Pain Of Salvation – In the Passing Light of Day

[InsideOut, 2017]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης
Μετάφραση: Ν. Νικολακάκη, Λ. Σταθάρας

25 / 01 / 2017

Υπήρξε μία εποχή όπου οι Pain Of Salvation ήταν η καλύτερη νέα metal μπάντα. Η αλληλουχία των αριστουργημάτων The Perfect Element Part I, Remedy Lane και Be, συνοδευόμενη εξ αριστερών στην χρονολογική κλίμακα από τα δύο πρώτα εκπληκτικά άλμπουμ τους και εκ δεξιών από το φοβερό Scarsick, θυμίζει τις συνεχόμενες κυκλοφορίες που μόνο μεγάλα γκρουπ μπορούν και έχουν πραγματοποιήσει.

Ο καιρός πέρασε, οι γνωστές αποχωρήσεις κομβικών στελεχών της μπάντας έφεραν τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη Daniel Gildenlöw ολότελα «μόνο» του από τον πυρήνα της βασικής σύνθεσης, με αποτέλεσμα να καταλήξει να θεωρείται το γκρουπ στη συνείδηση αρκετών οπαδών ως προσωπικό του project. Τα δύο Road Salt, αμφότερα εξαιρετικά άλμπουμ, ωστόσο φαίνεται να έλειπε το στοιχείο που θα τα ανεβάσει επίπεδο, σε εκείνο των προκατόχων του.

Φτάσαμε στο 2017 και η αναμενόμενη κυκλοφορία του άλμπουμ είναι πλέον γεγονός.


 

O γλυκός πόνος της σωτηρίας

In the Passing Light of Day, ένα άλμπουμ που βαρύνεται στιχουργικά και μουσικά από την περιπέτεια υγείας του Daniel ο οποίος πέρασε έξι μήνες στο νοσοκομείο στις αρχές του 2014, κινδύνεψε η ζωή του από ένα βακτήριο που ξεκίνησε να τρώει τη σάρκα του,  αλλά κατάφερε να βγει ζωντανός. Με δύναμη θαυμαστή, ανανεωμένη θέληση για δημιουργία, το νέο άλμπουμ σηματοδοτεί την επιστροφή στις μέρες του Remedy Lane φιλτραρισμένες ωστόσο με ότι άλλο επακολούθησε μετά την κυκλοφορία του εν λόγω άλμπουμ. Άλλωστε η επαναηχογράφησή του έδινε το πρώτο στίγμα επιστροφής σε εκείνες τις μέρες.

Από την αρχή του άλμπουμ μας γίνεται ολοφάνερο στιχουργικά ότι το άλμπουμ αναφέρεται σε όλα αυτά τα συναισθήματα που προήλθαν από το ατυχές συμβάν του Daniel Gildenlöw. Δεν αποτελεί ωστόσο μία περιγραφή νοσοκομειακής νοσηλεία,ς αλλά ένα απαύγασμα σκέψεων που απορρέουν από μία τέτοια επίπονη ψυχικά και σωματικά κατάσταση.

Οι βαριές επιθετικές κιθάρες με τον Daniel στα γνωστά του Μike Patton-ικά φωνητικά κόλπα. Οργή, πόνος και λύτρωση περιφέρονται σε κάθε σύνθεση άλλοτε ως μίξη στο ίδιο τραγούδι, άλλοτε ένα και μοναδικό συναίσθημα βαραίνει συγκεκριμένες συνθέσεις. Μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια, τρία στον αριθμό με διάρκεια άνω των 9 λεπτών, συνυπάρχουν με ήπιες στιγμές, κάθε άλλο παρά μελό όμως. Στιγμές σπάνιας συναισθηματικής φόρτισης συντελούν στο σπουδαίο αυτό άλμπουμ.

Το single Meaningless μάλλον η πιο εμπορική στιγμή του άλμπουμ, θυμίζει ως αίσθηση ημέρες συμμετοχής στο Μelodifestivalen (διαδικασία επιλογής στη Σουηδία για το διαγωνισμό της Εurovision), χωρίς να είναι κακό, διαφοροποιείται ηχητικά από το υπόλοιπο άλμπουμ. Δύσκολο να σταθώ σε συγκεκριμένα τραγούδια , το άλμπουμ θα βρίσκεται στις λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς και λογικά θα τους συστήσει και σε ένα μεγαλύτερο κοινό.

Στο In the Passing Light of Day συμβαίνει το εξής: όπως η απώλεια σκεπάζει το τελευταίο άλμπουμ του Nick Cave, όπως ο επερχόμενος θάνατος αγγίζει τον Bowie στο κύκνειο άσμα του, έτσι και το In the Passing Light of Day φορτίζεται συναισθηματικά από τις δικές του καταστάσεις και συναισθήματα. Πόνος, οργή, δημιουργία αλλά η διαφορά με τα προαναφερθέντα αριστουργήματα είναι ότι στο τέλος μέσα από έναν μαραθώνιο 71:46 λεπτών λεπτών επικρατεί η ειλικρινής ελπίδα. Αυτό από μόνο του πόσο υπέροχο είναι, ε;

8.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη 

 

Το In the Passing Light of Day ενώ είναι άμεσο, είναι αρκετά πιο progressive από τα Road Salt και αρκετά heavy. Τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε ο Daniel Gildenlow σίγουρα επηρέασαν την θεματολογία και τον ήχο του δίσκου ο οποίος περιέχει αρκετή μουσική. Τα φωνητικά του Daniel είναι εξαιρετικά ως συνήθως όπως και αρκετά από τα riffs τα οποία στα πιο heavy κομμάτια φτάνουν μέχρι και το djent. Αυτό που λείπει αρκετά από το δίσκο συγκριτικά με τους προκατόχους του, είναι τα keyboards και το μπάσο τα οποία έχουν πάρει ένα λίγο πιο υποστηρικτικό ρόλο. Highlights του δίσκου μετά από μερικές ακροάσεις είναι τo εναρκτήριο On a Tuesday, το heavy Tongue of God και το ομότιτλο κομμάτι που κλείνει το δίσκο τέλεια και με αρκετή συναισθηματική φόρτιση. Το In the Passing Light of Day μπορεί να μην είναι από τα καλύτερα άλμπουμ των Σουηδών, αλλά είναι μια πολύ καλή επιστροφή στη δισκογραφία που θα αφήσει ικανοποιημένους τους περισσότερους φίλους της μπάντας.

8.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης