Από την Βαβυλώνα στο πολικό αστέρι: η ιδιαίτερη ματιά των Fontän στο προοδευτικό και ψυχεδελικό rock

από τον Νίκο Φιλιππαίο

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς 

fontanTο 2016, το οποίο πλέον φτάνει στο τέλος του, ήταν μια δύσκολη χρονιά για την τέχνη της μουσικής. Πέρα από το ότι κατά τη διάρκεια αυτού του έτους μας αποχαιρέτησαν σπουδαίοι καλλιτέχνες, η πλειονότητα των νέων κυκλοφοριών -τουλάχιστον όσων εγώ άκουσα- κινήθηκε ανάμεσα στη μετριότητα και την πλήρη αδιαφορία. Φυσικά, οι εξαιρέσεις υπάρχουν, τα άλμπουμ δηλαδή που θα γεμίσουν τις θέσεις της λίστας μου με την καλύτερη νέα μουσική του 2016. Στις πρώτες, λοιπόν, θέσεις αυτής της λίστας ήδη φιγουράρουν τα δύο φετινά EPs των Fontän, ενός ντουέτου από την Σουηδία, τα οποία θεωρώ ότι οι ανοιχτόμυαλοι ακροατές του progressive rock χρειάζεται επειγόντως να ακούσουν.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με κάποια στοιχεία σχετικά με την ταυτότητα και την ιστορία της μπάντας. Οι Fontän πρέπει να σχηματίστηκαν κάποια χρόνια πριν το 2006, από τους Jesper Jarold και Johan Melin. Μια ματιά στο discogs μας αποκαλύπτει ότι ο κιθαρίστας Jesper Jarold ήταν session μουσικός σε αρκετές και ετερόκλητες κυκλοφορίες, ξεκινώντας από τους metalheads At The Gates, συνεχίζοντας με τους underground progsters Grovjobb και πιο πρόσφατα συνδράμοντας στο δεύτερο άλμπουμ της indie pop τραγουδίστριας El Perro Del Mar. Ο κημπορντίστας Johan Melik, πριν τους Fontän ακολούθησε παρόμοια πορεία, επικεντρώνοντας τις συμμετοχές του στη σουηδική indie rock σκηνή.

Το ντεμπούτο των δύο μουσικών ως Fontän πραγματοποιήθηκε το 2006 με το full-length Aktionskammarn, ένα διαμάντι που δυστυχώς έχει ανακαλυφτεί ακόμα από λίγους. Ένα φιλόδοξο και την ίδια στιγμή χαλαρό πάντρεμα του ψυχεδελικού και προοδευτικού rock με ποικίλα στιλ της ηλεκτρονικής μουσικής: downtempo, electro, ακόμα και IDM. Από το ανεπτυγμένο εκείνα τα χρόνια σουηδικό balearic pop οι Fontän δανείζονται την απλότητα και την ευαισθησία, ενώ από καλλιτέχνες όπως οι Dungen, ακόμα περισσότερο ο Bo Hansson, αντλούν πιο πολυσύνθετα και τριπαρισμένα διδάγματα.

Τρία χρόνια μετά, το 2009, κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ, Winterhwila, στη δισκογραφική Information του Dan Lissvik των Studio. Σε σχέση με το ντεμπούτο τους, το Winterhwila αποτελεί μια πολύ πιο συγκροτημένη και ώριμη δουλειά. Οι δύο συνεργάτες συνδυάζουν με σιγουριά και μαεστρία το space rock με το space disco. Το κλίμα, πέρα από αναπόδραστα διαστημικό, είναι σκοτεινό και ήρεμο. Οι rock επιρροές των 60s και 70s συναντούν την αναβίωση του synthpop από καλλιτέχνες όπως οι Chromatics του Johnny Jewel. Οι ενημερωμένοι φίλοι του progressive rock ας ακούσουν την ελεύθερη διασκευή στο Early Morning των Epitaph.

Βέβαια, ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά των Fontän  είναι οι αργοί δημιουργικοί ρυθμοί. Έτσι, επτά ολόκληρα χρόνια μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, επέστρεψαν φέτος με δύο νέα EPs, το Babylon και το Polar Star, τα οποία κυκλοφορήσαν στην πολύ καλή ανεξάρτητη δισκογραφική Höga Nord Records. Η επιστροφή τους συνοδεύτηκε από νέες σελίδες στο Soundcloud, στο Spotify και βέβαια στο Facebook, καθώς και -κάτι πολύ πιο ουσιώδες- από κάποια live στη χώρα τους. Αλλά, ας μη γελιόμαστε, οι δύο φίλοι διατηρούν ένα εσωστρεφές και περφεξιονιστικό προφίλ, δίνοντας πρωταρχικό λόγο στη δισκογραφική τους παρουσία. Προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα αυτή τους την προσέγγιση.

Στo Babylon και στο Polar Star, οι Fontän προχωρούν τη μουσική τους ένα βήμα παραπέρα, επιστρέφοντας παράλληλα στις αδιαμφισβήτητες rock ρίζες τους. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία είναι μειωμένα, ενώ ο ήχος είναι πιο βαρύς και αναλογικός, φέρνοντας στο νου σύγχρονες progressive rock μπάντες που αναβιώνουν τα 70s, όπως οι Astra και οι Mondo Drag. Ωστόσο, οι Fontän διαφοροποιούνται από την κατά κύριο λόγο retro άποψη των προαναφερθέντων, καθώς επιλέγουν μια σχετική απλότητα στη δομή των συνθέσεων και κυρίως διατηρούν αυτή την καλοκαιρινή ραστώνη που χαρακτηρίζει το balearic revival. Παρόλα αυτά, πολλά κομμάτια δονούνται από psych funk groove, ακόμα και από ένα συναίσθημα οργής.

Αλλά για ποιο λόγο μπορεί να είναι θυμωμένοι οι Fontän; Πιθανότατα έχουν απογοητευτεί από έναν κόσμο που θυμίζει ολοένα μια σύγχρονη εκδοχή της Βαβυλώνας ή, σύμφωνα με τους στίχους του τραγουδιού Machines, βλέπουν με κριτικό μάτι την τεχνική και μηχανιστική τροπή της ζωής μας. Το Machines γενικότερα αποτελεί μία από τις πιο κορυφαίες στιγμές της δεκαετούς πορείας τους: η σκιά του ήρωα τους, Bo Hansson, επανέρχεται μέσα από μία Nordic folk μελωδία, η οποία όμως εντελώς ειρωνικά μπλέκεται με ένα ψυχεδελικό και χορευτικό breakbeat.

Στην ουσία, με αυτά τα δύο EPs, οι Fontän επανασυνδέονται με την μεγάλη παράδοση του progressive rock και κυρίως με την εγκεφαλική και ταξιδιάρικη άποψη των Pink Floyd για το συγκεκριμένο ιδίωμα. Ένα νέο full-length κρίνεται απαραίτητο, αλλά…  έχουμε μάθει να κάνουμε υπομονή.

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης