The Dear Hunter – Act V: Hymns with the Devil in Confessional

[Equal Vision Records, 2016]

the-dear-hunter-act-v

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Θ. Πάτσος, Δ. Καλτσάς

19 / 12 / 2016

Έναν μόλις χρόνο μετά το εκπληκτικό “Act IV: Rebirth in Reprise” (οι κριτικές μας εδώ), η πέμπτη συνέχεια του “Act” κυκλοφόρησε αναπάντεχα νωρίς, αποδεικνύοντας πως ο Casey Crescenzo είχε ήδη έτοιμα τα περισσότερα αν όχι όλα τα κομμάτια εδώ και καιρό, κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος, προαναγγέλοντας ένα τελευταίο έκτο μέρος, όχι τόσο rock. Δε θυμάμαι να υπάρχει άλλη περίπτωση πέμπτης συνέχειας σε concept prog album και μάλιστα με τα τέσσερα πρώτα να διεκδικούν επί ίσοις όροις τον τίτλο του κορυφαίου. Το αν και το “Act V” μπορεί να μπει στην ίδια λίστα μένει να φανεί.


 

Οι νέοι Alan Parsons…;

Μετά από επανειλημμένες ακροάσεις, κατέληξα στο παραπάνω συμπέρασμα. Οι The Dear Hunter ακούγονται ως η μοντέρνα έκδοση των Alan Parsons σε πολλαπλές απόψεις: δημιουργικότητα, ενορχήστρωση, συναίσθημα, εξυπνάδα κτλ. Και νομίζω ότι έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούνται έτσι.

Αν και ιδιαίτερα ποπ/εμπορικό άλμπουμ, το “Act V έχει” όλα τα στοιχεία που γκρουπ σαν τους π.χ. Coldplay (δες παρακάτω) δεν παρουσιάζουν: βαθιά εξερεύνηση της μουσικής, προσπάθεια για το βήμα παραπάνω και ίσως απλά ταλέντο! Αν και οι The Dear Hunter δανείζονται στοιχεία από εμπορικούς «γίγαντες» όπως οι Alan Parsons και μοντέρνα σχήματα όπως οι Coldplay, το αποτέλεσμα είναι ένα αμιγώς προοδευτικό άλμπουμ. Πλούσια keyboards, εκλεπτυσμένη αφήγηση, περίπλοκη ενορχήστρωση βασισμένη συχνά σε ποπ και indie δομές, θεατρικά φωνητικά και εναλλαγές στις ταχύτητες και διαθέσεις.

Αν και ο ακροατής μπορεί να μην είναι πλήρως καταρτισμένος στο concept των “Acts”, είναι αδύνατο να μείνει ασυγκίνητος. Τα φωνητικά του Crescenzo θυμίζουν διηγήσεις σε ταινίες, ευαίσθητα ή παθιασμένα, και θεωρώ ένα από τα δυνατά σημεία του άλμπουμ που θα ενθουσιάσουν τον ακροατή που δίνει προσοχή στο τι ξεδιπλώνεται στα 75 λεπτά των ομολογιών με το διάβολο.

Συνήθως είμαι επιφυλακτικός με άλμπουμ με μακρά διάρκεια καθώς το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό – εδώ έχουμε μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Μετά από ένα πομπώδες 25λεπτο, το άλμπουμ ρίχνει τους τόνους (“Melpomene”, “The Haves Ηave Naught”, “Light”) πριν να επιστρέψει με κομμάτια που φαντάζουν εκπληκτικά σε live (“Gloria”, “The Fire (Remains)”). To “Light” θυμίζει τις πιο γλυκανάλατες στιγμές του “Metropolis pt.2” των Dream Theater, αλλά ακόμα και εκεί η μουσικότητα των κομματιών είναι τόσο καλή που δε γίνεται να μην τους το συγχωρήσεις…

Το βρίσκω εξαιρετικά αποκαλυπτικό ότι μπορώ να διασκεδάσω με ήχους των Coheed and Cambria, U2 ή Coldplay φιλτραρισμένους μέσα από το ταλέντο αυτού του γκρουπ. Σαν μία West-End παραγωγή πέραν του δέοντος ικανοποιητική, το άλμπουμ δίνει την απάντηση ως προς το πόσο το λεγόμενο “pop-prog” μπορεί να σταθεί εν έτει 2016.

Θα πρότεινα προσοχή στις συνομιλίες / ομολογίες με το διάβολο, αλλά ανεπιφύλακτα την επένδυση σε αυτό το άλμπουμ.

8.5 / 10

Θάνος Πάτσος

 

2η γνώμη 

 

Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, το “Act V” που σε συνολική διάρκεια ξεπερνά τα 73 λεπτά (!), βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τον προκάτοχό του. Συμπεριλαμβάνοντας πολλές αλλαγές ύφους και διατηρώντας μία ακατάπαυστη ροή, καθώς η ιστορία οδηγείται σε σκοτεινές ατραπούς, η δομή είναι απλά άψογη. Ο Crescenzo αποδεικνύει για άλλη μία φορά και με περισσή άνεση ότι είναι ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές και συνθέτες στο σύγχρονο prog και ίσως την ευρύτερη rock μουσική. Εκτός του crossover prog του οποίου αδιαμφισβήτητοι πια βασιλιάδες είναι οι Dear Hunter, στο συγκεκριμένο album είναι πιο έντονα τα στοιχεία αμερικανικής παραδοσιακής μουσικής. Η παραγωγή είναι άψογη και για την ενορχήστρωση κανένας δε θα περίμενε κάτι λιγότερο από την τελειότητα που παρουσιάζεται εδώ. Οι διεκδικητές του κορυφαίου Act είναι πλέον πέντε και συνολικά πρόκειται μετά βεβαιότητας πλέον για την καλύτερη prog concept series.

8.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης