετά από λίγο καιρό, συμπλήρωσε και ένα EP με remixes, τα οποία είχαν επιμεληθεί μερικοί από τους πιο προχωρημένους και ιδιαίτερους αντιπροσώπους της τρέχουσας χορευτικής ηλεκτρονικής μουσικής, όπως οι Red Axes και ο Timothy J. Fairplay.

Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι, κρίνοντας τόσο από τη δισκογραφική, όσο και από τους remixers που συνεργάζονται, οι Fontän  ανήκουν στους νέους καλλιτέχνες οι οποίοι προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα στη μοντέρνα electronica και το αδιαμφισβήτητο revival των πιο ψυχεδελικών και προοδευτικών ροκ στιγμών των 60s και των 70s. Αυτή τους η προσέγγιση δίνει μεγάλη χαρά σε μας, τους λίγους (;) ανθρώπους που θα απολαύσουμε στον ίδιο βαθμό μία συναυλία αμιγούς psych rock και ένα party underground house μουσικής.

Ας παρουσιάσουμε το νέο άλμπουμ των φίλων μας από τη Σουηδία, εξετάζοντας τελικά αν ανταποκρίνεται στις μεγάλες προσδοκίες, που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει…


 

Downtempo progressive rock

Με τον τρίτο τους ομώνυμο full-length, οι  Fontän συγκροτούν ένα νέο μουσικό μίγμα, συνδυάζοντας δύο διαφορετικές ηχητικές κατευθύνσεις: την downtempo electronica και το προοδευτικό ψυχεδελικό ροκ. Μόνο και μόνο για αυτό τους το κατόρθωμα, πραγματικά τους ταιριάζει ο χαρακτηρισμός “προοδευτικοί καλλιτέχνες”, ο οποίος πλέον “φοριέται” πολύ,  αφενός από ανενδοίαστα εμπορικούς, mainstream τραγουδιστές και τραγουδίστριες και αφετέρου από μπάντες-ρεπλίκες των Pink Floyd, των King Crimson κ.ο.κ.

Στο ομώνυμο άλμπουμ τους, οι Fontän  παρουσιάζουν μία σειρά κυρίως ορχηστρικών συνθέσεων, στις οποίες μπλέκουν υπόγεια, αστικά breakbeats με στοιχεία αντλημένα από την πλούσια underground σκηνή κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- του Σουηδικού προοδευτικού και ψυχεδελικού ροκ. Η ενορχήστρωση είναι απέριττη, με ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, synths και εναλλαγές ανάμεσα σε αναλογικό και ηλεκτρονικό drumming.

Κάποια κομμάτια μπορούν να χαρακτηριστούν ως και ιδιοφυή, με πιο χαρακτηριστικά τα Greven και Bardo, στα οποία οι λαβυρινθικές nordic μελωδίες συνυφαίνονται με krautrock, και trip hop αναφορές… Φανταστείτε μία ανατρεπτική για τα στενά όρια του χωροχρόνου συνεργασία ανάμεσα στην αφρόκρεμα των μουσικών του Gothenburg και του Düsseldorf της δεκαετίας του ’70 με αυτών του Bristol της δεκαετίας του ’90.

Ωστόσο, θεωρώ ότι αυτή η φιλόδοξη σύνθεση που επιδιώκουν οι Fontän δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί, καθώς κάποια μειονεκτήματα αποδυναμώνουν το αποτέλεσμα. Πρώτον, η παραγωγή είναι τόσο lo-fi που χάνει σε δυναμισμό, έτσι το ζωτικό ροκ στοιχείο δυστυχώς υποχωρεί. Ακόμα, κάποια κομμάτια είναι κάπως διαδικαστικά, όπως το εναρκτήριο Mangsebung ή το Meh Teh, με πιθανό αποτέλεσμα τη διάσπαση του ενδιαφέροντος του ακροατή. Ωστόσο, το ντουέτο στα δύο περσινά του EPs, έδωσε μία σειρά πιο σφιχτοδεμένων και ουσιαστικών συνθέσεων, αποφεύγοντας αυτές τις αδυναμίες. Από την άλλη, ίσως οι Fontän εκούσια επιλέγουν να τονίσουν το downtempo στοιχείο, απομακρύνοντας ωστόσο ακροατές με ένα πιο ροκ υπόβαθρο.

Το άλμπουμ κλείνει με το Shadows, τη μοναδική σύνθεση του δίσκου στην οποία ακούμε στίχους. Έχουμε να κάνουμε με ένα υπέροχο τραγούδι, στο οποίο ξεδιπλώνονται όλες τις συνθετικές και ενορχηστρωτικές ικανότητες των δύο φίλων και συνεργατών, ένα από τα καλύτερα tracks του 2017.

7.5 / 10

Νίκος Φιλιππαίος

 

2η γνώμη

 

Οι Fontän είναι ένα ντουέτο από το Γκέτεμποργκ με το Fontän να είναι το τρίτο τους άλμπουμ και το πρώτο τους από το Winterwhila του 2009. Τους έμαθα μέσα από τα 2 EP που κυκλοφόρησαν το 2016 στη Höga Nord. Αν και πέρασαν περίπου 9 χρόνια, το Fontän δεν ξεμακραίνει ιδιαίτερα από το παράδειγμα που έθεσε το Winterwhila. Οι τέκνο αναφορές όπως αυτές παρουσιάζονται στους Riley-ισμούς του Manuel Göttsching των Ashra ή τους Cluster-ισμούς του Brian Eno είναι έκδηλες, ενώ η μπάντα ακούγεται κατά τι πιο εσωστρεφής, σοβαρή, groovy και σίγουρα πιο «μαλακή». Πρόσθεσε σε αυτό μία διάχυτη left-field πειραματική διάθεση από τα μέσα 80s, μία 90s (και λίγο 80s;) dance ηθική και λίγο ανατολίτικο χάδι. Εν ολίγοις αυτή είναι η εικόνα που σχημάτισα ακούγοντας το νέο LP μετά από διαδοχικές επαναλήψεις. Σε αυτό το σημείο μου φαίνεται αδύνατο να μη χρησιμοποιήσω τη επίθετο “κινηματογραφική” για να περιγράψω περαιτέρω (τη μισώ αφόρητα) αλλά η μουσική εδώ μοιάζει να ακολουθεί κάποιο φιλμ, σαν ένα τύπου σάουντρακ δηλαδή. Γενικά, τίποτε το καινούριο δεν έχει εδώ, ίσως είναι λίγο νοσταλγικό αλλά συνοδεύεται από καλή σύνθεση και μουσικότητα και σίγουρα είναι μία ευχάριστη δουλειά (άλλη μια λέξη που απεχθάνομαι).

7 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης