The BlueMoon Projects – Encounters

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης

Οι Bluemoon Projects μας είχαν συστηθεί με ένα ελπιδοφόρο demo πίσω στο 2015. Τότε, ουσιαστικά ήταν το προσωπικό one man project του Έλληνα Κωστή Φιλιππόπουλου.

Από τότε και έπειτα από κάποιες ανεπίσημες ηχογραφήσεις σε επίπεδο home recording, το όλο project απέκτησε χαρακτήρα κανονικής μπάντας το 2020 με την ένταξη των Leon στο μπάσο και στις κιθάρες και του Νικόλα Νενεδάκη στα ντραμς και στα κρουστά. Ο Κωστής παραμένει στα φωνητικά, στις κιθάρες και στα πλήκτρα υπό το όνομα MoonLoop.


 

Φρέσκος ήχος με πολλές αναμνήσεις

Το Encounters αποτελεί ένα concept άλμπουμ που εξιστορεί μία sci fi ιστορία κάποιου που έρχεται σε επαφή με εξωγήινους και του δίδεται η ευκαιρία να εγκαταλείψει τη Γη, ώστε να πάει μαζί τους. Με την ιδέα της ενιαίας ιστορίας, θέλουν όπως λένε και οι ίδιοι, να τιμήσουν την παράδοση των concept άλμπουμ του prog / art-rock.

Το Sonar που ανοίγει το διάρκειας 42 λεπτών άλμπουμ που αποτελείται από επτά συνθέσεις είναι μία όμορφη ατμοσφαιρική ambient σύνθεση. Το Devolution στην εισαγωγή του αλλά και στον τρόπο που είναι τοποθετημένα πάνω στη μουσική τα φωνητικά μου θύμισαν αρκετά συγκροτήματα του σύγχρονου prog όπως οι The Pineapple Thief, αλλά και οι Gazpacho. Δεύτερη όμορφη σύνθεση στη σειρά, οπότε το δεκάλεπτο Alien Talking που ακολουθεί αποτελεί μία πρόκληση. Το τραγούδι χτίζεται σταδιακά, με τα χορωδιακά φωνητικά στην αρχή, τις μελωδικές κιθάρες και τα πανταχού παρόντα πλήκτρα και synths. Τα solos της κιθάρας παραπέμπουν άμεσα στην τεχνοτροπία και στο ηχόχρωμα του David Gilmour. Άλλωστε οι Pink Floyd της εποχής Gilmour και μπάντες που έχουν επηρεαστεί από τους Floyd σκεπάζουν συνέχεια τη μουσική των BlueMoon Project. Όπως συμβαίνει στο Dress Like Me με τα echo των στίχων που επαναλαμβάνονται να παραπέμπει στους Floyd. Το συγκεκριμένο έχει και κάτι από τoν τρόπο που είχαν αγκαλιάσει τους Βρετανούς οι Anathema της εποχής του Alternative 4.

Όταν όμως οι ρυθμικές κιθάρες γίνονται περισσότερο αιχμηρές τότε είναι ολοφάνερη η μέγιστη επιρροή των Porcupine Tree. Ακόμα και το παρατσούκλι του ηγέτη της μπάντας Κωστή MoonLoop μάλλον αποτελεί αναφορά στο Moonloop από το The Sky Moves Sideways.

Τα φωνητικά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι είναι εξαιρετικά, αλλά από την άλλη δεν είναι άσχημα. Περισσότερο θα έλεγα ότι είναι προσεγμενα ώστε να μην ξεφύγουν από τις συγκεκριμένες δυνατότητές του Κωστή. Έχουν έναν ένρινο τονισμό στις ψηλές νότες και κάποιες φορές υποβοηθούνται, εύστοχα ομολογουμένως, από κάποια  effects.

Το μεσαίο μέρος του Eden θα με έκανε να ορκιστώ ότι βρίσκω ηχητικές αναφορές ακόμα και σε Έλληνες καλλιτέχνες όπως οι Last Dance / Dimitris Papaspyropoulos, αλλά και από δουλειές όπως το εξαιρετικό 2 του Κωνσταντίνου Βήτα. Επιρροές δηλαδή από τον εναλλακτικό ηλεκτρονικό ήχο που βασίζεται στη δημιουργία  ατμόσφαιρας και νοσταλγικών μελωδιών. Τέτοιες είναι και οι μελωδίες της ακουστικής κιθάρας στο Tminus πριν εξελιχθεί σε ένα εξωστρεφές indie τραγούδι. Από τις πιο ιδιαίτερες και όμορφες στιγμές του άλμπουμ.

Το Hypersleep που ολοκληρώνει τον δίσκο είναι μία ονειρική, υπνωτική σύνθεση που θα φέρει στο μυαλό τις πρώιμες ηχογραφήσεις των Porcupine Tree αλλά και την αύρα ενός Jeff Buckley.

Τα θετικό στο Encounters είναι ότι οι ακροάσεις του κυλάνε όμορφα, χωρίς να υπάρχει κάποια κοιλιά. Όλες οι συνθέσεις έχουν ομοιογένεια και στέκουν σε ένα πολύ καλό επίπεδο. Κάποιος θα μπορούσε να γκρινιάξει ότι ίσως η παραγωγή θα μπορούσε να είναι ευκρινέστερη, ότι οι επιρροές τους είναι κραυγαλέες, αλλά όλη αυτή η lo-fi αισθητική που βγάζει το άλμπουμ προσωπικά με κερδίζει με τον όποιο ρομαντισμό κρύβει.

7.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Μετά από αρκετά χρόνια ως demo solo project του Κωστή Φιλιππόπουλου (MoonLoop), οι The Bluemoon Projects παίρνουν την μορφή τριμελούς συγκροτήματος και κυκλοφορούν επιτέλους το ντεμπούτο full-length τους. Τα δύο νέα μέλη προσθέτουν ένα ενορχηστρωτικό βάθος στο τελικό αποτέλεσμα, ενώ και η παραγωγή – παρότι όχι τέλεια – ενισχύει τις συνθέσεις του δίσκου. Το ύφος παραπέμπει ευθέως στην πρώτη περίοδο των Porcupine Tree και μέσω αυτής, όπως είναι λογικό, και στους Pink Floyd. Το alternative prog 90s στοιχείο δίνει μια ενιαία υφολογική σφραγίδα στη μουσική των The Bluemoon Projects, κάτι που αποτελεί και ένα από τα κύρια ατού τους. Η δημιουργία ενός ατμοσφαιρικού trippy πλαισίου είναι ένας από τους βασικούς σκοπούς του συγκροτήματος, χωρίς όμως να παρατηρείται κάποια έκπτωση στην αφήγηση και την σύνθεση εκ μέρους τους. Παρότι υπάρχει ένα σαφές περιθώριο βελτίωσης στα production values, αλλά και στο εκτελεστικό κομμάτι, ο βασικός σκοπός του δίσκου επιτεύχθηκε. Οι The Bluemoon Projects είναι πλέον μέρος της δισκογραφίας, θυμίζοντας μας με την μουσική τους, μια υπέροχή εποχή, από την οποία δυστυχώς όλο και λιγότεροι μουσικοί επιλέγουν να αντλήσουν την έμπνευση τους.

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας