Συνέντευξη: Time Collapse

To ντεμπούτο των Time Collapse αποτελεί μία ακόμα επιβεβαίωση πως η σύγχρονη ελληνική prog σκηνή βρίσκεται σε άνθιση. Το Night to Day (οι κριτικές μας εδώ) αποτελεί ένα άψογο δείγμα crossover prog που δικαιωματικά αξίζει τη διεθνή αναγνώριση. Η συζήτηση με τους Χρήστο Cahill Πολίτη (φωνητικά, κιθάρα), Γιάννη Κιούση (μπάσο), Νίκο Λεκάνη (guitars), Σταύρο Μαρίνο (πλήκτρα), και Μπάμπη Αμοιρίδη (ντραμς) αποδείχθηκε άκρως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική όπως και η μουσική τους.

Questions: Λευτέρης Σταθάρας, Δημήτρης Καλτσάς
Translation: Αλέξανδρος Μαντάς


Πρώτα-πρώτα συγχαρητήρια για το ντεμπούτο σας παιδιά, είναι μεγάλη χαρά για μας να ακούμε τόσο καλή prog μουσική από ελληνικές μπάντες. Πόσο διήρκεσε η δημιουργία του album και πόσο εύκολη ήταν η πορεία από τη σύνθεση των κομματιών μέχρι την ολοκλήρωσή του;

Νίκος: Καταρχάς σας ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη και χαιρόμαστε που φτάνει το υλικό μας σταδιακά στον κόσμο, και κατά  κάποιον τρόπο σε κάποια “σωστά” αυτιά.

Η δημιουργία του album ήταν ένα πολύ όμορφο και δημιουργικό ταξίδι, μέσα από το οποίο βγήκαμε καλύτεροι μουσικοί, δεθήκαμε σαν σύνολο, γνωρίσαμε αρκετά άτομα. Κάποια συντέλεσαν καθοριστικά στην δημιουργία του album με τον τρόπο τους, ενώ με άλλα απλά ήρθαμε σε ρήξη. (γέλια) Η δημιουργία του δίσκου διήρκεσε περίπου δυο χρόνια. Άρχισε σαν μία προσπάθεια να ηχογραφήσουμε κάποια κομμάτια και ιδέες μεμονωμένα, χωρίς να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας αν είμαστε έτοιμοι να ολοκληρώσουμε ένα album. Αυτή η περίοδος θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτέλεσε μία περίοδο pre-production του δίσκου Night to Day, καθώς κάποια από αυτά τα κομμάτια αυτά συμπεριελήφθησαν τελικώς.

Η δεύτερη περίοδος είναι και αυτή που έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο. Βάλαμε στην άκρη οτιδήποτε προϋπήρχε από θέμα υλικού το οποίο πλέον δεν μας ενέπνεε και στη συνέχεια ακολούθησε η δημιουργία νέων κομματιών, όπως αυτή του Time Collapse (από το οποίο κομμάτι πήρε και  το όνομα της η μπάντα). Με την προσθήκη του Μπάμπη (drummer) έγινε ένα extreme makeover στα προϋπάρχοντα κομμάτια και μπήκαμε στην διαδικασία για νέες πιο αντιπροσωπευτικές συνθέσεις.

Μπάμπης: Ευχαριστώ κι εγώ για τον χρόνο που αφιερώσατε στο να ακούσετε το δίσκο μας, κάνοντας μια τόσο ορθή κι εμπεριστατωμένη κριτική. Τον πρώτο καιρό της δημιουργίας του album, επικεντρωθήκαμε κυρίως στο να τελειοποιήσουμε τις τέσσερις πρώτες συνθέσεις (Time Bound, Time Collapse, Reflecting Lies, Night to Day), ειδικά ως προς το θέμα των τυμπάνων, καθώς τα παιδιά πριν μπω στην μπάντα δεν είχαν ντράμερ. Με την έλευση μου (Φεβρουάριος 2015) έπρεπε να κάνω τους ρυθμούς των κομματιών πιο “ντραμιστικούς”, αφού υπήρχε ήδη μια βάση τυμπάνων γραμμένη απ’ τα παιδιά.

Στη συνέχεια, ως δια μαγείας ξεκινήσαμε απευθείας τη σύνθεση της τριλογίας (Messiah Complex) σαν ολοκληρωμένη μπάντα πλέον! Όλα έγιναν πολύ εύκολα καθώς υπάρχει πολύ μεγάλη χημεία μεταξύ μας, ειδικά στο θέμα της συνεργασίας! Παράλληλα με τις συνθέσεις κάναμε κάποιες live εμφανίσεις για να παραμένουμε «ζεστοί». Περνώντας ο καιρός και φτάνοντας στην ολοκλήρωση του υλικού αρχίσαμε να επικεντρωνόμαστε στο θέμα ηχογράφησης-παραγωγής. Ήμασταν πολύ τυχεροί σε αυτό το κομμάτι καθώς ο Ντίνος (Sound Abuse Productions) ολοκλήρωσε (έχοντας τεράστια όρεξη-υπομονή) το όραμα μας, πετυχαίνοντας μια πολύ όμορφη παραγωγή!

Ας πάμε μερικά χρόνια πίσω. Σχηματιστήκατε το 2013 στην Αθήνα. Υπάρχουν άλλα σχήματα στα οποία συμμετείχατε πριν τους Time Collapse; Πώς βρεθήκατε μαζί και πόσο έχει αλλάξει η μουσική σας από τα πρώτα σας βήματα;

Νίκος: H δημιουργία των Time Collapse έγινε από εμένα (κιθάρα), τον Χρήστο (φωνή-κιθάρα), τον Γιάννη (μπάσο) και τον Σταύρο (πλήκτρα). Ουσιαστικά προϋπήρχαμε σαν μέλη σε μία μπάντα με το όνομα Awkward Situations, παίζοντας ένα αρκετά διαφορετικό στυλ το οποίο δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση από αυτό που παίζουμε τώρα. Ανέκαθεν, και οι τέσσερις είχαμε τον διακαή πόθο να γίνει μια καινούργια αρχή, για κάτι πιο μοντέρνο και ατμοσφαιρικό που θα μας πληρεί περισσότερο. Έπειτα μετά από μία διαδικασία εξεύρεσης drummer, ήρθε ο πέμπτος της παρέας ο Μπάμπης, ο οποίος ήταν το σωστό άτομο την σωστή στιγμή.

Για την ιστορία, ο Μπάμπης στο παρελθόν ήταν ιδρυτικό μέλος της progressive death metal μπάντας Conspiranoia. Ο Γιάννης (μπάσο) είχε περάσει από αρκετά σχήματα, το πιο σημαντικό εξ’ αυτών ήταν οι Ivory Tower οι οποίοι αργότερα μετονομάστηκαν σε Illusory. Ο Χρήστος συμμετείχε σε αρκετά project στα οποία έπαιζε κυρίως jazz groove και funk rock, ένα σχήμα εξ’ αυτών ήταν οι Queens of Geometry, οι οποίοι αργότερα μετονομάστηκαν σε Soup. Ο Σταύρος σαν λάτρης τότε των Dream Theater έπαιζε σε ένα σχήμα που κάλυπτε συναφή progressive covers. Ενώ, εγώ ήμουν αυτός που ξεκίνησα από τους Awkward Situations ψάχνοντας τα μουσικά μου πατήματα σαν πολύ νέος και άπειρος μουσικός. (γέλια)

Σταύρος: Η μουσική μας έχει εξελιχθεί πολύ. Αυτό οφείλεται στο ότι αναπτυχθήκαμε οι ίδιοι ως μουσικοί, αλλά και γιατί έμαθε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Είναι πολύ σημαντικό για έναν μη-σολίστα μουσικό, να μπορεί να προσαρμόζεται και να σέβεται τον «χώρο» και τον ήχο των άλλων. Αυτό στους Time Collapse γίνεται σχεδόν αυτόματα, διότι δεν υπάρχουν εγωισμοί στην μπάντα και συζητάμε τα πάντα έχοντας στο νου μας το σύνολο. Προσωπικά, το θεωρώ μεγάλη «τύχη» που βρήκα τέτοιους ανθρώπους και μπορεί ο καθένας να εκφράζει ότι έχει μέσα του, χωρίς συγκρούσεις.

Ποια είναι η διαδικασία σύνθεσης που ακολουθείτε; Ακούγοντας την αυστηρότητα των περισσότερων θεμάτων, θα υπέθετε κανείς πως βασίζεστε σε ατομικές ιδέες που κατόπιν αναπτύσσονται. Ισχύει αυτό;

Χρήστος: Ισχύει αυτό. Συνήθως κάποιος φέρνει κάποια πρώιμη ιδέα από οποιοδήποτε όργανο, και σιγά σιγά ενορχηστρώνεται. Όλοι έχουμε μέρος σε αυτό και εξίσου σημαντικό λόγο πάνω στις ιδέες, την δομή και την ενορχήστρωση. Πολύ σπάνια κάποιος φέρνει κάτι ολοκληρωμένο. Tο αποφεύγουμε καθώς το αποτέλεσμα αφενός δεν είναι το ίδιο κι αφετέρου η σύνθεση είναι μία διαδικασία που ο καθένας βάζει το προσωπικό του χρώμα στο κομμάτι. Αυτό είναι πολύ σημαντικό προκειμένου να το αποδώσουμε με πάθος σε μία live εμφάνιση αλλά και για να το νιώθουμε όλοι σαν δικό μας “παιδί”. Πολύ σπάνια η σύνθεση του κομματιού γίνεται κατά την διάρκεια τζαμαρίσματος καθώς νιώθουμε ότι περιοριζόμαστε και ότι αυτή η φιλοσοφία δεν ταιριάζει στο συγκεκριμένο είδος που εκπροσωπούμε.

Ειδικά πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν και οι συζητήσεις που κάνουμε. Η επικοινωνία είναι κάτι πολύ σημαντικό σε μία μπάντα, και ενώ συνήθως το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο να επικοινωνήσω τις μουσικές μου ιδέες, εδώ δεν υπάρχει κανένα τέτοιο πρόβλημα, με αποτέλεσμα να εξετάζονται και να κατανοούνται όλες οι ιδέες. Ακόμα  και εάν αρχικά υπάρχουν διαφωνίες στο τέλος συμφωνούμε όλοι.

Η μουσική που παίζετε είναι άκρως ενδιαφέρουσα και παραμένει ζωντανή ως διεθνής σκηνή τα τελευταία περίπου 20 χρόνια. Τι σας ώθησε περισσότερο να παίξετε crossover prog; Το prog ή το alternative στοιχείο;

Χρήστος: Δεν καθίσαμε ποτέ να σκεφτούμε τι είδος μουσικής θέλουμε να παίξουμε, είναι κάτι το οποίο βγήκε τελείως οργανικά κάτι σαν φυσικό επόμενο της μουσικής που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον και μας εμπνέει τόσο να ακούμε, όσο και να παίζουμε. Ο καθένας μας μπήκε στην μπάντα με εντελώς διαφορετικές επιρροές, αλλά κάπου εκεί βρέθηκε η χρυσή τομή, όλοι μας εκστασιαζόμαστε με τους πολύπλοκους ρυθμούς, τις περίεργες αλλαγές και τις αντισυμβατικές δομές κομματιών ενώ παράλληλα εκτιμούμε μια αρμονία πιο ποπ. Είμαστε prog αλλα δεν είμαστε prog snobs.

Από τις σύγχρονες prog σκηνές των Η.Π.Α., της Αυστραλίας, της Σκανδιναβίας και της Αγγλίας ποια/ποιες κρίνετε ως πιο ενδιαφέρουσα συνολικά;

Γιάννης: Νομίζω συνολικά η Σκανδιναβία έχει κερδίσει αρκετό έδαφος στο σύγχρονη prog με μπάντες όπως Leprous, Opeth, Katatonia, Pain of Salvation, Beardfish, Flower Kings, Meshuggah κ.α. Αν μη τι άλλο είναι μπάντες που επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό νέους που ασχολούνται με prog και γενικότερα αν βρεθείς σε μία παρέα με prog-heads δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναφερθούν τουλάχιστον στα μισά από τα παραπάνω ονόματα.    

Κατά τη γνώμη μου ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στη μουσική σας, εκτός από την υπέροχη ατμόσφαιρα και αισθητική γενικότερα, είναι αφενός ο ήχος σας που είναι ασυνήθιστα ώριμος, αλλά και τα άψογα ζυγισμένα δευτερεύοντα στοιχεία στη μουσική σας, το post-rock, τα συμφωνικά, σπανιότερα avant-garde και οριακά folk σημεία. Έχετε σκεφτεί να επενδύσετε σε αυτά περισσότερο στο μέλλον;  

Νίκος: Σίγουρα! Ο καθένας από εμάς αντιπροσωπεύει και κάτι διαφορετικό καθώς έχουμε και διαφορετικές επιρροές-βιώματα. Για παράδειγμα εμένα μπορεί να με εμπνέει πολύ το post-rock και τα ηλεκτρονικά στοιχεία στην μουσική. Αναπόφευκτα αυτά τα στοιχεία θα ξεπροβάλλουν από μόνα τους χωρίς κάποιος από εμάς να ωθήσει την σύνθεση προς τα εκεί.

Οι επόμενοι δίσκοι είναι ένας λευκός καμβάς που καλούμαστε να βάλουμε πάρα πολλά στοιχεία που θα μπλέκονται μεταξύ τους αρμονικά. Το σίγουρο είναι ότι θέλουμε να ρισκάρουμε περισσότερο κρατώντας πάντα την ισορροπία μεταξύ μελωδίας, ατμόσφαιρας και metal riffs. Πάνω σε αυτό το σκελετό μπορείς με ένα καλό post-production να μεταλλάξεις σημεία  σε τέρατα. (γέλια)  

Νομίζω πως οι Tool, οι Porcupine Tree και οι Karnivool σας έχουν επηρεάσει εμφανώς και ακούγοντας το Night to Day αυτό είναι επιεικώς ευτυχές. Ποιες άλλες είναι οι σημαντικότερες επιρροές σας;

Γιάννης: Αναπόφευκτα τα ονόματα που προανέφερες είναι το σημείο που συγκλίνουμε όλα τα μέλη της μπάντας, γι’ αυτό και είναι ίσως πιο εμφανές. Ο καθένας από εμάς έχει εντελώς διαφορετικές επιρροές. Είναι δύσκολο να αναφέρουμε ακόμα και τις βασικές, λόγω των διαφορετικών background όλων των μελών. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα για αυτές από τα αγαπημένα albums μας (παρακάτω ερώτηση). Γενικά κυμαινόμαστε από 70s μέχρι σύγχρονο progressive, pop, post-rock κ.α.. Αν κάποιος γνώριζε τις επιρροές του καθενός μας, σίγουρα θα μπορούσε να τις παρατηρήσει σε κάποιες μελωδίες του καθενός. Είναι ωραίο που όλες μαζί συνταιριάζονται σαν Time Collapse.

Χωρίς πολλή σκέψη πείτε μας πέντε αγαπημένα σας album από οποιαδήποτε εποχή και οποιοδήποτε μουσικό είδος και τι μουσική ακούτε αυτό τον καιρό.

Νίκος:

  • Opeth – Damnation 
  • Tool – Lateralus 
  • Muse – Origin of Symmetry 
  • Karnivool – Sound Awake
  • Katatonia – The Great Cold Distance 

Σταύρος:

  • Queen – A Day At The Races 
  • Queen – Queen II
  • Dream Theater – Images and Words 
  • Dream Theater – Scenes From a Memory
  • Ayreon – The Human Equation 

Γιάννης:

  • Eloy – Ocean 
  • Pink Floyd – Dark Side of the Moon
  • Yes – Close to the Edge
  • Hawkwind – Hall of the Mountain Grill 
  • Black Sabbath – Heaven and Hell 

Χρήστος:

  • Tool – 10,000 Days
  • Radiohead – In Rainbows 
  • Rival Consoles – Odyssey 
  • Ratatat – Ratatat 
  • Snarky Puppy – We Like It Here 

Μπάμπης:

  • Dream Theater – Images and Words 
  • Tool – Lateralus 
  • Porcupine Treee – Deadwing 
  • Meshugga – Chatch 33 
  • Pain of Salvation – Be 

Όντας ένα καινούριο συγκρότημα, πόσο δύσκολο θεωρείτε ότι είναι να γράψετε τον πρώτο σας δίσκο ώστε να δείξετε και τις επιρροές σας, αλλά και τα προσωπικά σας στοιχεία;

Σταύρος: Σκεπτόμενος την ερώτηση, βλέπω τρεις βασικούς άξονες για να ολοκληρωθεί ένας ώριμος δίσκος. Πρώτος και κύριος είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Όσο σημαντική κι αν είναι η μουσική προφανώς, κύριο ρόλο έχει η συνύπαρξη και η καλή λειτουργία μεταξύ των μελών. Κι αυτό δεν είναι κάτι εύκολο. Όλοι γνωρίζουμε εμπειρικά από κάθε μορφής ομάδα που έτυχε να βρεθούμε στη ζωή μας, πως η συνεννόηση χωρίς τριβές, είναι κάτι δύσκολο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια δουλειά που απαιτεί τεχνική αλλά και να νιώθουν όλοι άνετα μεταξύ τους, διότι η μουσική πάνω από όλα είναι έκφραση συναισθήματος.

Δεύτερον, εφόσον υπάρχει καλή χημεία εντός του συγκροτήματος, ζητούμενο είναι να μπορεί ο καθένας να «αγκαλιάσει» την δημιουργικότητα του άλλου αλλά και να την εμπλουτίσει. Ειδικά σε μια μπάντα που όλα τα μέλη προσφέρουν δημιουργικά, χρειάζεται υπομονή έτσι ώστε να ταιριάξουν όλες οι ιδέες και να βγει ένα μεστό κομμάτι. Δεν είναι εύκολο να βρεις ανθρώπους που να τους αρέσει αυτό που γράφεις, και το αντίστροφο.

Αν η καλλιτεχνική έκφραση είναι κάτι που ικανοποιεί όλα τα μέλη, τότε το μόνο που μένει είναι το πρακτικό θέμα. Δηλαδή οι πρόβες, οι ηχογραφήσεις, η παραγωγή, τα πολλά ραντεβού με όλους τους συνεργάτες (ηχολήπτες, φωτογράφους κτλ.) και πολύ-πολύ κουβάλημα! Αυτά απαιτούν σχολαστικότητα και πειθαρχία στο στόχο. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι διαθετιμένοι για κάτι τέτοιο.

Με όλα τα παραπάνω καλυμμένα, μπορεί να ολοκληρωθεί ένας ποιοτικός δίσκος. Ανεξαρτήτως αν θα αρέσει ή όχι, σίγουρα θα είναι κάτι που αξίζει διότι δημιουργήθηκε με πολύ έμπνευση και δουλειά.

Με τον καταιγισμό πληροφοριών, πόσο δύσκολο θεωρείτε οτι είναι να φτάσει ο δίσκος στα αυτιά τών ακροατών σας; Πόσο δύσκολη είναι η προώθηση του album;

Σταύρος: Σαν αρχική σκέψη, στην σημερινή εποχή της χαοτικής πληροφόρησης που -δυστυχώς ή ευτυχώς- όλοι έχουν ένα μικρό βάθρο στα social media για να ακουστούν, σίγουρα φαίνεται πολύ δύσκολο. Υπάρχει τόσος μεγάλος «θόρυβος» σε κάθε επίπεδο, που φαντάζει σχεδόν αδύνατο να ακουστεί μια καλλιτεχνική έκφραση. Παρ’όλα αυτά, ακόμα κι αν ακούγομαι μοιρολατρικός, άποψή μου είναι πως τίποτα καλό δεν μένει στην αφάνεια. Όταν κάτι ενέχει ποιότητα, είναι θέμα χρόνου να αναδυθεί. Κι αυτό γιατί όταν έχει επενδυθεί πολύ ενέργεια, αγάπη και δουλειά, σίγουρα θα βρεθούν τα σωστά αυτιά που θα το αναγνωρίσουν.

Για να γίνει αυτό, σίγουρα δεν γίνεται να περιμένεις σπίτι σου και να προσεύχεσαι, αλλά να βρεις τις κατάλληλες διόδους (ειδικά όταν το budget είναι ταπεινό). Από προσωπική μας εμπειρία, αυτό που λαμβάνουμε είναι ότι εάν ο άλλος έχει την ανάγκη να ψάξει μπάντες που θα τον ενθουσιάσουν, θα τις βρει. Το σημαντικότερο είναι την πληροφορία που θα λάβει ο ακροατής, να μπει στην διαδικασία να την επεξεργαστεί.

Επόμενως το βασικότερο για την προώθηση ενός δίσκου, είναι να φτάσει στα κατάλληλα αυτιά, που αυτά με την σειρά τους θα προωθήσουν το δίσκο. Είναι κάτι σαν τον τρόπο που λειτουργούν τα torrents οι δύο seeders θα γίνουν 15, οι 15 seeders θα γίνουν 150  κ.ο.κ.. Πάντως γενικότερα τα social media βοηθούν τις νέες μπάντες να μοιραστούν το υλικό τους με τον έξω κόσμο, το θέμα είναι πως θα το διαχειριστεί κανείς.

Έχετε προγραμματίσει συναυλίες στο προσεχές διάστημα; Νομίζω πως η μουσική σας μπορεί να απογειωθεί ζωντανά με τον κατάλληλο ήχο. 

Γιάννης: Μετά την καλοκαιρινή σιέστα, γίνονται αρκετές συζητήσεις για τον χειμωνιάτικο σχεδιασμό, αλλά ακόμα δεν έχει κλείσει κάτι. Σαν προτεραιότητα έχουμε να κάνουμε την επίσημη παρουσίαση του δίσκου μας σε κάποιον ανοιχτό χώρο και είμαστε σε διαδικασία που το οργανώνουμε.

Το σίγουρο είναι ότι δίνουμε μεγάλη βάση στο live και στο να βγει αυτό που ακούσατε στο CD, όσο πιο πιστά γίνεται και με ακόμα μεγαλύτερο πάθος και ενέργεια. Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο, πόσο μάλλον όταν κάποια πράγματα όπως ο φωτισμός, ο ηχητικός εξοπλισμός, η διάταξη των μηχανημάτων στο stage, η διαθέσιμη ώρα για soundcheck κτλ., δεν περνάει από το χέρι μας. Αποτελεί όμως μία μεγάλη πρόκληση για εμάς.

Έχετε έτοιμο υλικό για το δεύτερο album σας; Αν ναι, πόσο διαφορετικό είναι από αυτό του Night to Day;

Χρήστος: Υπάρχουν πολλές ιδέες που ακόμα δεν έχουν δομηθεί και συζητηθεί μεταξύ μας, γιατί προς το παρόν είμαστε συγκεντρωμένοι στην προώθηση του δίσκου. Η σύνθεση και η ηχογράφηση νέου υλικού είναι κάτι για το οποίο ανυπομονούμε και θέλουμε να γίνει σωστά για να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Το σίγουρο είναι ότι θέλουμε να δώσουμε ιδιαίτερη βάση στην ατμόσφαιρα, την μελωδία και σε διάφορα τεχνικά μέρη που θα απασχολούν πολύ ευχάριστα τα αυτιά των ακροατών.

Παρακολουθείτε την ελληνική rock και ειδικότερα prog σκηνή σήμερα; Ποιες μπάντες ξεχωρίζετε; Υπάρχουν μπάντες αντίστοιχες με τους Time Collapse στην Ελλάδα;

Νίκος: Κάποιοι από εμάς παρακολουθούμε την ελληνική prog σκηνή και προσπαθούμε ταυτόχρονα να ακολουθούμε κάποιες συγκεκριμένες μπάντες ακόμα και στα live τους. Κάποιες από τις μπάντες που ξεχωρίζουμε είναι οι One Leg Mary, Mother of Millions, Universe217, Gravitysays_i, Need, we.own.the.sky, Poem, Tardive Dyskinesia κ.α..

Όσο για το τελευταίο η κάθε μπάντα έχει να δώσει κάτι διαφορετικό, δεν θεωρώ ότι μοιάζουμε ιδιαίτερα με άλλους, αλλά αυτό θα το κρίνετε εσείς και ο κόσμος. Μπορεί να υπάρχει αντίστοιχη μπάντα σαν τους Time Collapse που απλά  να μην την έχουμε ανακαλύψει.  Εδώ θέλουμε τα φώτα σας κύριοι. (γέλια)

Που θα θέλατε να είστε ως μπάντα σε πέντε χρόνια;

Σταύρος: Η αλήθεια είναι ότι ερωτήσεις που απαιτούν μακροπρόθεσμη σκέψη, προσωπικά μου ξυπνούν υπαρξιακά θέματα. Κι αυτό είναι κάτι που συχνά αναρωτιέμαι, αλλά και ρωτάω τα υπόλοιπα παιδιά στην μπάντα. Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε; Γιατί ένας καλλιτέχνης εξαρχής έχει ανάγκη να μοιραστεί την δημιουργικότητά του; Είναι εγωισμός ή απλά μια ανθρώπινη ανάγκη να μοιραστείς τα συναισθήματά σου;

Η απάντηση είναι πως σε πέντε χρόνια ελπίζουμε πως θα έχουμε έμπνευση, όρεξη και κατανόηση μεταξύ μας για να μπορούμε να γράφουμε μουσική. Σημασία έχει να κρατήσουμε την βάση μας εσωτερικά σαν μπάντα. Από εκεί και πέρα, αυτό που θα επιθυμούσαμε είναι ο κόσμος να αγκαλιάσει την μουσική μας σε μεγαλύτερη κλίμακα εντός και εκτός Ελλάδας.

Ευχαριστούμε πολύ για την κουβέντα παιδιά. Σας ευχόμαστε τίποτα λιγότερο από όσα αξίζετε. Ελπίζουμε να τα ξαναπούμε σύντομα!

Εμείς σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας! Καλή συνέχεια!

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης