Crippled Black Phoenix – Ellengæst

[Season of Mist, 2020]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας

Το γεγονός πως οι Crippled Black Phoenix δεν απασχόλησαν το (ψηφιακό) newsroom μας είναι αρκετά θετικό. Drama και διαρκής αλλαγή μελών στη σύνθεση τους ήταν τα πιο συχνά updates που είχαμε από το στρατόπεδο τους. Παρόλα αυτά οι CPB έχουν μεγάλο fanbase στην Ελλάδα και ιδιαιτέρως μετά την τελευταία τους δουλειά Great Escape έχουν και μια σχετική αναγνώριση από κριτικούς. Γεννημένοι από το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή του Justin Greaves, συνηθίζουν να αλλάζουν λίγο τον ήχο τους (αναμφίβολα απόρροια της αλλαγής στο lineup). O Greaves έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι θα προσπαθεί πάντα να σπάει το καλούπι. Σε αυτόν τον παράξενο χρόνο που διανύουμε, το Ellengæst είναι το καινούριο άλμπουμ των CPB και αυτή τη φορά βρίσκουν τους εαυτούς τους χωρίς lead vocalist. O Justin Greaves προσκάλεσε κάποιους φίλους του για να κάνουν guest, μερικούς μάλιστα ίσως τους αναγνωρίσουμε…


 

To κρυφό όπλο των CBP

Οι Crippled Black Phoenix μπορούν να είναι περήφανοι για πολλά πράγματα. Έχουν δημιουργήσει μια εντυπωσιακή δισκογραφία χωρίς να κάνουν εκπτώσεις ή να ακολουθούν περπατημένες. Οι αλλαγές στον ήχο και οι πολλές ενσωματώσεις στοιχείων από διαφορετικά στυλ, κάνουν δύσκολη την ένταξη της μπάντας σε κάποια συγκεκριμένη σκηνή. Το  Ellengæst απομακρύνεται από τον ήχο του Great Escape που είχε πολλά στοιχεία soundtrack και είναι πιο προσεγμένο ως προς τις συνθέσεις. Το εναρκτήριο House of Fools ανοίγει με μια τρομπέτα, αλλά γρήγορα αλλάζει ύφος με ένα βαρύ και sludgy riff να κάνει μια επανεκκίνηση. Κι αυτό, γιατί αμέσως μετά τα πάντα γίνονται πιο ήρεμα, πιο μεγαλοπρεπή και πιο ατμοσφαιρικά. Ίσως φταίει η συμμετοχή του Vincent Cavanagh στα φωνητικά, αλλά υπάρχουν πολλά σημεία που θυμίζουν Anathema και στο κομμάτι αλλά και στον υπόλοιπο δίσκο.

Ο Vincent Cavanagh εμφανίζεται και στο δεύτερο κομμάτι (Lost) στο οποίο, παρά το βίντεο που είναι γεμάτο με σκληρές εικόνες, αξίζουν πολλές ακροάσεις. Είναι αρκετά ενεργητικό και ίσως ο συνδυασμός των στίχων με τις εικόνες του βίντεο σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς από την καρέκλα σου λίγο και να κάνεις κάτι. Η φωνή της Belinda Kordic είναι το μυστικό όπλο του δίσκου μιας και είναι ακούγεται μοναδική και ευελπιστούμε πως θα έχει και άλλες ευκαιρίες να λάμψει στο μέλλον της μπάντας. Ειδικά στο Everything I Say, ανεβάζει τη σύνθεση με τη θεατρική και ψυχωμένη απόδοσή της που ταιριάζει στη σκοτεινή ατμόσφαιρα του δίσκου. Το κομμάτι περνάει από την αλληλουχία χαμηλά-ΔΥΝΑΤΑ-χαμηλά με μεγάλη μαεστρία με μια απλή μελωδία στο πιάνο και τη μουντή παραγωγή στα ντραμς και την κιθάρα να τονίζουν τον σκοτεινό χαρακτήρα της ατμόσφαιρας.

Τα υπόλοιπα κομμάτια στον δίσκο είναι χωρισμένα σε δύο κατηγορίες. Αρχικά, έχουμε τα πολύ χαμηλού tempo κομμάτια με έμφαση στην ατμόσφαιρα. Στο In  the Night βρίσκουμε τον Gaahl (Ex-Gorgoroth, God Seed κ.α.) ο οποίος όμως δεν κάνει black φωνητικά, αλλά σχεδόν απαγγέλει τους στίχους με την πολύ βαρύτονη φωνή του. Το The Invisible Past κλείνει λίγο το μάτι προς τα πρώτα άλμπουμ των CPB με πιο post-rock / space αμτόσφαιρα.

Από την άλλη, έχουμε τα new wave, post-punk κομμάτια. Το Cry of Love είναι ένα γρήγορο 5λεπτο κομμάτι με τον Ryan Patteron και την Suzie Stapleton στα φωνητικά. Προκειται για ένα ωραίο upbeat κομμάτι, αλλά λίγο παράταιρο συγκριτικά με τα υπόλοιπα του δίσκου. Τέλος, το album κλείνει με μια διασκευή στο She’s in Parties των Bauhaus. Μια ευχάριστη έκπληξη σίγουρα και μια πολύ ωραία διασκευή, αλλά αφήνει μια διαφορετική γεύση συγκριτικά με τον υπόλοιπο δίσκο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο δίσκο είναι η ροή. Ενώ οι πολλές εναλλαγές σε ύφος και τα samples θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ένα διάλειμμα, είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές που σε βγάζουν από τον δίσκο. Ενώ υπάρχουν εξαιρετικά κομμάτια (τα Lost και Everything I Say για παράδειγμα), λείπει η συνοχή. Σίγουρα όμως, η Belinda Kordic ξεχωρίζει καθώς ανεβάζει τα κομμάτια και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως ανεβάζει και τους guest τραγουδιστές.

7.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το μουσικό όχημα του Justin Greaves είχε περιπέσει σε τέλμα, με τις κυκλοφορίες των μέτριων Bronze και Great Escape albums. Όμως, με το Ellengæst οι Crippled Black Phoenix ανακάμπτουν. Αυτό που κατ’ αρχήν ξεχωρίζει είναι η μεταβολή του line-up σε ένα μουσικό πλήρωμα αποτελούμενο από εκλεκτές προσωπικότητες, όπως αυτές των Gaahl, Jonathan Hulten, Vincent Cavanagh και του Ryan Patterson του post-punk σχήματος Fotocrime. Οι φοβερά εκφραστικές φωνές τους, συν αυτή της Belinda Kordic, εμπλουτίζουν αποτελεσματικά τις συναισθηματικά φορτισμένες και εν πολλοίς πιασάρικες δομές του Greaves. Το μετά – αποκαλυπτικό / ταξιδιάρικο / dark / post-rock που οικειοποιείται το Ellengæst διανθίζεται από goth / post-punk μοτίβα (Cry of Love) με εξαιρετικά επιτυχημένο τρόπο, τηρουμένης και της επιλογής να διασκευάσουν ένα διαχρονικό hit της post-punk / goth rock σκηνής (She’s in Parties). Οι τέσσερις πρώτες συνθέσεις, λοιπόν, είναι εντυπωσιακές με ανεπανάληπτα hooks, καθηλωτικές ατμόσφαιρες και εκπληκτικές ερμηνείες από τους καλεσμένους τραγουδιστές. Μόνη ένσταση το απείρως επαναλαμβανόμενο refrain του Everything I Say και το κάπως ατέρμονο The Invisible Past. Αν οι προαναφερόμενες συνθέσεις προσεγγίζονταν ουσιαστικότερα, το Ellengæst θα λογιζόταν ως μία εκ των κορυφαίων δισκογραφικών στιγμών της μπάντας. Εντούτοις, λάβετε υπ’ όψιν  ότι το album περιλαμβάνει αρκετές τραγουδάρες.

8 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης