Alcest – Kodama

[Prophecy Productions, 2016]

alcest

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
07 / 12 / 2016

Μεταξύ των πολυάριθμων projects του Neige (κατά κόσμον Stéphane Paut), οι Alcest ξεχωρίζουν αμέσως, όχι μόνο λόγο της ηχητικής τους ιδιαιτερότητας, αλλά και του εκτοπίσματος που είχε η μουσική τους από το ντεμπούτο τους, “Souvenirs d’un Autre Monde” (2007). Το πάντρεμα του ατμοσφαιρικού black metal με το progressive και το post-rock οδήγησε στη δημιουργία του όρου ‘blackgaze’, που αντικατοπτρίζει τη μοναδικότητα του σχήματος. Μετά τα εντυπωσιακά δύο πρώτα albums, η πορεία των Alcest ειδικά στο τέταρτο βήμα τους (“Shelter”, 2014) ήταν μάλλον ατυχής. Το “Kodama” σημαίνει την επιστροφή των Γάλλων στον ήχο που τους καθιέρωσε.


 

Merci Alcest. Merci beaucoup pour ce grand monument

Η μουσική ιδιοφυΐα που απαντά στο όνομα Neige επέστρεψε θυμωμένος και έτοιμος να διεκδικήσει γεμάτο αυτοπεποίθηση, όσα του στέρησαν οι δύο-τρεις τελευταίες κυκλοφορίες του στην βραχεία πορεία του προς την καθολική καταξίωση. Οι Alcest επιστρέφουν λοιπόν με ένα δίσκο ορόσημο, ένα δίσκο που επαναφέρει το τρένο στις ράγες, καθώς με τις μετά “Écailles De Lune” κυκλοφορίες τους, θαρρώ πως υπήρξε ξεκάθαρη στασιμότητα. Το “Kodama” είναι ένα concept album, εμπνευσμένο θεματικά και εικαστικά από το anime αριστούργημα “Princess Mononoke” του Hayao Miyazaki.

Τοποθετώντας το μουσικά, για τους μην έχοντες επαφή με τους Alcest, δεν ξέρω αν του αξίζει να το περιορίσω, βάζοντας του την πενιχρή ταμπέλα blackgaze -που εντωμεταξύ εφευρέθηκε για τη μουσική και τα projects του Neige από το υπέρτατο ντεμπούτο του και μετά- καθώς αυτό που σκαρώνει ο Γάλλος είναι ένα εκπληκτικά όμορφο, πολύπλοκο και σύνθετο κράμα, αποτελούμενο από ετερόκλητες επιρροές. Είναι ένα άτρωτο και συμπαγές υβρίδιο progressive / post-rock, με ανώδυνες μα εξαιρετικά σημαντικές (για τους μη αρέσκοντες) black metal πινελιές, μέσω μιας πραγματικά αυθεντικής 70’s ατμοσφαιρικής βάσης, που καταφέρνει ταυτόχρονα να ακούγεται νοσταλγικό μα προοδευτικό, συναισθηματικόρομαντικό μα τόσο δυναμικό.

Τεχνικά οι συνθέσεις είναι αριστουργηματικές, το παίξιμο του Neige είναι βιρτου-όζικο και ταυτόχρονα απλοϊκό και κατανοητό, το drumming του συνοδοιπόρου του από το “Écailles De Lune” και μετά, Winterhalter, νομίζω είναι με διαφορά το πιο ώριμο της καριέρας του, ενώ οι ενέσεις φρεσκάδας στο μπάσο που πρώτη φορά σε ηχογραφήσεις ανέλαβε μπασίστας και όχι ο Neige, ήταν εξόχως αναζωογονητικές. Ο Neige ηχογράφησε για άλλη μια φορά με την αγαπημένη του Fender Jazzmaster, ώστε να αναπαράγει αυτό το live mοod που θαρρώ είναι καθαρό trademark πλέον των στούντιο κυκλοφοριών του, ενώ γενικά η παραγωγή είναι άκρως επαγγελματική και πεντακάθαρη. Ενορχηστρωτικά, είναι ειλικρινά καλύτερο απ’ οτιδήποτε έχουν κάνει στο παρελθόν, οπότε για όσους συμπεραίνουν ελαφρά τη καρδία επιτηδεύ-σιμη «επιστροφή» στο σκληρό ήχο προς επανένταξη παλαιο-οπαδών, εγώ προσωπικά διακρίνω μια αξιοθαύμαστη ωριμότητα σ’αυτό το υλικό και φοβερές ισορροπίες που ίσως ήταν πιο εύθραυστες στο παρελθόν.

Η γλώσσα έκφρασης των Alcest είναι η μητρική τους (εκτός ελαχίστων κομματιών που είναι στα αγγλικά) και εδώ όπως και σε όλες τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, κάτι που δεν πρέπει να αποτρέψει τον ακροατή, καθώς πραγματικά λειτουργεί ευεργετικά στο σύνολο, προσθέτοντας νότες, λειτουργώντας καθαρά σαν ένα extra όργανο χάρη στη μουσικότητα της. Για track-by-track ανάλυση ούτε λόγος για ένα τόσο ενιαίο άκουσμα. Ρέει σαν γάργαρο νεράκι από την αρχή και το ομότιτλο έπος “Kodama” μέχρι τον instrumental αριστουργηματικό επίλογο “Onyx” της κανονικής έκδοσης ή ακόμα και το “Notre Sang Et Nos Pensées” ως bonus στην hard book έκδοση.

Αισθητικά το “Kodama” είναι πανέμορφο όπως και όλες οι υπόλοιπες δουλειές τους, καθώς η εικόνα παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη μουσική τους. Μέσα από την σκοτεινή γλυκόπικρη αφήγησή του, οι Alcest μας χάρισαν ένα μουσικό αρχιτεκτόνημα, που ξεχειλίζει από ομορφιά, prog διάθεση και απαράμιλλη φρεσκάδα. Είναι η καλύτερή τους δουλειά; Δεν μπορώ να απαντήσω, όμως σίγουρα είναι η πιο ώριμή τους και αυτή που τους εγκαθιστά δικαιότατα στην elite της μουσικής πλέον.

9 / 10

Βασίλης Κορολής

 

2nd opinion 

 

Tο συνθετικό ύφος των Alcest, το οποίο περηγράφεται απλά ως “black-gaze”, αποτελεί απόδειξη της αδιάκοπης προσπάθειάς τους για δημιουργία μουσικής τέχνης που να καταφέρνει τόσο να αφηγείται μία ιστορία όσο και να παραδίδει μια black metal εμπειρία. Το μαζικό κιθαριστικό riffing είναι τυπικό του post-rock και shoegaze, σε μορφή mid-tempo μπαλαντών με progressive πινελιές και σε συνδυασμό με τη μεταβλητότητα σε ντραμς και φωνητικά, το αποτέλεσμα είναι ένα εσωστρεφές album.

Η γεύση που αφήνει ο δίσκος εξαρτάται από την όρεξη του ακροατή και τη διάθεσή του να χωνέψει και να οπτικοποιήσει την ισορροπία μεταξύ των πνευματικών και μυστήριων στοιχείων που δίνει το “Kodama”. Είναι μία αφηγηματική εμπειρία γεμάτη σκοτεινά και μελαγχολικά ηχοτοπία, εξερευνώντας το ατμοσφαιρικό metal σε ένα συνεκτικό album όπου τα πάντα είναι ευθυγραμμισμένα, γι’ αυτό και πρέπει να ακούγεται στην ολότητά του.

Οι Alcest θα συνεχίσουν να μας ιντριγκάρουν με ανοδικό ρυθμό με τη μοναδική γλυκόπικρη έντεχνη μουσική τους.

8.5 / 10

Ντίνα Δέδε

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης