Vultress – Hypnopompia

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Ελένη Παναγιώτου

Οι Vultress κατάγονται από το Valparaiso της Ιντιάνα των Η.Π.Α. Το συγκρότημα αποτελούν οι Paul Uhrina (τύμπανα), Anthony Capuano (φωνητικά, πλήκτρα), Mucho Chucho (μπάσο) και Jordan Gaboian (κιθάρα). Το Hypnopompia είναι δεύτερος δίσκος τους μετά το Distance (2013) και αποτελεί ένα φιλόδοξο sci-fi concept album που βασίζει κάθε ήχο στην αφήγηση της ιστορίας που παραπέμπει στα concept αριστουργήματα των Rush στα 70s.

Ας μεταφερθούμε στο μέλλον, 2,5 περίπου αιώνες από σήμερα, στον δυστοπικό κόσμο του Hypnopompia


 

Επιτέλους, ένα εξαιρετικό concept album

Γη, 2278. Ο κόσμος μας έχει κατακτηθεί από εξωγήινους οργανισμούς, οι οποίοι έχουν μαζέψει τους ανθρώπους που επιβίωσαν και τους χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν «θήτα κύματα ευτυχίας» τα οποία εμπορεύονται με μεγάλο κέρδος. Οι άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι και ναρκωμένοι σε δεξαμενές, όπου με ένα σύστημα σαν το Matrix, τους δημιουργούνται ψεύτικες αναμνήσεις για να παράγουν τα εμπορεύσιμα νοητικά κύματα, τα οποία μετέπειτα απομυζούν οι κατακτητές. Οι άνθρωποι υπό κανονικές συνθήκες βρίσκονται στις δεξαμενές κατά μόνας, αλλά ένα καινούριο σύστημα αναβάθμισης δοκιμάζεται σε κάποιες πτέρυγες και όπου σε κάθε θάλαμο θα τοποθετούνται πλέον δύο άνθρωποι. Και εδώ ξεκινάει η ιστορία.

Hypnopompia (υπνοπομπικό στάδιο) είναι το μεταβατικό στάδιο της μερικής συνειδητότητας που παρατηρείται μεταξύ του ύπνου και του ξύπνιου. Στο ομώνυμο intro, μια γαλήνια μελωδία από πλήκτρα και τσέλο ακούγεται που διαταράσσεται απότομα στο τέλος από έναν απόκοσμο ήχο. Η Theresa ξυπνάει λόγω δυσλειτουργίας στο θάλαμο της, προλαβαίνει να κοιτάξει τους γείτονες της και την Claire με την οποία μοιράζονται τη δεξαμενή. Cmdr Hall and Wherewithal: οι φρουροί βάρδιας το καταλαβαίνουν και με βία την τοποθετούν ξανά στο δίκτυο παραγωγής. Το κομμάτι αυτό περιγράφει ακριβώς αυτή την αλληλουχία συναισθημάτων. Η ηρεμία που διαταράσσεται από το γρήγορο ρυθμό στα ντραμς, metal riffs στις κιθάρες και brutal φωνητικά – οι φρουροί φωνάζουν. Στο τέλος οι κιθάρες γίνονται βαριές, έντονες και ανυπόμονες: τελικά οι φρουροί επιβάλλονται. Τα δεσμά (Τether) είναι πάλι στη θέση τους. Η κιθάρα στο κομμάτι αυτό ξεκινάει ανήσυχη, είναι σε εγρήγορση. Ο Cmdr Hall φαίνεται ότι στην απρόβλεπτη αυτή κατάσταση δεν πρόσεξε και οι ηρωίδες είναι ακόμη ξύπνιες και όταν βρίσκουν ευκαιρία προσπαθούν να αποδράσουν. Jazzy μελωδίες εναλλάσσονται με metal ρυθμούς αποτυπώνοντας έτσι την ένταση του κυνηγητού. Τελικά τα καταφέρνουν, μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσουν τη δυσάρεστη πραγματικότητα…

Ο κόσμος είναι εγκαταλελειμμένος βιαστικά, ενώ οι υποσυνείδητες αναμνήσεις ενός ξεχασμένου παρελθόντος προσπαθούν να αναδυθούν. Αυτή είναι η στιγμή που οι ηρωίδες μας «επανέρχονται στο τότε» (Fall into Then) για να προσγειωθούν ανώμαλα στην καινούρια πραγματικότητα. Έντονοι ρυθμοί, πανικός και κιθάρες που θυμίζουν Iron Maiden, ένας κόσμος από συντρίμμια. Στο τέλος διαστημικά πλήκτρα που ουρλιάζουν εντείνουν την απόκοσμη αίσθηση του καινούριου αυτού κόσμου. Lappel du Vide: μια περίεργη αίσθηση καταλαμβάνει τις ηρωίδες που αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τους τη φυλακισμένη ζωή τους και τις παραισθήσεις που βίωναν και ήξεραν. Η ορμή για το καινούριο και την ελευθερία τους συνεπαίρνει. Μια μελωδική μπαλάντα και η καθησυχαστική φωνή του Anthony Capuano μας διαβεβαιώνει ότι όλα μάλλον θα πάνε καλά, αφού ούτως ή άλλως… sure isnt a word anymore.

Κάτι όμως δεν φαίνεται να είναι εντάξει κι αυτό γίνεται κατανοητό με το που αρχίζει το New Sun. Η ένταση επανέρχεται, τα ντραμς δίνουν ξανά έναν έντονο ρυθμό και επικρατεί σύγχυση, τα ατμοσφαιρικά πλήκτρα μπερδεύονται με τις γρήγορες κιθάρες. Οι ηρωίδες περπατούν κάτω από έναν ήλιο που δεν έχουν συνηθίσει και φτάνουν σε μια όαση, επιτέλους μπροστά τους συναντούν νερό. Τα πλήκτρα ηρεμούν, καθώς η περιπέτεια τελειώνει αίσια όπως φαίνεται και συνθέτουν έναν παράξενα μελωδικό σκοπό που όμως ακούγεται παράφωνος. Κάποιες νότες δε φαίνεται να ταιριάζουν. Ένα βαρύ πέπλο απλώνεται ξαφνικά, ο σκοπός γίνεται βαρύς και ακούγονται περίεργες παραμορφωμένες ψηφιακές φωνές στο βάθος. Το σαξόφωνο, τα πλήκτρα και οι κιθάρες δημιουργούν μια μπερδεμένη μελωδία. Η Theresa βρίσκεται ξαφνικά πίσω στη δεξαμενή της, ο Cmdr Hall και οι φρουροί του συνδέουν ξανά τα καλώδια και νιώθει ξανά τη γλυκιά ύπνωση να τη συνεπαίρνει. It was, προλαβαίνει να πει.

Η παραγωγή είναι άρτια σε αυτό το concept album επιστημονικής φαντασίας, όπως και το εκτελεστικό επίπεδο. Το στυλ είναι ξεκάθαρα progressive rock με έντονα metal και alternative στοιχεία στις κιθάρες και στα φωνητικά. Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι jazz μελωδίες που παρεμβάλλονται ανά διαστήματα στα τραγούδια. Είναι εμφανείς οι επιδράσεις των Coheed and Cambria, των Ayreon και των Leprous. Από τους τελευταίους, ο Raphael Weinroth Browne συμμετέχει σε ορισμένα κομμάτια του δίσκου με το τσέλο του. Το Hypnopompia είναι ένα πολύ επιτυχημένο και δυναμικό album από τους Vultress, για τους οποίους δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα ακούσουμε πολλά ακόμη στο μέλλον.

8 / 10

Ελένη Παναγιώτου

 

2η γνώμη

 

Οι Vultress μετά από επτά χρόνια με το Hypnopompia. Το album μοιάζει αρκετά με το ντεμπούτο τους τόσο μουσικό όσο και σε ατμόσφαιρα, αλλά είναι σαφώς πιο συνεκτικό. Ο ήχος τους εξακολουθεί να έχει ένα μεγάλο εύρος επιρροών (από την κλασσική μουσική μέχρι το metal), αλλά αυτή η Αμερικανική prog metal / rock μπάντα έχει εξελίξει το προσωπικό της στυλ που μπλέκει τα progressive rock και metal στοιχεία με υπέροχο τρόπο. Μπορούν να γράψουν κομμάτια με πολλαπλά στυλ και δυναμικές αλλαγές. Δυστυχώς, λείπουν οι εκπλήξεις και η ποικιλία στις δομές που απαντώνται στα σύγγχρονα prog metal αριστουργήματα. Στα θετικά το σαξόφωνο και τα jazzy latin-οειδή σημεία. Ο Raphael Weinroth Browne (Leprous) παίζει τσέλο και έκανε πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Ο τραγουδιστής Anthony Capuano έχει ένα απίστευτα μεγάλο φωνητικό εύρος, που θυμίζει τον Claudio Sanchez (Coheed and Cambria), αλλά μερικές φορές αδυνατεί να μεταφέρει συναίσθημα. Το Hypnopompia είναι ένα μικρό και απολαυστικό prog ταξίδι στο οποίο αυτοί οι μουσικοί έδειξαν βελτίωση, αλλά έχουν ακόμα πολλά να μάθουν στο δρόμο τους για την καταξίωση στο prog.

7 / 10

Goran Petrić