Calyces – Impulse to Soar

[Dry Clean Records, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Το τετραμελές prog rock / heavy metal σχήμα των Αθηναίων Calyces αποτελείται από τον Μάνθο Στεργίου (κιθάρα, φωνητικά – Tardive Dyskinesia), τον Αλέξη Σταυρόπουλο (ντραμς), τον Γιάννη Γκόλφη (κιθάρα) και τον Στέλιο Τράγο (μπάσο), όλοι τους μέλη σε μπάντες όπως οι Borderline Syndrome, οι Insect Radio και οι Revenge of the Giant Face. Το σχήμα ξεκίνησε το 2018 και φέτος κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους με τίτλο Impulse to Soar.

Ο ήχος των Calyces αναμειγνύει το prog metal όπως μας συστήθηκε στα 00’s, με στοιχεία κλασικού progressive ήχου των 70’s, κάτι μεταξύ Mastodon, Alice In Chains, Intronaut, King Crimson, Baroness και Tool. Τα 10 τραγούδια του Impulse to Soar περιλαμβάνουν χαμηλοκουρδισμένα heavy riffs και πολυρυθμικά σημεία, που εναλλάσσονται με ατμοσφαιρικά σημεία, δίνοντας έμφαση στο groove, την μελωδία και την ενέργεια.


 

Μια ενδιαφέρουσα πρόταση με σαφή προσανατολισμό που προδίδεται ήδη από το εξώφυλλο

Πρώτος δίσκος για τους Calyces, ένα συγκρότημα που περιστρέφεται γύρω από οικείες επιρροές και μια ματιά στη σύγχρονη – αυτή των 10’s – παραγωγή άλμπουμ με εκείνη την προοδευτική άποψη που είναι πανταχού παρούσα. Φυσικά, οι γνώστες της ελληνικής σκηνής θα έχουν κάπου, κάπως διαπιστώσει την παρουσία μέχρι και πριν λίγο καιρό των εξαιρετικών Tardive Dyskinesia και τις τέσσερις δισκογραφικές τους προτάσεις πριν αποφασίσουν να κάνουν ένα απροσδιόριστου χρόνου διάλειμμα.  Ο τραγουδιστής Μάνθος Στεργίου λοιπόν, με τη σύμπραξη γνωστών του μουσικών, δίνει στο όραμά του μια νέα έκφραση μέσα από τους Calyces και το ντεμπούτο τους, Impulse to Soar.

Και αν οι συνειρμοί που θα γίνουν εν αρχής, από μια πρώτη άποψη του εξωφύλλου που κοσμεί το άλμπουμ, οδηγούν στους Baroness και τη ματιά του Baizley όσον αφορά την οπτική αντίληψη του οράματος, τότε η επιβεβαίωση έρχεται αρμονικά και στο Those Flames Are Dancing Wild, δεν υπάρχει αμφιβολία για μια από τις πηγές έμπνευσης πίσω απ’την κυκλοφορία. Παρόλα αυτά, το Impulse to Soar επιχειρεί να προσδώσει μια δυναμική που δεν ακροβατεί μεταξύ μιας μεταμφίεσης που δεν επιδέχεται κριτικής και προοδευτικών νεωτερισμών. Οι Mastodon-ισμοί και οι κρυφές ματιές στους Baroness γίνονται συχνά με φανερό τρόπο, αλλά το κτίσιμο των συνθέσεων γίνεται και πάνω στις Intronaut λογικές και την προοδευτική άνεση που προσδίδει η σύμπλευση alternative και σύγχρονου prog metal.

Έτσι λοιπόν, γίνεται από την αρχή αντιληπτό ότι οι Calyces συνθετικά μπλέκουν με αρκετή σαφήνεια τις επιρροές τους, αλλά με την ικανότητα ενός γκρουπ να μπορεί να αποδώσει με ποικιλομορφία το όραμά του, είτε αυτό έχει να κάνει με τα κοφτά, μοντέρνα riffs (False Awakening, Wired Down) είτε με πιο ατμοσφαιρικά περάσματα που κοιτάνε προς τη μεγάλη των Tool σχολή (Home, Uneven Loops). Και αν η Mastodon λογική στη riff-ολογία που διαπνέει το άλμπουμ πρωταγωνιστεί δίνοντας τον τόνο στην υφολογική του λογική, η ροή του στο Unfair Labor συναντά κάτι από τους Tardive Dyskinesia του τελευταίου άλμπουμ και με συμμετοχή του Jørgen Munkeby των Shining σε ένα σόλο σαξοφώνου για να γίνει και το απαραίτητο πέρασμα σε μια jazz παραπομπή, καλοδεχούμενη.

Συνολικά, οι Calyces φαίνονται από την πρώτη τους δισκογραφική πρόταση ικανοί να δημιουργήσουν μουσική με γνώμονα το συγκερασμό των επιρροών τους και το άνοιγμα ενός νέου δρόμου στις συνθέσεις τους, συνδυάζοντας μελωδία, δυναμικές και αφήνοντας χώρο στις ιδέες των κομματιών να επεκταθούν. Στα 58 και κάτι λεπτά του, το Impulse to Soar καταφέρνει να κερδίσει με τη μοντέρνα του άποψη και το εξώφυλλό του, αλλά κυρίως αφήνει υποσχέσεις για τη συνέχεια.

7.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Αν ακούσεις το Impulse to Soar χωρίς να ξέρεις ότι πρόκειται κυκλοφορία ελληνικής μπάντας, θα φανταζόσουν ότι είναι κάποιο αμερικάνικο συγκρότημα επηρεασμένο από τους Mastodon. Οι Calyces πέρα από την προφανή προαναφερθείσα επιρροή (κυρίως λόγω φωνητικών), προσωπικά θα έλεγα ότι είναι μια μίξη Canvas Solaris και Baroness. Στα ρυθμικά τους σημεία έχουν αυτό το tech / math στοιχείο το οποίο συνδυάζουν πολύ καλά με μελωδικά southern leads και το αποτέλεσμα είναι καλοπαιγμένο modern prog, με τόσο τέλειο ήχο που ασυναίσθητα μένεις με το στόμα ανοιχτό. Η εκτελεστική δεινότητα των μουσικών εντυπωσιάζει, ενώ τα solos κιθάρας είναι για μένα το κερασάκι στην τούρτα και αυτό που πραγματικά τους ξεχωρίζει από πολλά συγκροτήματα που κινούνται σε αυτό τον χώρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Those Flames are Dancing High. Μια ωραία πινελιά στα Parasites και False Awakening είναι τα σημεία με clean tone στην κιθάρα που δίνουν ένα jazzy feeling, ενώ στο Unfair Labor αυτό το πετυχαίνουν με τη χρήση σαξόφωνου (και ταιριάζει γάντι). Από την άλλη τα Ego Dries up the Ocean και Wired Crown είναι πιο άμεσα και πωρωτικά, δείχνοντας πως μπορούν να άνετα να είναι και aggressive. Μου θυμίζουν λίγο τους Anciients. Γενικότερα, οι Calyces δείχνουν να ξέρουν τι θέλουν να παίξουν αλλά και πώς να το πετύχουν αυτό με αποτέλεσμα το ντεμπούτο τους να είναι ένας καταπληκτικός δίσκος για τον χώρο που κινείται. Προσωπικά τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Εύγε!

8.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης