Diagonal – 4

[Cobblers Records, 2021]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης

Οι Βρετανοί Diagonal επιστρέφουν έπειτα από μόλις δύο χρόνια. Το 4 παραπέμπει ευθέως στον αντίστοιχο τίτλο και δίσκο των αγαπημένων τους Soft Machine. Σύμφωνα με τη μπάντα, η ευφορία που δημιούργησε το εξαιρετικό Arc, τους έθεσε προ των πυλών για την όσο το δυνατόν συντομότερη επιστροφή τους, κάτι που δεν το συνήθιζαν, αν λάβουμε υπόψη τη χρονική απόσταση μεταξύ των δύο πρώτων δίσκων, αλλά και μεταξύ του The Second Mechanism και του Arc. Είναι εμπειρικά διαπιστευμένο ότι τα δύο πρώτα, και κυρίως το Diagonal του 2008, αποτέλεσαν κοσμήματα εκλεκτικού και άκρως καλαίσθητου progressive rock. Με το Arc τεχνικά και αισθητικά μεταβλήθηκαν σε μία πιο soft κολεκτίβα, ένας συγκερασμός από διάφορα στυλ αποδοσμένα με μία αξιοζήλευτη φυσικότητα. Το 4 αποτελεί ένα ακόμη στοίχημα, αν λάβουμε υπόψη και το σχετικά σύντομο διάστημα επιστροφής τους στη δισκογραφία.


 

Αναμενόμενη έκπληξη;

Το προηγούμενού τους album δρομολόγησε μία αισθητή μεταποίηση του ύφους τους, παρόλο που τα 70s παρέμειναν η βασική δεξαμενή επιρροών, ο πυλώνας πάνω στον οποίο θα χάραζαν την εκφραστική τους. Η βασική διαφορά του Arc εν σχέσει με το πώς απαθανάτιζαν το progressive rock τους στα δύο πρώτα, ήταν ότι ενώ η προοδευτική αίσθηση ήταν πανταχού παρούσα, εξέφραζαν πολυσχιδώς, αλλά με έναν εναλλακτικό / ήπιο τρόπο τη συνθετική τους δεινότητα.

Αυτή η πολυσχιδία αποτυπώνεται ανεπιτήδευτα και σε πλήρη δημιουργική ροή και στο καινούριο album. Η πηγαία βρετανικότητα σε συνδυασμό με μία ποικιλότροπη υφολογία, είναι το κλειδί ώστε να ικανοποιήσουν πλήρως και τον πιο απαιτητικό φιλοπρόοδο ακροατή. Δύναται όμως αυτό να καταστεί αρκετό, αν οι συνθέσεις δεν υπηρετούν το ζητούμενο;

Το Amon διέπεται από έναν kraut / hippie / prog / jazz ρυθμικό ποδοβολητό, για να ξεδιπλωθεί σε ένα απείρου κάλλους break, χορογραφώντας πηγαίως τον μελαγχολικό οίστρο της μπάντας. Βάσει τίτλου θα μπορούσε να αποτελέσει και ένας φόρος τιμής στους Amon Düül, αλλά μουσικά ελάχιστα κοινά έχει μ’ αυτούς. Το σαγηνευτικό σαξόφωνο του Nicholas Whittaker θάλλει στο ορχηστρικό Chroma, σύνθεση που υποδεικνύει τις jazz πλεύσεις τους. Αριστούργημα. Το Spinning Away αναβλύζει βελούδινη μελαγχολία και μυστικισμό, όντας εκ των κορυφαίων στιγμών τους γενικά. Εκκινεί υπό ενός χαρακτηριστικού Diagonal groove συνδυάζοντας επιτυχώς όλο το ηχητικό φάσμα του σχήματος. Εδώ ακούγεται και ένα κινέζικο πνευστό, που προσδίδει ένα kraut πρόσημο. Αποτελεί τη γέφυρα που συνενώνει την ηχητική εκφραστική του προηγούμενου δίσκου με το 4. Το Stellate εξαίρει τις heavy πτυχές των Diagonal, όντας ένας space / kraut / jazz παιάνας, σύνθεση που τονίζει τις jam ορέξεις τους.  Το Totem διέπεται από μία έντονη κινηματογραφική Popul Vuh αύρα. Σε μεταφέρει ευθέως σε ένα ονειρικό νατουραλιστικό τοπίο, καταργώντας την αλήθεια της επίπλαστης  πραγματικότητας.  Οι δε επεμβάσεις του Whitaker και του σαξοφώνου του είναι το λιγότερο ηδονικές.

Οι Diagonal συνθέτουν εκ νέου βαθιά εθιστικά κομμάτια, ξεπερνώντας σε ποιότητα το Arc. Τα τραγούδια δεν είναι διόλου μονοθεματικά και μονότονα, αλλά δομούνται επί διαφόρων ειδών. Prog / kraut / folk / psychedelic / jazz και ένας περισσότερο κιθαριστικά προσανατολισμένος ήχος, με την ευδιάκριτη Canterbury αισθητική πανταχού παρούσα, απογυμνώνουν και φανερώνουν ένα ηδονικό αλχημικό απόσταγμα αληθινής προοδευτικής μουσικής. Ciccada και Diagonal συγκατοικούν στην κορυφή.

9 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Τέταρτος κατά σειρά δίσκος για τους Βρετανούς Diagonal και απ’ ό,τι φαίνεται η στροφή που έκαναν στο προηγηθέν Arc με τις  κάπως  πιο απλοποιημένες ενορχηστρώσεις τους ήταν αρκετή για να τους ωθήσει να προσεγγίσουν εκ νέου την οπτική τους για τον πειραματικό προοδευτικό ήχο και να συνεχίσουν να εξερευνούν τον ήχο τους. Αν και το ντεμπούτο άλμπουμ τους ακόμα παραμένει άφθαστο και ένα σήμα κατατεθέν της σύγχρονης βρετανικής προοδευτικής σκηνής, οι Diagonal  εξελίσσονται και αναδεικνύουν την ικανότητά τους ως σύνολο να δημιουργούν περισσότερο ηχοτοπία από «κομμάτια» και να συνδυάζουν τις kraut, ψυχεδελικές, folk επιρροές τους υπό τη σύγχρονη αντίληψη έξι μουσικών και των post αναζητήσεών τους. Με συνολικά περισσότερες κιθάρες και λιγότερη ένταση από τα synths, αλλά με διαρκή πρωταγωνιστικό ρόλο στη ροή του ελεγχόμενου αυτοσχεδιασμού, οι τάσεις για τα ξεσαλώματα των πρώτων δύο δίσκων είναι αρκετά περιορισμένες. Παρόλα αυτά, συνθέσεις σαν το εναρκτήριο Amon, το Stellate ή το Totem προσδιορίζουν την ταυτότητα ενός συγκροτήματος που φαίνεται να συνεχίζει να δημιουργεί λοξοκοιτάζοντας στον πρώιμο ήχο του. Αξιόλογη προσπάθεια, διαφορετικό και καλύτερο του Arc συνολικά, φρέσκο, ευκολοάκουστο και με ποικιλία ήχων στη νέα αυτή ισορροπημένη διάσταση που προσφέρουν οι τωρινοί Diagonal.

8 / 10

Πάνος Παπάζογλου